အခန်း ၁၀၆၉

အခန်း (၁၀၆၉) သက်တမ်း ၃၀၀၀။ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ဘေးဒုက္ခကို ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်ဖြတ်ကျော်ခြင်း။ (၂)

"ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း"

တူထုချက်တိုင်းမှာ စက်ရုပ်ဆန်ဆန် ဖြစ်နေသော်လည်း ရိုးရှင်းခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့် လှပမှုမျိုး ရှိနေသည်။ ပန်းပဲ ထုလုပ်ခြင်းသည် စူးချန်ခုန်း ငယ်စဉ်က ပထမဆုံး သင်ယူခဲ့သော ပညာရပ် ဖြစ်ပြီး သံနက်အိမ်တော်တွင် သူ၏ ဘဝကို ရပ်တည်စေခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အရာအားလုံး၏ အစပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းပဲ ပညာရပ်ကို ဝါသနာပါပြီး ဓားတစ်လက်ကို ဖန်တီးလိုက်တိုင်း အောင်မြင်မှုကို ခံစားရတတ်သည်။ သို့သော် မြင့်မားသော နယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ သူသည် အချိန်နှင့် စွမ်းအင်အားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်သာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ၏ ဝါသနာကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ အကူအညီမဲ့နေသော အခြေအနေတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုပညာရပ်ကို ပြန်လည် အသုံးပြုကာ ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ထုနှက်မှုအောက်တွင် သံချေးတက်နေသော ဓားသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ထုနှက်ခံရပြီးနောက် ပိုမို ခိုင်မာလာကာ သံချေးများ ကင်းစင်သွားပြီး ထက်မြက်သော အစွန်းများကို ပြန်လည် ပေါ်လွင်လာသည်။

"ဟူး"

စူးချန်ခုန်းမှာ မရပ်တန့်ဘဲ ဒုတိယမြောက် ဓားကို ဆွဲယူကာ ထုနှက်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ ပန်းပဲရုံအတွင်းတွင် သူ၏ မှိန်ဖျော့နေသော မူလဝိညာဉ်မှ ပြောင်းလဲလာသည့် သံချေးတက်နေသော ဓား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုဓားများ၏ တောက်ပမှုကို ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း"

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အနက်ရောင် မြူခိုးများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ ရှိနေသည်။ စူးချန်ခုန်းမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ သံနှင့်သံ ထိခိုက်သံများကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။

"ဘာအသံလဲ"

ဇာတိမရဏတောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းမိသားစုမှ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"သုံးနှစ် ရှိပြီ... စူးဆိုတဲ့ လူငယ်လေး ထွက်မလာသေးဘူးလား။ သူ ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း စမ်းသပ်မှုမှာ သေသွားပြီလား" ဟု ကျန်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ အသက်ကယ် အဆောင်မပါဘဲ ဇာတိမရဏတောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အားလုံးကို ထုတ်သုံးပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဇာတိမရဏတောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သူ အများစုမှာ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်သော်လည်း အများစုမှာ အရှုံးပေးကြရသည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ သုံးနှစ်ကြာ နေထိုင်နေခြင်းမှာ အလွန် ကြာမြင့်လှသည်။ ဇာတိမရဏတောင်ကြားမှာ ယခုထိ ပွင့်မလာသေးသည့်အတွက် သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိနိုင်သည်။

"ဘာအသံလဲ"

တရားမှတ်နေသော ကျန်းရှောတောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"အသံက ဇာတိမရဏတောင်ကြားထဲက လာတာ။"

ကျန်းမိသားစုမှ အခြားသိုင်းပညာရှင်များလည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့ထားသည့် ဇာတိမရဏတောင်ကြားဘက်သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေကြသည်။ အတွင်းပိုင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မမြင်နိုင်သော်လည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့ အသံများကိုမူ ကြားနေရလေသည်။

"ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း"

ကြည်လင်ပြီး သာယာသော်လည်း အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းကာ အထိန်းအကွပ်မဲ့သည်။ ထိုအသံမှာ သတ္တုနှင့် သတ္တုချင်း တိုက်မိသံ၊ လက်နက်များကို တူဖြင့် ပုံဖော်နေသည့် အသံပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဒါက ပန်းပဲထုတဲ့ အသံနဲ့ တူတယ်။ အထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဇာတိမရဏတောင်ကြား အပြင်ဘက်အထိ ကြားနေရတာဆိုတော့... ဒါက ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် တုန်ခါစေတာမျိုးပဲ။"

ကျန်းမိသားစုမှ သိုင်းပညာရှင်များ အချင်းချင်း အံ့ဩတကြီး ကြည့်မိကြသည်။ ပန်းပဲထုနေသကဲ့သို့ အသံမျိုး ကြားလိုက်ရခြင်းက သူတို့အတွက် ထူးဆန်းနေသည်။ ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ ထိုအသံမှာ နားဖြင့် တကယ်တမ်း ကြားရခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် တုန်ခါနေခြင်းပင်။

"ဟင်... ငါ့ဓားက..."

