အခန်း ၈

အခန်း ၈ ပျောက်ဆုံးသွားသော လူများ

လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို အချင်းချင်း မသိကျွမ်းစေဘဲ သွေးသားတော်စပ်မှုလည်း မရှိစေဘဲ ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသူများပင်လျှင် အတူတကွ ဆက်စပ်ပေးနိုင်သော ကိရိယာနှစ်ခု ရှိပေသည်။ တစ်ခုမှာ အင်တာနက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပင်ဖြစ်သည်။

ဘတ်စ်ကား၊ မြေအောက်ရထားနှင့် လေယာဉ်စသည်တို့ထဲသို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပါက အတွင်းရှိ လူများတွင် ယာဉ်မောင်းအပါအဝင် မိမိသိကျွမ်းသူ တစ်ဦးမျှ ပါဝင်လေ့မရှိပေ။

နေထိုင်ရာ အိမ်များလည်း တူညီမည်မဟုတ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ရာ နေရာများလည်း ကွဲပြားကြကာ အသက်အရွယ်လည်း တူညီမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ထိုခရီးစဉ် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သင်တို့ အတူတကွ ရှိနေကြမည် ဖြစ်သည်။

လူသတ်သမားသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူများကို ပစ်မှတ်ထားသည်ဟု လီရှန်း အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်ရသနည်း ဆိုသည်ကို တွေးကြည့်နိုင်သည်။ အကြွေးရှိလျှင် အကြွေးရှင်ရှိပြီး အငြိုးရှိလျှင် ရန်သူရှိပေသည်။ လူသတ်သမားကို ပြဿနာရှာခဲ့သူမှာ ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါလျက် တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရသနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်သည်။

အဖြေမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ဒေါသက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အနောက်နိုင်ငံ အမေရိကရှိ ကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်မှုများကို လူအများ သိရှိကြသည်။ အတန်းထဲတွင် မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ငြိမ်သက်နေလေ့ရှိသော ကျောင်းသားက မနက်ဖြန် ကျောင်းမလာရန် သင့်ကို ပြောသောအခါ ဟူသော စကားစုတစ်ခုပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အနိုင်ကျင့်ခံရသူများသည် အနိုင်ကျင့်သူများကိုသာမက အပြစ်ကင်းမဲ့သော အခြားသူများကိုပါ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိကြသည်။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသနည်း ဆိုသည်မှာ ဆန်းစစ်စရာ ဖြစ်သည်။

"လူတွေရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာ စိတ်ထဲက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအပေါ် မူတည်ပြီး အတက်အကျ ရှိတတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာကလည်း ဒေါသရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံရနိုင်တယ်"

နေ့လယ် နှစ်နာရီခွဲအချိန်တွင် ရွှီရှန်းနှင့် ရဲအရာရှိများသည် ထောင်ယွမ် ကားဂိတ်၌ ရောက်ရှိနေကြပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော တာဝန်ခံအချို့ကို ကြည့်နေကြသည်။

အချိန်အလွန်နည်းပါးသောကြောင့် ရဲတပ်ဖွဲ့အနေဖြင့် သီးသန့်ခွဲ၍ စစ်မေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာအမူအရာများကို စောင့်ကြည့်ကာ တစ်ပေါင်းတည်း စစ်မေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒေါသက အတိုင်းအတာတစ်ခုထက် ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ကန့်သတ်ထားတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ချိုးဖောက်သွားပြီး... တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်း ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီ စိတ်ခံစားမှုက ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးအမြတ်နဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရမှုအတွက်ပဲ တွေးတော့ပြီး တခြားသူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာမှာကို နည်းနည်းလေးမှ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီကနေတစ်ဆင့် အပြစ်ကင်းမဲ့တဲ့ လူတွေကိုပါ တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိခိုက်နစ်နာစေတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်"

