အခန်း ၁၀

အခန်း ၁၀ အမှုပေါ်ပြီ၊ ငွေရောင် လက်ကောက်

လူသတ်သမားက မည်သူဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိချင်သွားကြသည်။

ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဘဝဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရသောကြောင့် အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်က နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် တူနေသည်၊ မျက်လုံးများထဲတွင်သာ ကလေးဆန်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသေးသည်။

"သူ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး... သူ့ကိုယ်သူ ကျန်း လို့ပဲ သိတယ်... သူက နာမည်ကို ကျန်းတ လို့ ပေးထားပြီး ညီလေးကိုတော့ ကျန်းအာ လို့ ခေါ်တယ်..."

"မှတ်မိကတည်းက စပြီး အမှိုက်ကောက်လာတာ... သူတို့နှစ်ယောက်က သွေးသားမတော်စပ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးပြီး နေလာခဲ့ကြတာပဲ..."

"ပြီးတော့ တစ်နေ့မှာ ကျန်းအာကို ကျောက်ချန်က ကားနဲ့ တိုက်သတ်လိုက်တာပေါ့..."

ရွှီရှန်းက စစ်ကြောရေးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော လီရှန်းကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

သေချာမပိတ်ထားသော တံခါးဝမှနေ၍ အတွင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောထားသော်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် မြေသြဇာအိတ်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျန်းအာက မွေးကတည်းက နားမကြားဘူး... ကျောက်ချန်က ဒေါသကြီးတဲ့ ရောဂါ ရှိတယ်... ကျန်းအာက ကားဂိတ်က အမှိုက်ပုံးထဲက အမှိုက်ကောက်နေတုန်း ကားရပ်ဖို့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်မိနေတယ်... ကျောက်ချန်က ဟွန်းတီးပေမဲ့ မဖယ်ပေးလို့ စိတ်တိုပြီး ဝင်တိုက်လိုက်တာ... ကားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိတ်မိလို့ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားတယ်..."

"အမှိုက်ပုံးရဲ့ ထက်မြက်နေတဲ့ အစွန်းတွေရယ်... ကားရဲ့ တိုက်ခိုက်အားတွေရယ် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ကျန်းအာရဲ့ ခေါင်းက ပြတ်ထွက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲကို ကျသွားတယ်..."

"ကျောက်ချန် သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွားတယ်... အဲဒီနောက်မှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အလောင်းကို ကားပေါ် တင်လိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းကို ယူဖို့ မေ့သွားပြီး သွေးရာတွေကိုပဲ ကပျာကယာ ဆေးကြောခဲ့တယ်..."

"ကားပေါ်မှာ ခရီးသည် ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... အမျိုးသမီး လေးယောက်နဲ့ အမျိုးသား သုံးယောက်... အဲဒီထဲမှာ အမျိုးသား တစ်ယောက်က အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးပဲ... ကျောက်ချန် လင်မယားက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်တယ်... သူတို့ရဲ့ နေရပ်လိပ်စာတွေကို သိထားတယ်... သူတို့ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ကလေးတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာလည်း သိတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ရဲကို တိုင်ရဲရင် လူတိုင်းကို သူ့နောက် လိုက်သေခိုင်းမယ်... ပထမဆုံး အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို အရင်သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်..."

"ဒီလူတွေက ကြောက်လန့်သွားကြတယ်... ခြိမ်းခြောက်ခံရတဲ့ အချင်းချင်းလည်း မယုံရဲကြဘူး... ဒါကြောင့် သီးသန့် အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး နေကြသလို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အချက်အလက်တွေလည်း ဖလှယ်ထားကြတယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာတော့ အမှိုက်လာကောက်တဲ့ ကျန်းတက အမှိုက်ပုံးထဲက ပလတ်စတစ်ပုလင်းတွေကို ကောက်နေရင်းနဲ့ သူ့ညီလေးရဲ့ ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲထုတ်မိသွားတယ်..."

လီရှန်းက ရွှီရှန်းဘေးတွင် ရပ်ကာ လက်ရန်းကို မှီပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ဖွာလိုက်သည်။

သူက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အငွေ့တန်းများကြားတွင် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရတော့ပေ။

"ဒါက ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးလဲကွာ..."

လီရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လမ်းပေါ်တွင် ဒေါသထွက်လွယ်သော ရောဂါမျိုးမှာ အလွန်အတွေ့ရများသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာတိုင်း ထိုရောဂါကြောင့် သေဆုံးရသူများ ရှိတတ်သည်၊ ကလေးမှ လူအိုအထိ၊ အမျိုးသားမှ အမျိုးသမီးအထိ ဤပြဿနာမျိုး ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။

ဤအရာကို ယုတ္တိဗေဒဖြင့် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပေ၊ ရွှီရှန်း၏ အမြင်တွင် ဤအရာက ဒေါသထွက်လာပါက ခရိုမိုဆုန်းပိုသည့် ရောဂါထက် များစွာ ပိုမကောင်းပေ၊ ဆင်ခြင်တုံတရား လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့် ဥပဒေဆိုသည်မှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒေါသအလျောက် လူကို ကားနှင့်တိုက်သတ်ခြင်းသည် အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။

၂၀၀၃ ခုနှစ်က ယာဉ်မောင်းများမှာ အစိုးရပိုင် ကားများဖြစ်လျှင် တော်သေးသည်၊ ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဖြစ်သော ကုန်တင်ကား ယာဉ်မောင်းများ၊ ဘတ်စ်ကား ယာဉ်မောင်းများ စသည်တို့မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်၊ လမ်းဗိုလ်ကျသူများ၊ လူသတ်သူများ၊ လုယက်သူများနှင့် လူကုန်ကူးသူများ အားလုံး ရှိကြသည်။

