အခန်း ၁၀၇၉

အခန်း (၁၀၇၉) နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် အကြီးအကဲ၏ ကျဆုံးခြင်း။ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသည့်ဓား။ (၂)

ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်မီးလျှံများ၏ ထက်မြက်မှုမှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်အဆင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ကောက်ရိုးရုပ်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

မြောင့်မင်မှာ အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်းကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ဝူး"

နောက်တစ်ခဏတွင် မူလအစစွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသော ဓားပုံစံ မူလဝိညာဉ်မှာ ပတ်လည်ရှိ အမှောင်တိမ်တိုက်များကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအာရုံများပင် မမီနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြောင့်မင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

မြောင့်မင်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် သွားကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ သူသည် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် နတ်ဘုရား အမှတ်အသားများကို စုစည်းကာ လေဟာနယ်ကို ပုံဖျက်ပြီး စူးချန်ခုန်း၏ ကောင်းကင်ဖောက်ဓားကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

"ဖတ်"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ခဏမျှသာ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ မြောင့်မင်၏ လက်ဖဝါးမှာ မှန်ချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစွာ ပြတ်တောက်သွားသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်က..."

ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေသော နာကျင်မှုကြောင့် မြောင့်မင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး ထုဆစ်ထားသော သူ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို စူးချန်ခုန်းက ဒဏ်ရာရစေနိုင်ရုံမက ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

"မကောင်းတော့ဘူး... ထွက်ပြေးရမယ်။"

မြောင့်မင်မှာ ချွေးပြန်လျက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အသက်ကယ် ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည့် 'ဧရာမ နေရာရွှေ့ စာလိပ်' ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းစာလိပ်ကို အသုံးပြုပါက တစ်ခဏချင်းတွင် မိုင်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ရှူး"

ရွှေရောင်မီးလျှံများ ပတ်လည်ဝိုင်းနေသော ဓားပုံစံ မူလဝိညာဉ်မှာ ဥက္ကာပျံကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မြောင့်မင်သည် စာလိပ်ကို အသက်မသွင်းခင်မှာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာလည်း လက်ကောက်ဝတ်မှစ၍ ပြတ်တောက်သွားလေ၏။

"မဖြစ်ဘူး..."

မြောင့်မင် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှူး ရှူး ရှူး

စူးချန်ခုန်းသည် မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် မြောင့်မင်ကို ဆက်တိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ထက်ရှိ အမှောင်တိမ်တိုက်များမှာ လွင့်စင်သွားပြီး မြောင့်မင်မှာမူ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရပ်နေသည်။

"လူငယ်... လူငယ်တွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်..."

နောက်တစ်ခဏတွင် မြောင့်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ သွေးကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲကျသွားသည်။ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများမှာ သဲကန္တာရကို သွေးမြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ မူလဝိညာဉ် ပေါ်လာချိန်မှ မြောင့်မင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ချိန်အထိ တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်သည်။ ထင်ရှားကျော်ကြားသော မြောင့်မင်မှာ ရုပ်အလောင်းပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ဆရာ... သေသွားပြီလား။"

တွမ့်မုမင်မှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ရပ်နေသည်။ ယနေ့ စူးချန်ခုန်းကို လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ သူ၏ စိတ်ကူးဖြစ်ပြီး ဆရာဖြစ်သူ မြောင့်မင်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ မြောင့်မင် ကျဆုံးသွားခြင်းပင်။

"ငါတို့ တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရလိုက်ဘူး..."

ချင်ကျန့်၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ တသီးသီးကျနေသည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မြောင့်မင်မှာ တစ်ခဏချင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ခဏ... ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ငါ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး..." ချင်ကျန့်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သည်။ သူသည် စူးချန်ခုန်းနှင့် ရန်ငြိုးရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသက်လုရှောင်နေရသည်။

"ဖတ်"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချင်ကျန့်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချင်ကျန့်၏ ခုခံမှုများမှာ အလကားပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခေါင်းမှာ ပျံထွက်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသည်။ သူသည် ဤရန်သူများကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံမှ အခြားသူများအား ဤနေရာတွင် အလွန်အကျွံ မလုပ်ဆောင်ရန် သတိပေးလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှီး

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ထပ်မံ လှုပ်ရှားသွားပြီး တွမ့်မုမင်မှာ ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။

"ဒီလောက်အထိ ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

သေဆုံးခါနီးတွင် တွမ့်မုမင်မှာ ခါးသီးစွာ တွေးတောမိသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူတို့မှာ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စူးချန်ခုန်း၏ ရှေ့တွင် သူမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။

"ချမ်းသာပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ချမ်းသာပေးပါ..."

ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်နေကြသည်။ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်အဆင့် အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခုတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူတို့အတွက် နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။

စူးချန်ခုန်းက အခြားတပည့်များကို ဆက်လက် မသတ်ဖြတ်တော့ဘဲ လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ပြန်ပြောလိုက်။ စူးချန်ခုန်းဆိုတဲ့ ငါက ပြဿနာရှာတာ မကြိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကိုလည်း မကြောက်ဘူး။ သေချင်ရင်တော့ လာခဲ့ကြ။ ဘယ်နှစ်ယောက်လာလာ အကုန်သတ်ပစ်မယ်။"