ထိုသို့သော လူမျိုးများကို မကြာခဏ တွေ့ရလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ ကားပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က လူသတ်သမားကို ဒေါသထွက်စေမည့် အပြုအမူမျိုး လုပ်ခဲ့ပါက တစ်ဖက်လူက တစ်ယောက်တည်းကို သတ်ရုံဖြင့် မကျေနပ်နိုင်ဘဲ အခြားသူများကိုပါ ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"K-20... K-129... K-79... ဒီပြေးဆွဲနေတဲ့ လမ်းကြောင်းသုံးခုလုံးက ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းကို ဖြတ်သွားတဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေပဲ... အဲဒီကားတွေမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေသလား"

လီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး ရှေ့ရှိ လူများကို စိုက်ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

ဤခေတ်တွင် ဘတ်စ်ကားများ၌ စီစီတီဗွီ ကင်မရာများ မရှိသေးဘဲ အပြည့်အဝ တပ်ဆင်အသုံးပြုနိုင်ရန် နှစ်အနည်းငယ် စောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ပေးချေသည့်စနစ်လည်း မရှိဘဲ လက်မှတ်ရောင်းချရာတွင် ငွေသားဖြင့်သာ ပေးချေရသောကြောင့် မည်သည့်မှတ်တမ်းမှ မကျန်ရစ်နိုင်ပေ။ လက်မှတ်ပေါ်တွင်လည်း မည်သူဝယ်ယူသည်ကို ရေးမှတ်ထားခြင်း မရှိပေ။

ကားပေါ်တွင် မည်သူပါလာသည်ကို စုံစမ်းရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး မည်သည့်ကားဖြစ်သည်ကို အတိအကျ စုံစမ်းရန်မှာမူ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"ရဲအရာရှိလီ... ကျွန်တော်တို့မှာ တကယ်ကို ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

ထောင်ယွမ် ကားဂိတ်၏ တာဝန်ခံ ကျန်းက လီရှန်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် သနားစရာ အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘတ်စ်ကား ယာဉ်မောင်းတိုင်းက အချိန်မှန် လက်မှတ်ထိုးကြပါတယ်... အကယ်၍ ယာဉ်မောင်းဘက်က ပြဿနာရှိတယ်ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် ဘတ်စ်ကားက လူကို တိုက်မိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် သိမှာပါ... ကျွန်တော်တို့ကို မပြောနဲ့... လမ်းမပေါ်က လူတွေတောင် သွေးပေနေတဲ့ ဘတ်စ်ကားကို မြင်ရင် ရဲကို တိုင်ကြမှာပဲ... အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာတောင် ရဲအရာရှိတို့ ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်တဲ့အခါ သူတို့ လာရောက် သတင်းပေးကြမှာပဲ မဟုတ်ပါလား"

လီရှန်း ကားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဆုံး ခန့်မှန်းချက်မှာ ကားက လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို လူသတ်သမားက မြင်တွေ့သွားကာ ကားပေါ်ရှိ လူများပါ ဒုက္ခရောက်ရသည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ကွဲပြားနေပေသည်။ မတူညီသော နံပါတ်စဉ်များရှိသည့် ကားယာဉ်မောင်း သုံးဦးနှင့် ရွှီရှန်း အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော လက်မှတ်ရောင်းသူများက ယခုအခါ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံကာ လီရှန်းကို ကြည့်နေကြသည်။

"ရဲအရာရှိ... ခင်ဗျားတို့များ မှားနေတာလားဗျာ... ဒီလူတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ကျွန်တော်တို့ လက်မှတ်ရောင်းသူတွေ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး... တစ်ယောက်ကို မမှတ်မိတာက မှတ်ဉာဏ်မကောင်းလို့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သုံးယောက်လုံးကို မမှတ်မိတာကျတော့"

တာဝန်ခံက တိုးတိုးလေး ပြောကာ တာဝန်ယူမှုမှ လွတ်ကင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဤခေတ်တွင် လက်မှတ်ရောင်းသူများ၏ မျက်စိရှင်မှုမှာ အလွန်အရေးကြီးပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လက်မှတ်မဝယ်ဘဲ စီးနင်းသူများကို ဖမ်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤလူများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ နစ်နာသူများကို မမှတ်မိကြပေ။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မေးမယ်... ကားဂိတ်ကနေ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းအထိ သွားတဲ့လမ်းမှာ ပုံမှန် လေလွင့်နေတတ်တဲ့ အမှိုက်ကောက်သမားတွေ ရှိသလား"

