အခန်း ၂

အခန်း ၂ အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် အမှုဖော်ထုတ်ရမည်

ညနေ သုံးနာရီ၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်။

ထောင်ယွမ်လမ်းသည် ရွှီရှန်း ရောက်လာစဉ်ကလောက် လူသူကင်းမဲ့မနေတော့ပေ။ ဤအချိန်တွင် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ရဲတပ်ဖွဲ့က အသေအချာ ဝန်းရံပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ တပ်ခွဲမှူး လီရှန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့ထားသော လမ်းကြားလေးကို ကြည့်နေသည်။ နှာခေါင်းစည်းများတပ်ကာ ခါးကိုင်းပြီး နံစော်နေသော အမှိုက်ပုံထဲတွင် သဲလွန်စများကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းကြားလေးသည် အလွန်သေးငယ်ကာ ဆယ်မီတာခန့်သာ ရှည်လျားပြီး လမ်းပိတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထောင့်များတွင် အမှိုက်ပုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အမှိုက်များ လျှံကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

လေထဲတွင် ယင်ကောင်များက နေရာအနှံ့ တဝီဝီ မြည်နေကြသည်။ အသက်ရှူကျပ်စေသော အနံ့ဆိုးကြီးကြောင့် လူကို သတိလစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေပြီး အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကိုပါ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

လမ်းကြားလေးထဲတွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်စု စုရုံးနေကြသည်။ အားလုံးက မြေပြင်ပေါ်မှ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ရေပုပ်များကို နင်းကာ အမှိုက်မျိုးစုံကြားထဲတွင် သဲလွန်စရနိုင်လိုရငြား ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝင်ပေါက်ကို တားမြစ်နယ်မြေ ကြိုးများဖြင့် ကာရံထားပြီး ပတ်လည်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်စုက အဆက်မပြတ် ကင်းလှည့်နေကြသည်။ လီရှန်းက မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"တစ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ... ဘာများ ရှာတွေ့တာ ရှိသေးလဲ..."

"မရှိသေးပါဘူး..." ဟု ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။

နှစ်ရက်နေ့ မိုးသောက်ယံ အမှုဖွင့်ချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ တစ်ရက်ခွဲတိတိ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် တွေ့ရှိရသော အချက်အလက်များ မနည်းလှသော်လည်း သဲလွန်စဟု ဆိုရမည့်အရာမျိုး တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။

နစ်နာသူ၏ ခေါင်းတစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရှိပြီး ထိုခေါင်းမှာ စတင်ပုပ်ပွနေပြီဖြစ်ကာ ကြွက်များ ကိုက်ဖဲ့စားသောက်ထားသည့် အရာများလည်း ရှိနေသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဟာကွက်များ ပြတ်ရှရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုခေါင်းကို အပ်နှင့်အပ်ချည် အသုံးပြုကာ ခွေး၏လည်ပင်းပေါ်သို့ ချုပ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် လူခေါင်းပေါက်နေပြီး လူကိုကြည့်ကာ တောင့်တင်းနေသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြနေသည့် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"မျက်နှာအမူအရာက တောင့်တင်းနေတယ်... မျက်လုံးတွေထဲမှာ အကြောက်တရားတွေ ကိန်းအောင်းနေပေမဲ့ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်... ဒီနှစ်ခုက ဆန့်ကျင်ဘက်တွေပဲ... ဒီအပြုံးက လူသတ်သမားက သေဆုံးပြီးမှ အတင်းဆွဲဆန့်ပြီး ပြုံးခိုင်းထားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

လီရှန်းသည် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"လူသတ်သမားက အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

"သူက ခေါင်းတစ်လုံးကို အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်စေချင်နေတာလား..."

"နစ်နာသူနဲ့ လူသတ်သမားကြားမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား..."

မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသည် အမှိုက်ပုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ စက်တင်ဘာလ၏ ရာသီဥတုတွင် ဘက်တီးရီးယားများ အလျင်အမြန် ပေါက်ပွားနိုင်ပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် လောက်ကောင်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နှုန်းမှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။

ပုပ်ဟောင်နေသော အလောင်းနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အနံ့ရသူတိုင်းကို မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျကာ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ အသက်ရှူရပ်ချင်သွားစေလောက်ပေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤနေရာသည် မူလကတည်းက အမှိုက်ပုံးများရှိရာ နေရာဖြစ်နေသည်။ အနံ့အသက်မျိုးစုံ ရောနှောပေါင်းစပ်နေပြီး ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် အသက်အောင့်ကာ အမှိုက်လာပစ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်သွားမည်သာ ဖြစ်ပြီး ထောင့်ချိုးနေရာများကို လိုက်လံရှာဖွေနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှန်းက အနက်ရှိုင်းဆုံး ထောင့်ချိုးနေရာမှ ၎င်းကို ဆွဲထုတ်လာသည့်အချိန်ကျမှသာ လူတွေ မြင်တွေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အမှိုက်မျိုးစုံ ရှိနေခြင်းကြောင့် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ သဲလွန်စများမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲတပ်ဖွဲ့က တစ်ရက်လုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှိုက်များ နေရာအနှံ့တွင် အမှိုက်များသာ ရှိနေသည်။

အစိမ်းရောင် အမှိုက်ပုံး ဆယ်လုံးကျော်ထဲတွင် သောင်းနှင့်ချီသော အမှိုက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအထဲတွင်မှ သဲလွန်စဖြစ်နိုင်ခြေမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်ပြီး ထိုတစ်ခုမှာလည်း ပျက်စီးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤအခြေအနေတွင် မည်သို့ ရှာဖွေရမည်နည်း။ သဲလွန်စကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

စီစီတီဗွီ မှတ်တမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၂၀၀၃ ခုနှစ် ရွှေကျီးကန်း စနစ် မပေါ်ပေါက်မီအချိန်က အရှေ့နိုင်ငံ၏ မြို့တော်တွင်ပင် စီစီတီဗွီ ကင်မရာများ များများစားစား မရှိသေးပေ။

"အထက်က အခု ဘယ်လို ပြောနေလဲ..."

လီရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ဤတစ်ရက်နှင့် တစ်ညတာ အချိန်အတွင်း သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် လူတစ်ကိုယ်လုံး အသက်နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် ပိုအိုစာသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အသက်ငါးဆယ်နီးပါး အရွယ်တွင် ညဘက်များစွာ အိပ်ရေးပျက်ခံရခြင်းက တကယ်ကို လူကို သေစေနိုင်လောက်သည်။

"အထက်က သဘောထားကတော့ ဒီလို အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ လူသတ်မှုကို မဖြစ်မနေ ဖော်ထုတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပါတယ်..." ဟု ရာထူးစတင်ခန့်အပ်ခံရခါစဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းကို တာဝန်ယူရသော တပည့်ဖြစ်သူ ရှောင်ကျန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဤအမှုသည် အလွန်တရာ ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ အမှုကို မဖော်ထုတ်နိုင်ပါက ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သော သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်နေခြင်းနှင့် တူပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အမှုကို ဖော်ထုတ်ရန် ဆိုသည်မှာလည်း အခက်အခဲ များစွာ ရှိနေသည်။

"အနီးအနားက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွေရယ် ရောင်းချဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ အဆောက်အအုံတွေက အခု ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ညှိနှိုင်းနေကြပါတယ်..."

"ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်..." ရှောင်ကျန်းက ပြောရင်း လီရှန်း အကြားချင်ဆုံးဖြစ်သော စကားစုတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ အမှုဖော်ထုတ်ရမယ် တဲ့..."

ထိုစကားစုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့သည်။ အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် အမှုဖော်ထုတ်ရမည် ဆိုသည့် စကားစုက မှုခင်းရဲအရာရှိများ၏ အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်လောက်ပေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်များကို ယခုအခါ ရဲတပ်ဖွဲ့က ယာယီဝင်ရောက် ရှာဖွေနေသဖြင့် ပုံမှန်လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သည်။ စတင်ရောင်းချနေပြီဖြစ်သော အဆောက်အအုံများတွင်မူ အိမ်လာဝယ်သူများက လာကြည့်ချိန်တွင် အိမ်တံခါးဝ၌ ရဲများ ပိတ်ဆို့နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလျှင် မည်သူက ဝယ်ယူရဲမည်နည်း။

ထို့ထက်ဆိုးသည်မှာ အိမ်ဝယ်ရန် သဘောတူညီမှု ရရှိထားပြီးသူများပင်လျှင် ရပ်ကွက်ဂိတ်ဝ၌ လူသေမှုဖြစ်ပွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း အရောင်းအဝယ် ဖျက်သိမ်းသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှသာမကသေးပေ။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းမြို့တော် ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် အရှေ့နိုင်ငံမှ နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်များစွာ စုဝေးနေကြသည်။ လူသတ်သမားက သူတို့အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မန်နေဂျာများက သူတို့ကို လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်ခွင့်မပေးရဲတော့ဘဲ စာချုပ်များစွာ ဖောက်ဖျက်ရမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထို့အပြင် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းမြို့တော်တွင် သတင်းထောက်များ၊ မီဒီယာများနှင့် ခိုးရိုက်သူများ လုံးဝ မပြတ်လပ်ပေ။

ယခုအခါ အမှုကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ရာ ပရိသတ်များ၊ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီများ၊ ကြယ်ပွင့်များ၊ သတင်းထောက်များနှင့် ပြည်သူလူထု၏ ထင်မြင်ချက်များ အားလုံးက မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့အပေါ် ဖိအားပေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အမှုမဖော်ထုတ်နိုင်သေးသည့် နေ့ရက်များ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ နေရာအနှံ့အပြားမှ ကြော်ငြာစရိတ်များ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ထိခိုက်မှုများ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ဆုံးရှုံးမှုမှာ ယွမ်သိန်းဂဏန်းမှ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် တစ်ရက်လျှင် ယွမ်သိန်းဂဏန်းဆိုသည်မှာ အလွန်များပြားလှသည်။ ရွှီရှန်းပင်လျှင် ယွမ်ငါးသိန်းသာ အကြွေးတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤခေတ်အခါတွင် အမှုဖော်ထုတ်ရန် အချိန်မှာ မတိုတောင်းပေ။ အမှုတစ်ခုအတွက် လဝက် သို့မဟုတ် တစ်လခန့် အချိန်ယူရသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သွယ်ဝိုက်သော ဆုံးရှုံးမှုများမှာ မည်မျှပင် များပြားနေမည်နည်း။ ဤအကြောင်းများကြောင့် အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် အမှုဖော်ထုတ်ရမည် ဆိုသည်မှာလည်း ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

"မှုခင်းဆရာဝန်ကရော... ဟန်ယန်... မှုခင်းဆရာဝန်က ဘယ်အချိန်လောက် ရောက်လာနိုင်မလဲ..."

လီရှန်းသည် အလွန်အမင်း မွန်းကျပ်မှုကို ခံစားနေရပြီး သူ၏ အခြားတပည့်တစ်ဦးကို လှည့်မေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသည့် အမှုမျိုးတွင် မှုခင်းဆရာဝန် မပါဝင်ဘဲ အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် အမှုဖော်ထုတ်ရမည်ဆိုခြင်းမှာ သာမန်မှုခင်းရဲအရာရှိများအတွက် သေဒဏ်ချမှတ်ခံရခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အရင်းအမြစ်များ အလျှံပယ် ရှိနေမည်ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာ မလိုပေ။ သို့သော် ကျန်ဆန်းမြို့တွင် မည်သည့် အရင်းအမြစ်မှ မရှိပေ။

"မှုခင်းဆရာဝန်က... ရဲမှူးကြီးက ရင်းနှီးတဲ့လူတွေကို အကူအညီတောင်းပြီး ငှားရမ်းဖို့ လုပ်နေပါတယ်... ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ အမြန်ဆုံးဆိုရင်တောင် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်တော့ ကြာဦးမယ်ထင်တယ်..." ဟု ဟန်ယန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေသည်။

