အခန်း ၃

အခန်း ၃ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အတိုင်ပင်ခံ၊ ကွင်းဆက်လူသတ်မှု။

"သူက တတိယနှစ်မှာ ကျောင်းထွက်သွားတာ... အဲဒီတုန်းက ဆရာတော်တော်များများက သူ့အတွက် နှမြောတသ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်..."

ဟန်ယန်က စကားစလိုက်သည်။ မနေ့က လီရှန်းနှင့်အတူ အမှုအကြောင်း သုံးသပ်နေစဉ် ရွှီရှန်း၏ အိမ်ကို အစွန်းရောက် ပရိသတ်များ ဆေးသုတ်ရည်များ ပက်ကာ ဖျက်ဆီးနေသည့် ဗီဒီယိုကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာအား မျက်မှန်းတမ်းမိနေကြောင်း သူ သတိထားမိခဲ့သည်။

သေချာ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆဲဆိုခံရသူများထဲတွင် သူ၏ ညီမလေး ကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယာယီထိန်းသိမ်းရေးခန်းထဲမှ ရွှီရှန်းသည် ကျောင်းထွက်သွားပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရသော သူ၏ ကျောင်းနေဖက် ညီငယ်လေးမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

လီရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးထဲ နစ်မြောသွားပြီးနောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ဟန်ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအထင်တော့ သူက ဒီအမှုရဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ဟန်ယန်က ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် လူတွေခေါ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ပြီးသွားပြီ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ရဲကားပေါ်မှ စာရွက်စာတမ်း ဖိုင်တစ်ခုကို ယူထုတ်လိုက်သည်။ ရွှီရှန်း၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ဟန်ယန် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူ စုံစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှန်းက ယူကြည့်လိုက်သောအခါ စာရွက်များပေါ်တွင် ရွှီရှန်း တင်ရှိနေသော အကြွေးမှတ်တမ်းများနှင့် ကျောင်းထွက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရင်းများ ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် ရွှီရှန်း အပြင်ထွက်ကာ လမ်းလျှောက်တတ်သည့် အကျင့်ရှိကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများကိုပါ တိကျစွာ ရေးသားထားသည်။

ဤစာရွက်စာတမ်းများက ရွှီရှန်းအပေါ် ကျရောက်နေသော သံသယများကို လုံးဝ ရှင်းလင်းပေးနိုင်ပြီး သူ့ကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

"မင်းကောင်လေး... မှုခင်းဆရာဝန် ကိစ္စကို ကြိုသိနေလို့ အစောကတည်းက ပြင်ဆင်ထားတာဆိုတဲ့ သဘောပေါ့..."

လီရှန်းက ပြုံး၍ နောက်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းကာ လေးနက်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သူ့မှာသာ အရည်အချင်းရှိမယ်ဆိုရင်... သံသယတရားခံ ဖြစ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်မယ်..."

ညနေ လေးနာရီခွဲအချိန်၊ ကျန်ဆန်းမြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့။

"မင်းက ရွှီရှန်းဆိုတာလား... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေအရ မင်းအပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ သံသယတွေ အကုန် ရှင်းလင်းသွားပြီမို့ မင်း အခု ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် ယာယီထိန်းသိမ်းရေးခန်းထဲမှ သံတံခါးကို ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်း၌ရှိနေသော ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ထွက်သွားလို့ ရပြီလား...'

ရွှီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ နစ်နာသူနှင့် ပတ်သက်၍ လူသတ်သမားမှာ သူ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသော သက်သေအထောက်အထား များစွာ ရှိနေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဓား၏ အနေအထားနှင့် သူ ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ကြောင်း သက်သေပြချက်များပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းက သူ၏ အိတ်ကိုဆွဲကာ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် လိမ္မော်ရောင် ညနေဆည်းဆာက ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် တပ်ဖွဲ့တံခါးဝ၌ ရဲအရာရှိတစ်စုက သူ ထွက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ကျွတ်... ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး တိုင်ပင်ထားကြတာ မဟုတ်လား... ရှေ့ခြေလှမ်းက ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားခိုင်းပြီး နောက်ခြေလှမ်းကျတော့ အထဲကို ထပ်ခေါ်သွားပြီး အနားယူခိုင်းဖို့ ပြင်ထားတာလား..."