ရွှီရှန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး တာဝန်ခံကို ကျော်လွန်ကာ ယာဉ်မောင်းများနှင့် လက်မှတ်ရောင်းသူများအားလုံးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ရှိတော့ ရှိတယ်... ကားမှတ်တိုင်က အမှိုက်ပုံးတွေမှာ ပုလင်းခွံ လာကောက်တဲ့သူတွေ တော်တော်များများ ရှိတယ်"

ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လေလွင့်သူများနှင့် တောင်းရမ်းစားသောက်သူများကို နှိမ်နင်းခြင်း မရှိသေးသလို ယဉ်ကျေးသော မြို့တော် စီမံကိန်းလည်း မပေါ်ပေါက်သေးပေ။ ထိုသို့သော လူများကို တွေ့ရသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ နယ်ဘက်များတွင် ဈေးပွဲတော် ရှိပါက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသံချဲ့စက်များထမ်းကာ တောင်းရမ်းနေသော ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူ ငါးဦး ခြောက်ဦးခန့်ကိုပင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ထိုလူများကို သိပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

ယာဉ်မောင်းသည် ထိုလမ်းကြောင်းကို ဆယ်နှစ်နီးပါး မောင်းနှင်လာသူဖြစ်ရာ ထိုလူများကို သိရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ သို့သော် တာဝန်ခံမှာမူ သူ၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်အတွင်း ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"ရဲအရာရှိ... လေလွင့်သူတွေ ရှိတိုင်း"

"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား"

လီရှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားထွက်ဆိုလိုက်ရာ တာဝန်ခံကျန်းမှာ သူ၏ စကားများကို ချက်ချင်း ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

"အဲဒီလူတွေထဲက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတဲ့သူ ရှိသလား"

ရွှီရှန်းက ယာဉ်မောင်းကို ကြည့်ကာ ဆက်လက် စစ်မေးလိုက်သည်။ သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုလေလွင့်ကလေးများက လူများ၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ပို၍စွဲထင်လွယ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တာဝန်ခံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိ... ဒီရက်ပိုင်း ကလေးနှစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်"

'ကလေး...'

ရွှီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လီရှန်းနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။

"ဘာကလေးလဲ"

"အမှိုက်ကောက်တဲ့ ကလေးတွေပါ... သူတို့နာမည်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း မသိဘူး... ကလေးလို့ပဲ ခေါ်ကြတာ... ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ထင်တယ်... အရင်က ဟိုဘက်က ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံမှာ နေတာ... နောက်တော့ အဲဒီအဆောက်အအုံ ပြန်ဆောက်တော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိတော့ဘူး... နေ့ဘက်ဆို ထောင်ယွမ်လမ်းမှာ အမှိုက်ကောက်ပြီး ရောင်းစားကြတာ... ကျွန်တော်တို့ ယာဉ်မောင်းတွေက သူတို့ကို သနားလို့ ကားပေါ်က ပုလင်းခွံတွေ စက္ကူဟောင်းတွေကို ပေးလေ့ရှိတယ်"

"သူတို့ ပျောက်သွားတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ"

လီရှန်းက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ဆယ်ရက်လောက် ရှိတော့မယ်ထင်တယ်"

ယာဉ်မောင်းက တွေဝေစွာ ဖြေလိုက်သည်။

အတိအကျ ဘယ်နှစ်ရက်မှန်း သူတို့လည်း မသိကြပေ။ ဤအမှိုက်ကောက်သမားများသည် မည်သည့်နေ့တွင် ကားတိုက်ခံရ၍ သေမည် သို့မဟုတ် ရောဂါရ၍ သေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် သေသူသေ ရှင်သူရှင်ဖြင့် အဟောင်းနေရာတွင် အသစ်အစားထိုးဝင်ရောက်လာမှုများကို သူတို့လည်း ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းတွင်းမှ လေလွင့်ခွေးများ ကြောင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် အုပ်စုတစ်စု သေဆုံးသွားလျှင် နွေဦးရာသီတွင် နောက်ထပ်အုပ်စုတစ်စု ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ယနေ့ ပုလင်းခွံ ပေးခဲ့သော အမှိုက်ကောက်သမားသည် မနက်ဖြန်တွင် လမ်းဘေး၌ သေဆုံးနေနိုင်ပေသည်။

"ဆယ်ရက်..."

