အခန်း ၁၀၆၇

အခန်း (၁၀၆၇) မူလဝိညာဉ် ပြန်လည်နိုးထခြင်း။ မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်း။ (၃)

"မဖြစ်ဘူး၊ ဒါ မမှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ" စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မူလစိတ်ကို စွဲကိုင်ထားရန် ပြောနေသည့် အသံတစ်ခုက အမြဲတစေ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူသည် ခေါင်းခါ၍ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"အဟင့်..."

ယန်ယန် ငိုကြွေးနေသည်။ ကျိုးတျဲ၊ အိမ်တော်ရှင်နှင့် တခြားသူများမှာလည်း သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကြေးဝါ အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ အနက်ရောင် မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကြေးဝါ အိမ်တော်တွင် စူးချန်ခုန်းတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အထီးကျန်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့မှာ စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ဆက်လက် အသက်ရှင်နေခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိသေးသနည်း။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် စူးချန်ခုန်းမှာ ပန်းပဲရုံထဲသို့ ဝင်ကာ မီးဖိုကို မီးမွှေးပြီး ပန်းပဲ ထုတော့သည်။

"ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း"

တူမှာ အနီရောင် ဖြစ်နေသော သံတုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထုချက်တိုင်းမှာ စူးချန်ခုန်း၏ နှလုံးသားကို ထုနှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားကာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေသည်။ အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင် မြူခိုးများက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သို့သော် ကြေးဝါ အိမ်တော်မှာ နောက်ဆုံးသော သန့်ရှင်းသည့် နေရာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး စူးချန်ခုန်းမှာ တစ်ဦးတည်းသော လူသားအဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးများအောက်တွင် နေ၊ လတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နေ့၊ ညနှင့် အချိန်ကာလတို့မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို စူးချန်ခုန်း မသိတော့ပေ။ အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာပြီး အိမ်တော်နံရံများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ကျွီ"

ကြေးဝါ အိမ်တော်၏ တံခါးမှာ ပွင့်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းမှာ အပြင်ဘက်တွင် ထူးဆန်းပြီး ရင်းနှီးနေသော အရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကိုကိုစူး"

မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် အနက်ရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အနက်ရောင် မြူခိုးများ၏ ကူးစက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့က သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အိမ်တော်ရှင်၊ ကျိုးတျဲ၊ ယန်ယန်နှင့် တခြားသူများမှာ သူ့ကို မိစ္ဆာအုပ်စုထဲသို့ ကြိုဆိုနေကြသည်။

"ငါ... ငါက လူသားတစ်ယောက်ပဲ။ ငါက မိစ္ဆာသားရဲ မဟုတ်ဘူး။"

စူးချန်ခုန်းမှာ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်မလာချင်ပေ။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း"

စူးချန်ခုန်းမှာ ပန်းပဲရုံ တံခါးကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း"

စူးချန်ခုန်းမှာ လင်းလက်နေသော မီးဖိုနှင့် ပုံသွင်းမပြီးသေးသည့် ဓားကို ကြည့်ရင်း မည်သည့် အနှောင့်အယှက်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဓားကိုသာ ဆက်လက် ထုနှက်နေသည်။

"ငါ့ ခန္ဓာကိုယ်က မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်သွားရင်တောင်... ငါက လူသားမျိုးနွယ်ပဲ။ ငါ ဆက်လက် အသက်ရှင်ရမယ်... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို လာတုန်လှုပ်စေရင် ငါ ထုလုပ်ထားတဲ့ ဓားနဲ့ပဲ အပြီးသတ် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။"

မီးပွားများ လွင့်စင်လာပြီး ဓားမှာ ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ မီးရောင်နှင့် ဓားရောင်တို့ ရောယှက်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သံနက်အိမ်တော်တွင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပုံများ၊ အနက်ရောင်မြင်းတပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ပုံများ၊ ဆည်းဆာလွင်ပြင်တွင် ရန်သူများကို ထိုးဖောက်ခဲ့ပုံများ၊ နတ်ပိုးချည်ဂူတွင် အသွင်ပြောင်းခဲ့ပုံများကို သူ မြင်ယောင်လာသည်။ သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေသည့် ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူ ဘယ်သောအခါမျှ အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။

"ငါက မိစ္ဆာသားရဲ မဟုတ်ဘူး... ငါက စူးချန်ခုန်းပဲ။"

စူးချန်ခုန်း၏ အသိစိတ်ထဲတွင် အမည်းရောင် မြူခိုးများက လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ အရာအားလုံးကို အမှတ်ရသွားတော့သည်။