မှုခင်းဆရာဝန်။ ကျန်ဆန်းမြို့တွင် မှုခင်းဆရာဝန် မရှိပေ။

မှုခင်းဆရာဝန်များကို အတွေ့ရများသည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ ဤခေတ်တွင် သူတို့၏ အရေအတွက်သည် ပန်ဒါဝက်ဝံများထက် များစွာ ပိုမနေပေ။ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော ခရိုင်အဆင့် မြို့ကြီးအချို့တွင် တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ခန့် ရှိနိုင်သော်လည်း မြို့နယ်အဆင့် မြို့များတွင် တစ်ယောက်မှ မရှိသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ခေါင်းပါးသော ခရိုင်အဆင့် မြို့ကြီးများတွင် လူသတ်မှုဖြစ်ပွားပါက အခြားမြို့များမှ အကူအညီတောင်းကာ ငှားရမ်းရသည်။

အချိန်ကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ပြန်ဆုတ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဥပမာအားဖြင့် ရှစ်ဆယ်ပြည့်လွန်နှစ်များ၊ ကိုးဆယ်ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဝေးလံခေါင်သီသော ကျေးရွာများ၌ မှုခင်းဆရာဝန် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်းပင် မသိကြပေ။

နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း မှုခင်းဆရာဝန် ရှားပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရင့်ကျက်သော ပြည်သူ့လုံခြုံရေးစနစ် ရှိနေသော်လည်း အလုပ်သင်များ၊ အလုပ်လုပ်နေသူများ၊ ပညာသင်ကြားနေဆဲသူများ၊ နုတ်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသူများနှင့် ဘာသာရပ် ပြောင်းလဲရန် ပြင်ဆင်နေသူများ အားလုံးပေါင်းမှ အရှေ့နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် တစ်သောင်းကျော်သာ ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဆယ်ခန့်ကဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

၂၀၂၃ ခုနှစ်တွင် လူဦးရေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု သာမန်အဆင့်ရှိသော နေရာများ၌ တစ်မြို့လုံးတွင်မှ ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့်သာ ရှိသည်။ ပို၍ဆိုးရွားပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့နယ်အဆင့် မြို့များတွင် တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ရှိနေလျှင်ပင် အလွန်ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

မှုခင်းဆရာဝန် ဘာသာရပ်ကို ကျောင်းအပ်သူ အရေအတွက်မှာ နဂိုကတည်းက နည်းပါးလှပြီး သင်တန်းပြီးဆုံးရန် ရှစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရကြောင်း သိထားရမည်။ ထို့အပြင် အလုပ်စတင်ဝင်ရောက်ချိန်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု စမ်းသပ်ချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး လူအများစုမှာ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင်ပင် နုတ်ထွက်သွားကြသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ကျန်ဆန်းမြို့သည် ယခုနှစ်မှသာ စတုတ္ထအဆင့် မြို့များစာရင်း၏ အောက်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ကျဲပါးပြီး လုံခြုံရေးအခြေအနေ ကောင်းမွန်သောကြောင့် မှုခင်းဆရာဝန် ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းစာရင်းတွင် ပါဝင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ရောက်မလာသေးပေ။ နောင်တွင် ရောက်လာမည်၊ မရောက်လာမည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ယခုလောလောဆယ်တွင်မူ သေချာပေါက် မရှိပေ။

"နှစ်ရက်နေမှ ရောက်မယ် ဟုတ်လား..." လီရှန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ကျယ်လောင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပို၍ မွန်းကျပ်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဘေးက မြို့သုံးမြို့မှာ စုစုပေါင်း မှုခင်းဆရာဝန် လေးယောက် ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက မြို့တွင်းက ဆိုးရွားတဲ့ အမှုတွေမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့ အားမလပ်ကြပါဘူး... အဝေးက မြို့တွေကိုတော့ ဆက်သွယ်နေတုန်းပါ..."