ထိုလူများက သူ့အပေါ် အာရုံစိုက်နေသည်ကို သိသာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှန်းက စကားစလိုက်သည်။

"ဟေး ဟေး ဟေး... ဘယ်လိုစကားတွေ ပြောနေတာလဲ... ဒါက ဘယ်လိုစကားမျိုးလဲ..."

ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်သော လီရှန်းက ရဲကားနားမှ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

"ဒါက မစ္စတာရွှီကို နာမည်ဖျက်သလို ဖြစ်သွားလို့ ငါ့ရင်ထဲမှာ မကောင်းလို့ပါကွာ... ကြည့်စမ်း... မိုးတောင်ချုပ်နေပြီဆိုတော့ မစ္စတာရွှီ ညစာမစားရသေးဘူးမလား... ငါ ဒကာခံပါ့မယ်... စားသောက်ခန်းမမှာ စားချင်တာရှိရင် အကုန်မှာစားလို့ ရတယ်..."

လီရှန်းက ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ရမယ်ဆိုရင် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်ခွဲမှူး လီရှန်းပါ..."

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤခေတ်ကာလတွင် မှုခင်းရဲအရာရှိများအတွက် မှုခင်းဆရာဝန် ဆိုသည်မှာ အဝတ်အစား ကင်းမဲ့နေသော အလှပန်းလေး တစ်ပွင့်နှင့် တူညီနေသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ မိမိတပ်ဖွဲ့တွင် မှုခင်းဆရာဝန် မရှိသည့် အခြေအနေမျိုး၌ မှုခင်းဆရာဝန်နှင့် အလှပန်းလေး တစ်ပွင့်ကို ယှဉ်ထားပါက အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့် လီရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် အလှပန်းလေးဘက်သို့ တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

အိုဘုရားသခင်။ ဤသည်မှာ မှုခင်းဆရာဝန် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်ဆန်းမြို့တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းလာသော သဘာဝ မှုခင်းဆရာဝန်လေး ဖြစ်နေသည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ကျွန်တော့်အိမ် တံခါးမှာ ပက်ခံထားရတဲ့ ဆေးသုတ်ရည်တွေကိုတောင် မရှင်းရသေးလို့ ထမင်းမစားတော့ပါဘူး... အိမ်ပြန်ပြီး အဖြူရောင် ဆေးသုတ်ရဦးမယ်..."

ရွှီရှန်းက ဘေးနားရှိ ဟန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းအား ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဟေး ဟေး ဟေး... မလုပ်ပါနဲ့ဦး..."

လီရှန်းက အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြတာပေါ့..."

ရွှီရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ကျွန်တော့်ကို ရှာတာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."

လီရှန်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး နှုတ်ဆက်စကား အချို့ကို ပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်သေးသည်။ သို့သော် ရွှီရှန်း၏ မျက်လုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာခဲ့သည်။

"မစ္စတာရွှီက ပွင့်လင်းတဲ့သူဆိုတော့လည်း ငါ စကားကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြောတော့ပါဘူး... မစ္စတာရွှီ... ကျန်ဆန်းမြို့မှာ အခု မှုခင်းဆရာဝန် မရှိဘူး... အမှုကလည်း လတ်တလောမှာ မှုခင်းဆရာဝန် မရှိဘဲနဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်... မင်းက ရဲတက္ကသိုလ်မှာ မှုခင်းဆရာဝန် ဘာသာရပ်ကို တက်ရောက်ခဲ့ပြီး အမှတ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါတို့ စုံစမ်းသိရှိထားတယ်..."

"ဒါကြောင့် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့က ပြင်ဆင်ထားတာက..."

ထိုသို့ပြောရင်း လီရှန်းက ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် စကားလုံး အနည်းငယ်ကို လေးနက်စွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာရွှီကို ကျန်ဆန်းမြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ မှုခင်းဆရာဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ပါပဲ..."

'ခန့်အပ်မည် ဟုတ်လား...'

