အခန်း ၁၀၆၆

အခန်း (၁၀၆၆) မူလဝိညာဉ် ပြန်လည်နိုးထခြင်း။ မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်း။ (၂)

"အိမ်တော်ထဲက စားနပ်ရိက္ခာတွေ ကုန်တော့မယ်။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ရမယ်"

အိမ်တော်အတွင်းမှာပဲ ဆက်နေနေပါက အရင်းအမြစ်များ ကုန်ခမ်းပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ရှင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောကြားပြီးနောက် အပြင်ဘက်ကို စူးစမ်းရန် လူအုပ်စုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ချန်ခုန်း၊ မင်းလည်း လိုက်ခဲ့" အိမ်တော်အရှင်က စူးချန်ခုန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုမြူခိုးများမှာ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အလိုလို ခံစားမိသော်လည်း အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူပေါင်းတစ်ရာကျော် သေဆုံးခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် လိုက်ပါရန် သဘောတူလိုက်သည်။ အိမ်တော်ရှင်က ရွေးချယ်ထားသော လူဆယ်ဦးမှာ လူကြီး၊ လူငယ်များ၏ အကြည့်အောက်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးများနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ စူးချန်ခုန်းမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို ပြန်လည် ခုခံနေသည်။

"အားလုံး ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ"

စူးချန်ခုန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ မြူခိုးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်တော်ရှင်၊ ကျိုးတျဲနှင့် တခြားသူများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

"အိမ်တော်ရှင်၊ ကျိုးတျဲ"

စူးချန်ခုန်းမှာ သူတို့ လမ်းမှားသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားရုံသာ ရှိပြီး မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။ လက်တစ်ကမ်းစာကိုပင် မမြင်ရသည့် အမည်းရောင် မြူခိုးများထဲတွင် စူးချန်ခုန်းမှာ လမ်းကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေရသည်။

"ဂျွတ်"

ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်း၏ နားထဲတွင် သစ်ကိုင်းကျိုးသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

စူးချန်ခုန်းက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲမှ အရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ကျိုးဖန်ဖေး"

ထိုအရိပ်မှာ စကားမပြောဘဲ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာရောက်မှ စူးချန်ခုန်းမှာ ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ ဓားချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည့် ကျိုးဖန်ဖေး ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးဖန်ဖေးက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် "စူးချန်ခုန်း၊ မင်း ငါ့ကို တကယ် သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုလေ၏။

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ ရန်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် နှောင့်နှေးမနေဘဲ ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။

"ဒုတ်"

ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ကျိုးဖန်ဖေး၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ပြတ်ထွက်သွားသော ခေါင်းမှာလည်း ယခင်အတိုင်းပင် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ရှူး"

ပြတ်သွားသော ခေါင်းမှာ လည်ပင်းဆီသို့ ပြန်လည် ဆက်သွားပြီး အမာရွတ်ပင် မကျန်ခဲ့ဘဲ ပြန်ကောင်းသွားသည်။

"မိစ္ဆာနတ်ဆိုးလား"

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုစကားလုံး ပေါ်လာသည်။ သူ ဘာကြောင့် သိနေသည်ကိုတော့ သူကိုယ်တိုင် မသိပေ။

"ရွှမ်း ရွှမ်း ရွှမ်း"

စူးချန်ခုန်း အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ထစ်လိုက်သော်လည်း ကျိုးဖန်ဖေးကတော့ မသေနိုင်ပေ။ အနက်ရောင် မြူခိုးများထဲတွင် ကျိုးဖန်ဖေးမှာ အမတ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"ပြန်မယ်"

စူးချန်ခုန်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ကြေးဝါ အိမ်တော်ဆီသို့ အမြန် ပြန်ပြေးသွားသည်။

"မင်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး"

နောက်ကွယ်မှ ရက်စက်သော ရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း စူးချန်ခုန်းက ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ကြေးဝါ အိမ်တော်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်လျှင် အထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"အိမ်တော်ရှင်၊ ကျိုးတျဲ၊ အားလုံး အဆင်ပြေကြတယ်ပေါ့။ တော်သေးတာပေါ့"

စူးချန်ခုန်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ငါ တွေ့ခဲ့တယ်။ အပြင်ဘက် လောကကြီးက ပျက်စီးသွားပြီ။ မိစ္ဆာသားရဲတွေက နေရာတိုင်းမှာပဲ" ဟု ကျိုးတျဲက မျက်နှာ ဖြူဖျော့လျက် ဆိုလေ၏။

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ ထိုမြူခိုးများအောက်တွင် အရာအားလုံးမှာ မိစ္ဆာသားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့လည်း အပြင်ထွက်ရမယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။ ဒီမှာ ပုန်းနေရင်တော့ သေဖို့ပဲ ရှိတယ်" ဟု ကျိုးတျဲက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီလို မိစ္ဆာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင် သေတာနဲ့ ဘာထူးလဲ" စူးချန်ခုန်းက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျိုးတျဲ ပြောသည့်အတိုင်း အိမ်တော်ထဲတွင် ပုန်းနေပါက ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ လူပေါင်းတစ်ရာကျော်အတွက် စားနပ်ရိက္ခာမှာ မလုံလောက်တော့ပေ။

"ငါ ငတ်သေမယ့်အစား မိစ္ဆာ ဖြစ်သွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

သေခြင်းတရားကို စောင့်နေရသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အိမ်တော်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အမည်းရောင် မြူခိုးထဲသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ ကူးစက်တတ်သည်။ ပထမဆုံးလူ ထွက်သွားပြီးနောက် တခြားသူများလည်း ဆက်တိုက် ထွက်သွားကြသည်။ မိမိသိကျွမ်းသူများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ စူးချန်ခုန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးလာသည်။

"ကိုကိုစူး၊ အတူတူ သွားကြရအောင်နော်။ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဖြစ်သွားရင်တောင် အရင်ကလိုပဲ အတူတူ နေလို့ရတာပဲ” စူးချန်ခုန်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော ယန်ယန်က တောင်းပန်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကမ္ဘာကြီးက မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။ သူတို့အတွက်ဆိုရင် ငါတို့ကပဲ ထူးခြားနေတာ။ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ" ဟု ကျိုးတျဲကလည်း နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

သူတို့၏ တောင်းပန်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ဓာတ်များ ပျော့ညံ့လာသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးက မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် သူတစ်ယောက်တည်း ဘာကြောင့် ခုခံနေရဦးမှာလဲ။ သူတို့နဲ့အတူ ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်တာကလည်း မကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတော့ မဟုတ်လောက်ပါ။