ဟန်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ရဲတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရလာသူဖြစ်ရာ မှုခင်းဆရာဝန်၏ အရေးပါမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခေတ်ကာလ အခြေအနေအရ အဝေးရှိ မြို့ကြီးများမှ မှုခင်းဆရာဝန်များ ကားစီးပြီး လာရန်အတွက်ပင် အချိန်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ အဆင့်ဆင့် ငှားရမ်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

ဤသည်မှာလည်း တစ်ဖက်လူက သဘောတူမှသာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အမှုတစ်ခု ကြာမြင့်ချိန်မှာ တိုတောင်းလျှင် လဝက်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်လခန့် ကြာတတ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း မိမိဘက်မှ မှုခင်းဆရာဝန် ထွက်သွားပြီးနောက် မိမိတို့မြို့တွင် အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာပါက မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။ သို့သော် ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ဌာနချုပ်က တာဝန်ယူပေးထားသောကြောင့် မှုခင်းဆရာဝန် ရောက်လာမည်မှာ သေချာသော်လည်း အနည်းငယ် နှောင့်နှေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။

ဟန်ယန်က အနည်းငယ် တွေဝေနေပြီး အတော်ကြာမှ စကားစလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ကျွန်တော့်မှာ မှုခင်းဆရာဝန် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်... အခု သူက ကျန်ဆန်းမြို့မှာ ရှိနေတာ... ဒါပေမဲ့ သူ ကူညီပေးမလား၊ မကူညီပေးဘူးလား ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး..."

မှုခင်းဆရာဝန် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်း။

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ဟန်ယန်ကို မျက်လုံးများ အရောင်လက်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ လူရှိတာကို မင်းက စောစောစီးစီး မပြောဘူး... သူ အခု ဘယ်မှာလဲ..."

ကျန်ဆန်းမြို့တွင် ကျားများပုန်းအောင်းကာ နဂါးများ ခိုအောင်းနေပြီး မှုခင်းဆရာဝန် တစ်ယောက် ရှိနေသည်ပေါ့လေ။ ဤအရာသည် ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက် အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လီရှန်းသည် အစောကတည်းက မသိခဲ့ရသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်နေမိသည်။

"သူ့ရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်... သူ့ကို အသုံးပြုဖို့က အန္တရာယ် နည်းနည်းများတယ်..." ဟန်ယန်က အနည်းငယ် တွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"စကားပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... အခု အချိန်က ဘယ်အချိန် ရောက်နေပြီလဲ... အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ အမှုဖော်ထုတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အမိန့်က ခေါင်းပေါ် ကျနေပြီ... အန္တရာယ်ရှိတာ မရှိတာ ဂရုစိုက်နေလို့ ရမလား..." လီရှန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အလိုချင်ဆုံးမှာ မှုခင်းဆရာဝန် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းသာ ပြောရဲရင် ငါက သုံးရဲတယ်... သူ ဘယ်မှာလဲ..."

"ကျန်ဆန်းမြို့မှာပါ..." ဟန်ယန်က ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒါကို ခုနက မင်း ပြောပြီးပြီလေ..." လီရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ ဟန်ယန်၏ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

"မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ထဲမှာပါ..." ဟန်ယန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်ပါက ကျန်ဆန်းမြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ပေါ့လေ။ လီရှန်းမှာ တစ်ခါပြီးတစ်ခါ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် မှုခင်းဆရာဝန် ရှိနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အဘယ်ကြောင့် မသိရသနည်း။

"သူ့နာမည်က ရွှီရှန်း လို့ ခေါ်ပါတယ်..." ဟန်ယန်က သတိပေးလိုက်သည်။

လီရှန်းမှာ မည်သို့ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဟန်ယန်ကို ကြည့်ကာ အတန်ကြာမှ လေးနက်စွာ စကားစလိုက်သည်။

"သူက... ယာယီထိန်းသိမ်းရေးခန်းထဲမှာ နေနေတုန်းပဲ မလား…”