ဤသည်မှာလည်း မှန်ကန်ပေသည်။ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ တပ်ခွဲမှူး ဖြစ်သော လီရှန်းအနေဖြင့် သဘာဝ မှုခင်းဆရာဝန်ကို တွေ့ရှိချိန်တွင် ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ပိုကီမွန်ဘောလုံး တစ်လုံး ပစ်မပေါက်ဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ပြီးမှ ဖမ်းဆီးပါက အောင်မြင်မှုရာခိုင်နှုန်း ပိုများနိုင်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ပါက လီရှန်းကိုယ်တိုင် ထောင်ဟုခေါ်သော ပိုကီမွန်ဘောလုံးထဲသို့ ရောက်သွားနိုင်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ဤအခြေအနေတွင်သာ လာရောက် မစည်းရုံးပါက လီရှန်းသည် ညသန်းခေါင် အိပ်ရာမှနိုးလာပြီး မိမိပါးကို မိမိ ပြန်ရိုက်မိလောက်ပေသည်။

ဘွဲ့လက်မှတ် မရှိခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ မှုခင်းရဲအရာရှိများက ဘွဲ့လက်မှတ် ရှိမရှိကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ အဓိက ကြည့်သည်မှာ အရည်အချင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှီရှန်းသည် လက်ရှိအချိန်တွင် အချိန်ပြည့် မှုခင်းဆရာဝန် တစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ် တပ်ခွဲမှူးလီ... ကျွန်တော် ကျောင်းထွက်ခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး အချိန်ပြည့် မှုခင်းဆရာဝန် မလုပ်တော့ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း နားလည်သင့်ပါတယ်..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

'အခြားကမ္ဘာကို ကူးပြောင်းလာပြီး စနစ်ပါ ရရှိထားလျက်နဲ့ မှုခင်းဆရာဝန် ဆက်လုပ်နေရမယ်ဆိုရင် ငါ ကူးပြောင်းလာရတာ အချည်းနှီး ဖြစ်မသွားပေဘူးလား...'

လီရှန်း အနည်းငယ် နှမြောသွားပြီး ဆက်လက် တိုက်တွန်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သေးသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှီရှန်းက သူ့အား စကားပြောခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ ရွှီရှန်းက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ စကားစလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အချိန်တိုအတွင်း ခန့်အပ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အနီးအနားမှာ ဖြစ်သွားတဲ့ ဒီအမှုကြောင့် မဟုတ်လား..."

လီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်... အပြင်ဘက်က ဖိအားတွေကလည်း အရမ်းကြီးမားနေလို့ တပ်ဖွဲ့က ဖိအားတွေကို မခံနိုင်တော့ဘူး... အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ အမှုဖော်ထုတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အမိန့်က စောစောဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် ကျလာတော့မှာပဲ... အဲဒါကြောင့် ငါတို့အနေနဲ့ နစ်နာသူရဲ့ အလောင်းနဲ့ ခွေးရဲ့ အလောင်းကို ခွဲစိတ်စစ်ဆေးပြီး အမှုဖော်ထုတ်ဖို့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရယူနိုင်မယ့် မှုခင်းဆရာဝန် တစ်ယောက် လိုအပ်နေတာပါ..."

သူက အလွန်လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အမှုဖွင့်ထားသည့် အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှသဖြင့် လက်ရှိအချိန်အထိ နစ်နာသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိကြသေးဘဲ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ တစ်ခုကိုသာ စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့လက်ထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စမှာ ထိုခေါင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆိုသည့်အရာကို မှုခင်းဆရာဝန်မှလွဲ၍ သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ ခွဲစိတ်စစ်ဆေးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"ဆိုလိုတာက တပ်ခွဲမှူးလီရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီအမှုကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပါပဲ..."

ရွှီရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့မှ လီရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် မှုခင်းဆရာဝန်ကို ရှာဖွေသည်ဖြစ်စေ အခြားမည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ အားလုံးသည် အမှုကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် မစ္စတာရွှီရဲ့ သဘောထားက..."