ရုတ်တရက် ကျန်းမိသားစုဝင် သိုင်းသမားတစ်ဦး ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော နတ်ဘုရား လက်နက်ဓားမှာ တဝီဝီနှင့် တုန်ခါနေသည်။ ဇာတိမရဏတောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပန်းပဲထုသည့် အသံနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"စူးချန်ခုန်းက ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းစမ်းသပ်မှုမှာ တကယ်ပဲ အောင်မြင်မှု ရသွားတာလား။ သူ ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုကိုများ ဖြတ်သန်းခဲ့တာလဲ။"

ကျန်းရှောတောက်သည်လည်း ဤထူးဆန်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။ သူ နားလည်သည်မှာ ဇာတိမရဏတောင်ကြားထဲရှိ စူးချန်ခုန်းသည် စမ်းသပ်မှု၏ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်အခါသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် ရလဒ် ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဇာတိမရဏတောင်ကြား၏ အမှောင်ထုထဲတွင် သူ ပျက်စီးသွားမည်လား သို့မဟုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို မကြာခင် သိရတော့မည်။

ထိုအချိန်တွင် ဇာတိမရဏတောင်ကြားအတွင်းရှိ စူးချန်ခုန်း၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင်မူ သူသည် သံချေးတက်နေသော ဓားများကို တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း ပုံဖော် ထုလုပ်နေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ အားနည်းနေသော 'မူလဝိညာဉ်' မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာ၏။ ထိုဓားများမှာလည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လည်ပတ်နေပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို ထက်မြက်လာခဲ့သည်။

"ဒီခံစားချက်... အရမ်း ကောင်းတာပဲ။"

စူးချန်ခုန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပန်းပဲ ပညာမှတစ်ဆင့် သူ၏ မူလဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးမရနိုင်သော ဓားများအဖြစ် ပြန်လည် ပုံသွင်းလိုက်သည်။

ပန်းပဲပညာ (ဒွါရဒသမနယ်ပယ်၊ သူတော်စင်တို့ထက် သာလွန်ခြင်း ၁၁ ရာခိုင်နှုန်း)

"အားလုံး ပြီးသွားပြီ"

စူးချန်ခုန်း၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ မူလဝိညာဉ် စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် ပုံသွင်းပြီး ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

"လာခဲ့ကြစမ်း... ဘယ်သူက ဒီကမ္ဘာကို တကယ် အုပ်စိုးတာလဲ။ ဘယ်သူက တကယ့် နတ်ဘုရားလဲဆိုတာကို သိသွားစေရမယ်။"

စူးချန်ခုန်း တိတ်တဆိတ် လှည့်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အရိပ်များ ဝင်ရောက်လာသည်။

မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ငရဲမှ လာသော မိစ္ဆာများကဲ့သို့ စူးချန်ခုန်းဆီသို့ ခုန်အုပ်လာသည်။

"ရွှီး ရွှီး ရွှီး"

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ဓားများမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ စူးဝင်သွားသည်။ မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ဓားချက်များကြောင့် ပေါက်ကွဲ ပျက်စီးသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ စူးချန်ခုန်း၏ သိစိတ်ကို တိုက်စားခြင်းမှ မွေးဖွားလာသော်လည်း ယခုအခါ ပျက်စီးသွားကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ သိစိတ်ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာလား။ ဒါဆိုရင် အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။"

စူးချန်ခုန်း၏ အကြည့်များတွင် ခမ်းနားထည်ဝါခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ခြင်းတို့ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းတွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နတ်ဘုရား ဖြစ်နေပေသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ အသိစိတ်ပင်လယ်တစ်ဝိုက်တွင် မိစ္ဆာသားရဲများ ပုန်းအောင်းနေပြီး ထိုနေရာကို သိမ်းပိုက်ကာ ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဝါးမြိုပစ်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အသိစိတ်ကို မွေးဖွားပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ စူးချန်ခုန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ သူတို့ကို အပြီးအပိုင် ချေမှုန်းပစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဝူး"

ကြေးဝါအိမ်တော်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဤလောက၏ နေရာအသီးသီးသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"ရွှမ်း ရွှမ်း ရွှမ်း"

ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ တိုက်ခိုက် ဖြတ်တောက်မှုအောက်တွင် ပေါင်းပင်များ၊ သို့မဟုတ် ဂျုံပင်များကဲ့သို့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရိတ်သိမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤမိစ္ဆာသားရဲများသည် ခုခံသည်ဖြစ်စေ၊ ထွက်ပြေးသည်ဖြစ်စေ စူးချန်ခုန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

မူလက အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများလည်း တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ဤဖျက်ဆီးတတ်သော မိစ္ဆာသားရဲများကို မရပ်မနား သတ်ဖြတ်နေရင်း အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်တော့ပေ။

စူးချန်ခုန်း ထုလုပ်ထားသည့် ရွှေရောင်ဓားတစ်ချောင်းချင်းစီမှာ မထိုးဖောက်နိုင်အောင် ခိုင်မာပြီး အလွန်သေးငယ်သည့် အစိတ်အပိုင်းမျှဖြင့်ပင် အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ခွဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ တစ်ကောင်မျှ မကျန်တော့သည့်အခါမှသာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်ဟူသော ကျယ်ပြောလှသည့် ကမ္ဘာကြီးမှာ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ကြည်လင်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

"ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းအခက်အခဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ"

စူးချန်ခုန်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ ဧကရာဇ် မင်းမြတ်ကျန်းမှလွဲ၍ ဇာတိမရဏတောင်ကြား၏ အခက်အခဲကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သူမှာ သူ စူးချန်ခုန်းသာ ဖြစ်သည်။