လီရှန်းနှင့် အခြားသူများ အံ့သြသွားကြပြီး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခု စက်တင်ဘာ ၄ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၂၅ ရက်နေ့မှ ယခု ၄ ရက်နေ့အထိ ဖြစ်ပြီး ထိုကာလသည် နစ်နာသူ သုံးဦး၏ သေဆုံးချိန်နှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေပေသည်။

"ပျောက်မသွားခင်မှာ သူတို့ ဘာထူးထူးခြားခြား လုပ်တာမျိုး ရှိသလား"

လီရှန်းက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလုပ်တဲ့သူက အမှိုက်အိတ်ကြီးကို ဆွဲပြီး စိတ်လွတ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ အနီးအနားမှာ လျှောက်သွားနေတာ... သုံးရက်မြောက်နေ့ကျတော့ ပျောက်သွားတာပဲ"

ကိုက်ညီသွားပြန်ပြီ။ ထပ်ပြီး ကိုက်ညီသွားပြန်ပြီ။

လူသတ်သမားက ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ထိုထိခိုက်မှုကြောင့်သာ လူခေါင်း အစားထိုးချင်သည့် အတွေး ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရွှီရှန်း ယခင်က ခန့်မှန်းခဲ့သည်ကို လီရှန်း မှတ်မိနေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် လီရှန်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ရှေ့ရှိ အတန်းလိုက် ရပ်နားထားသော ဘတ်စ်ကားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘတ်စ်ကားများပေါ်တွင် ကြော်ငြာများ ကပ်ထားသည်။ ကြော်ငြာအများစုမှာ ဆေးရုံများနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

[ကလေးမရခြင်းကို ကုသရန်အတွက်... သို့ သွားရောက်ပါ]

[အဝေးမှုန်... ရေတိမ်... တိမ်စွဲရောဂါ...]

ထိုကြော်ငြာများထဲမှ တစ်ခုမှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစားထိုးခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေပေသည်။

သို့သော် လူသတ်သမားမှာ စာဖတ်တတ်မည်မဟုတ်ဘဲ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးမှ ထိုအတွေး ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ မသေချာပေ။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် သိပါပြီ... လူဖမ်းဖို့ ပြင်ကြ"

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

'လူဖမ်းမယ်... ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းမှာလဲ...'

လီရှန်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူ စဉ်းစား၍မရခင်မှာပင် ရွှီရှန်းက တစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကားရပ်နားရန် မျဉ်းဆွဲထားခြင်း မရှိသော်လည်း တာယာရာများ ထင်ကျန်နေသည်။

"အဲဒီနေရာက ကားက... အတော်ကြာကတည်းက ရောက်မလာတော့ဘူး မဟုတ်လား"

တာဝန်ခံကျန်းသည် ရွှီရှန်း၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ထိုနေရာက ဘာနေရာဖြစ်သည်ကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ ဘတ်စ်ကားများ ရပ်နားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန် ဘတ်စ်ကားများနှင့်တော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။

ရွှီရှန်း၏ ညွှန်ပြမှုကြောင့် တာဝန်ခံကျန်း၏ သူငယ်အိမ်မှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

ရွှီရှန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နားမလည်သေးသော လီရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ဘတ်စ်ကားဆိုတိုင်း ကားဂိတ်ကကား ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ"

၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် ထိုသို့သော ကားမျိုးကို မတွေ့ရသလောက် ရှားပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် လမ်းမပေါ်ရှိ ဘတ်စ်ကားများကို အမျိုးအစား နှစ်မျိုး ခွဲခြားထားသည်။ တစ်မျိုးမှာ အစိုးရပိုင် ကားဖြစ်သည်။ နောက်တစ်မျိုးမှာ ပုဂ္ဂလိကပိုင် ဖြစ်သည်။

"ကျောက်ချန်ကော... ဒီရက်ပိုင်း ကျောက်ချန်ကို မြင်တဲ့သူ ရှိသလား”