လီရှန်းက ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရွှီရှန်းသည် သူ၏ သဘောထားကို ချက်ချင်း ဖော်ပြရန် အလျင်မလိုပေ။ သူက မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ စကားစလိုက်သည်။

"နစ်နာသူက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ... ကျွန်တော် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ခေါင်းရဲ့အရှည်ကို တိုင်းတာကြည့်ခဲ့တယ်... ခေါင်းအရှည်က ၂၂ စင်တီမီတာလောက် ရှိတယ်... ခေါင်းအရှည် ၂၂ စင်တီမီတာလောက်ဆိုရင် အရပ်အမြင့်က ၁၆၅ စင်တီမီတာလောက် ရှိနိုင်ပြီး ၃ စင်တီမီတာလောက်တော့ အတက်အကျ ရှိနိုင်တယ်... အခုအချိန်က နွေရာသီ စက်တင်ဘာ ၃ ရက်နေ့ဆိုတော့ နေ့ဘက်တွေမှာ အပူချိန် ၃၈ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အထိ ရှိတတ်တယ်... အဲဒီလို အပူချိန်ကြောင့် အလောင်း ပုပ်ပွတဲ့နှုန်းက ပိုမြန်လာလိမ့်မယ်... သာမန်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင်တော့ သေဆုံးတာ နှစ်ရက်လောက် ရှိပြီလို့ ခန့်မှန်းရပေမဲ့ အပူချိန်မြင့်မားတာရယ် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာက အမှိုက်ပုံ ဖြစ်နေတာရယ်ကြောင့် အချိန်ကို နေ့တစ်ဝက်လောက် လျှော့တွက်ရမယ်... ဆိုလိုတာက ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်ကြားတဲ့အချိန်က စက်တင်ဘာ ၂ ရက်နေ့ မိုးသောက်ယံ သုညနာရီ ဖြစ်တဲ့အတွက် သေဆုံးချိန်က အမှုဖွင့်ချိန်မတိုင်ခင် တစ်ရက်ခွဲလောက်... သြဂုတ်လ ၃၁ ရက်နေ့ ဝန်းကျင်လောက် ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ကျွန်တော် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါမှာ အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ သဲလွန်စမျိုး မတွေ့ရဘူး... ဆိုလိုတာက အဲဒီနေရာက လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘဲ အလောင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ နေရာသက်သက်ပဲ... ကျန်ရှိနေတဲ့ ခေါင်းက အရေပြားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နစ်နာသူက သူ့ရဲ့ မျက်နှာအသားအရေကို ဂရုစိုက်ထိန်းသိမ်းတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး မိတ်ကပ်တွေနဲ့ အသားအရေထိန်းသိမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုလေ့ရှိတယ်... ဒါ့အပြင် ရဲတပ်ဖွဲ့က တိုင်ကြားစာတွေကတစ်ဆင့် နစ်နာသူရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မဖော်ထုတ်နိုင်သေးတာကို ကြည့်ရင် နစ်နာသူဟာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သူ ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးအရ လွတ်လပ်သူ အိမ်ထောင်မရှိသူနဲ့ ရည်းစားမရှိသူ ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများ ရှိနေခြင်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခြင်းမှာ မဖြစ်မနေ ဆက်စပ်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အသက်အရွယ်ရလာပြီး မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများ အသုံးပြုကာ သုံးလေးရက်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေပါလျက်နှင့် ရဲကို တိုင်ကြားမည့်သူ မရှိခြင်းက ထိုသူသည် မိမိကိုယ်ကို မှီခိုရပ်တည်နိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။

သေချာသည်မှာ လူသတ်သမားမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဖြစ်နိုင်သည်ကိုတော့ မဖယ်ထုတ်ထားနိုင်ပေ။ သို့သော် လူသတ်မှု ကျူးလွန်သည့် နည်းလမ်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ အချစ်ရေးကြောင့် လူသတ်ခြင်းသည် များသောအားဖြင့် ငွေကြေးကြောင့် သို့မဟုတ် နှစ်ကာလကြာရှည်စွာ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသော ခံစားချက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းနှင့် ဖောက်ပြန်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်တတ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ခွေးကိုယ်လူခေါင်း လုပ်သည့် ရက်စက်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"သွားတွေရဲ့ ပွန်းပဲ့နေတဲ့ အတိုင်းအတာကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းရမယ်ဆိုရင် နစ်နာသူရဲ့ အသက်က သုံးဆယ်ဝန်းကျင်လောက် ရှိနိုင်တယ်..."

"သူက စီးပွားရေးအရ လွတ်လပ်ပြီး အိမ်ထောင်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးဖြစ်ကာ အရပ် ၁၆၅ စင်တီမီတာဝန်းကျင်နဲ့ ကိုယ်အလေးချိန် ၅၅ ကီလိုဂရမ်လောက် ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ပတ်ဝန်းကျင်က သာမန်အဆင့်ဖြစ်ပြီး ရာထူးက သိပ်မမြင့်နိုင်ဘူး... ရုံးဝန်ထမ်း အခြေခံအဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ အခြေခံအဆင့်လောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

အကယ်၍ ရာထူးမြင့်မားသူသာ ဖြစ်ပါက လူပျောက်သွားသည်နှင့် ကုမ္ပဏီအနေဖြင့် ချက်ချင်း ပျာယာခတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရဲစခန်းသို့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြား တိုင်တန်းမည် ဖြစ်သည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း မများလှပေ။ အခြေခံဝန်ထမ်းများကို စီမံခန့်ခွဲရသူ ပျောက်ဆုံးသွားပါက သက်ရောက်မှုရှိမည့် လူဦးရေမှာ ပို၍များပြားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရဲတပ်ဖွဲ့က မည်သည့်အရာမှ မစုံစမ်းနိုင်သေးခြင်းကို ကြည့်လျှင် ရာထူးမမြင့်မားဘဲ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို ကိုင်တွယ်ခွင့်မရသူ ဖြစ်ရန် ရာခိုင်နှုန်း ပိုများသည်။

အလုပ်အကိုင်မှာ ပန်းရန်လုပ်သားကဲ့သို့ အလုပ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ရုံးဝန်ထမ်းဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းကို ဥပမာပေးရလျှင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဘိလပ်မြေများ ပေကျံလျက် အလုပ်လာလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အပေါ် လွှမ်းမိုးမှု ရှိသကဲ့သို့ ထိုသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ လက္ခဏာများကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းပြန် ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သေချာသည်မှာ မိသားစု ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ အလုပ်လုပ်ရန် မလိုသူလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ထိုသို့သာဆိုလျှင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်နှင့် ရဲကို တိုင်ကြားမည့်အချိန်မှာ သာမန်လူများထက် များစွာ ပိုမြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ရှေ့မှ လီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ အလွန်အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ ရွှီရှန်း ပြောပြခဲ့သော အချက်အလက်များထဲမှ အတော်များများကို သူတို့ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ထိုခေါင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် သုံးသပ်ပြီးမှသာ ထိုကောက်ချက်များကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒီလူက မှုခင်းဆရာဝန် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ထူးချွန်တဲ့ မှုခင်းရဲအရာရှိ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပုံရတယ်...'

"ကျွန်တော် နစ်နာသူရဲ့ လည်ပင်းက ဖြတ်တောက်ထားတဲ့ မျက်နှာပြင်ကို သေချာကြည့်ခဲ့တယ်..."

ရွှီရှန်းက ထပ်မံစကားစလိုက်ပြီး သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းကို ခေါင်းထဲတွင် ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။

"ဒဏ်ရာပေါ်မှာ ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ထစ်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ တွေ့ရတယ်... တစ်ဖက်လူ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ အားပြင်းအားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူသတ်သမားက အမျိုးသား တစ်ယောက်ပဲ..."

"ဒါ့အပြင် နစ်နာသူက သတိလည်နေတဲ့ အချိန်မှာ သေဆုံးသွားတာ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်... ဒါက ကြောက်ရွံ့ခြင်းရဲ့ လက္ခဏာရပ်ပဲ... ကြောက်ရွံ့ခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ခုခံချင်စိတ် မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ဘူး... နစ်နာသူရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ထွက်မပြေးနိုင်ခဲ့ဘူး... မျက်နှာမှာ ရိုက်နှက်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာ ဒါမှမဟုတ် ပွန်းပဲ့ရာတွေ မရှိဘူး..."

"သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်တာမျိုး မရှိဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို လူသတ်သမားရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားနဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်... အဲဒီနောက်မှာ နစ်နာသူဟာ သတိလည်နေလျက်နဲ့ပဲ တစ်ဖက်လူက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်နေတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရတာပဲ... ကျန်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိနေလောက်တယ်... ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ အနေနဲ့ အချက်အလက် နှစ်ခုကို ကောက်ချက်ချနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှန်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ရွှီရှန်း ပြောပြသော သတင်းအချက်အလက်များထဲမှ အတော်များများကို ရဲတပ်ဖွဲ့က စုံစမ်းသိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

'ဒါပေမဲ့ အချက်အလက် နှစ်ခု ဆိုပါလား...'

"ဘာအချက်အလက်တွေလဲ..."

"သတင်းကောင်းတစ်ခုက နစ်နာသူဟာ အိမ်ငှားပြီး တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သူဖြစ်လို့ အလောင်းကို ဖျောက်ဖျက်ထားခြင်း မရှိဘူးဆိုရင် လေးရက်တိတိ အပူဒဏ်ကို ခံရပြီးနောက် အလောင်းပုပ်နံ့က အိမ်ထဲကနေ စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်နီးချင်းတွေကို သေချာပေါက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်... ဆိုလိုတာက တကယ့် လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လူတွေ အလုပ်ကပြန်လာပြီး ပင်ပန်းနေချိန်မှာ အဲဒီအနံ့ဆိုးကြီးကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါ်ထွက်လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်းများတယ်..."

ရွှီရှန်းက လီရှန်းကို ကြည့်ကာ သတင်းအချက်အလက်များထဲမှ တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သတင်းကောင်းပဲ..."

'သတင်းကောင်း ဆိုပါလား... ဆိုလိုတာက အခြားတစ်ခုက သတင်းဆိုး ဖြစ်နေမယ်ပေါ့လေ...'

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် လီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"နောက်ထပ် သတင်းဆိုး တစ်ခုများ ရှိနေသေးတာလား..."

ဘေးနားရှိ ရှောင်ကျန်း၏ မျက်ထောင့်တစ်ချက် လှုပ်သွားသည်။ ယခုအခါ ရဲစခန်းက သူတို့ကို အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် အမှုဖော်ထုတ်ရမည် ဆိုသည့် အမိန့် ချမှတ်တော့မည် ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်မှ ဖိအားများကလည်း အဆုံးမရှိ ကြီးမားနေသည်။

'အကယ်၍ သတင်းဆိုး တစ်ခုသာ ရှိနေသေးမယ် ဆိုရင်တော့ ငါတို့အခြေအနေက အတော်လေး ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မယ်...'

"မှန်ပါတယ်..."

ရွှီရှန်းက ချီးကျူးသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက ရဲအရာရှိအချို့၏ မျက်နှာကို အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုးသွားစေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယင်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ရဲအရာရှိတစ်စု၏ မျက်နှာရှေ့တွင် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

"လူသတ်သမား လုပ်သွားတဲ့ ဒီလုပ်ရပ်တွေ အကုန်လုံးက... အရမ်း ကျွမ်းကျင်နေတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မထင်ဘူးလား..."

'လုပ်ရပ်တွေက အရမ်း ကျွမ်းကျင်နေတယ်...'

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရဲအရာရှိများ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လီရှန်း၏ သူငယ်အိမ်မှာ အပ်ပေါက်အရွယ်ခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

'ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... လုပ်ရပ်များက အရမ်းကျွမ်းကျင်နေတယ်... ဘာကြောင့် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ... လက်ရည်ဝနေလို့သာ ဖြစ်မယ်... ဆိုလိုတာက ဒီအမှုမတိုင်ခင် လက်တည့်စမ်းထားတဲ့ အမှုတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ...'

"နစ်နာသူ သေဆုံးချိန်ကနေ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ... ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်အနီးက ခွေးသေဆုံးချိန်နဲ့ နောက်ဆုံး အလောင်းစွန့်ပစ်တဲ့ နေရာမှာ ပေါ်လာတဲ့အချိန်အထိ ကြားကာလ အချိန်ကွာဟချက်က အရမ်းတိုတောင်းလွန်းတာကို ကြည့်ရင် လူသတ်သမားက ခေါင်းဖြတ်ပြီးတာနဲ့ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မတွေဝေဘဲ အလောင်းကို ချက်ချင်း သယ်သွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်..."

"လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းကျွမ်းကျင်နေပြီး ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အရမ်းပြင်းပြနေတယ်... သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာနဲ့ ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာကို သေချာသိနေတယ်... သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်အောင် ဘာကများ လုပ်ပေးလိုက်တာလဲ... ဒါဟာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက..."

ရွှီရှန်း၏ နောက်ဆုံးစကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ နှလုံးသားများမှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကွင်းဆက် လူသတ်မှုပဲ..."

နစ်နာသူ တစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာက အဘယ်နည်း။ နစ်နာသူ နှစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။