လူအများရှေ့တွင် မုဒိမ်းကျင့်သူများပင် အများအပြား ရှိခဲ့ပြီး နောင်ခေတ်လူများ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည်ထက်ပင် သာလွန်သေးသည်။

မြင်းစီးဓားပြများအကြောင်းကို ကြားဖူးကြမည်ဖြစ်ပြီး ကားဓားပြများအကြောင်းကိုလည်း ကြားဖူးကြပေမည်။

ကားဓားပြ ဆိုသည်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျန်းတ က ပထမနဲ့ ဒုတိယ နစ်နာသူတွေကို ဘယ်လိုများ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ..."

ရွှီရှန်းက တစ်ဖက်လူ၏ ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်သော်လည်း မသောက်ပေ၊ သူ၏ အိမ်နီးချင်းများထဲတွင် အမေကြီးတစ်ယောက် ရှိပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆေးလိပ်နံ့ရပါက အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သေချာပေါက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကျန်းတ က သူ့ညီ သေဆုံးသွားတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ... ညီဖြစ်သူရဲ့ ခေါင်းကို မြေသြဇာအိတ်ထဲ ထည့်ပိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှာ စိတ်လွတ်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်လို ရက်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့တယ်..."

"သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ ကားဂိတ်မှာ ခြိမ်းခြောက်ခံရတဲ့ သူတစ်ယောက်က အလုပ်သွားဖို့ ဘတ်စ်ကား စောင့်နေတယ်... အဲဒီလူက အမှိုက်ပုံးကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း အံ့သြထိတ်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရတယ်... ပြီးတော့ ကျန်းတ ကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးသွားတာကို ကျန်းတ က သတိထားမိသွားတယ်... အဲဒီလူရဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားပြီး အဲဒီညမှာပဲ အစီအစဉ်ကို စတင်ခဲ့တာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူက ပထမဆုံး နစ်နာသူ မဟုတ်ဘူး... သူက မီးကို ပိုတောက်အောင် လောင်စာဆီ လောင်းထည့်ပေးခဲ့သူပဲ... သူက ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကျန်းတ ရဲ့ ညီက ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ်လို့ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကျန်းတ ကို ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစားထိုးတဲ့ ခွဲစိတ်မှု ဗီဒီယို ပြသခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ လိပ်စာတွေကိုပါ ပေးလိုက်တယ်..."

ထိုလူများသည် အလွန်ထိတ်လန့်နေကြသည်၊ ရဲတပ်ဖွဲ့က သူတို့ကို ရာဇဝတ်မှုတွင် ကြံရာပါအဖြစ် သတ်မှတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ပြဿနာများများ ရှိခြင်းထက် မရှိခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆကာ ရဲကို မတိုင်ရဲကြပေ၊ ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူ၏ လိပ်စာများကို ဖုန်းထဲတွင် မသိမ်းဆည်းရဲဘဲ အလွတ်ကျက်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

"အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာပဲ..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤအမှုက အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် အတွေ့အကြုံ များလာပါက လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်လာသည်၊ ဤထက်ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အရာများကို ရွှီရှန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

"အမှုပိတ်ပြီလား..."

ရွှီရှန်းက လီရှန်းကို မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ပိတ်လုနီးပါးပါပဲ... သက်သေအထောက်အထားတွေ အကုန်အစုံအလင် ရထားပြီ... ကျန်းတ ကို လူသတ်တဲ့ နေရာမှာတင် ဖမ်းမိခဲ့တာလေ..."

"နစ်နာသူ လေးယောက်... ကျန်းတ ကို လိမ်ညာခဲ့တဲ့သူရယ်... ကျောက်ချန်ရဲ့ မိန်းမရယ်... စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးထားတယ်... အဲဒီအချိန်က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ပါခဲ့တဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတယ်..."

"အမှုက အခုတော့ အမှုပိတ်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ... အစိုးရရှေ့နေရုံးကလည်း ဘာအပြစ်မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရော..."

"မင်း အခု ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

လီရှန်းသည် အမှုထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး ရွှီရှန်းကို အလွန်စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်ဖက်လူကို ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲ လုံးဝ ဝင်လာစေရန် ဆွဲဆောင်ချင်သည့် အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

'မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အတိုင်ပင်ခံ ဆိုတာက မှုခင်းရဲအရာရှိ မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်ထူးဆောင် အမည်နာမ တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတာ...'

'အမှုဖြစ်လာရင် သူ့စိတ်ကြိုက်ဖြစ်မှ စကားနည်းနည်း ပြောမှာ... စိတ်မကြည်ရင်လည်း တာဝန်ခံစရာ မလိုတဲ့ အနေအထားမျိုးပဲ...'

"မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့ထဲကို ဝင်လာဖို့ အစီအစဉ်များ မရှိဘူးလား..."

လီရှန်းက အလွန်ရင်းနှီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤလူသတ်မှုအတွက် အစပြုရာတွင် ဒုတိယအဆင့် သူရဲကောင်းဆု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

အမှုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဒုတိယအဆင့် သူရဲကောင်းဆုကို အဖွဲ့လိုက်ဆုအဖြစ် လျှော့ချခံရနိုင်သော်လည်း မည်သို့ပင် လျှော့ချခံရစေကာမူ ဒုတိယအဆင့် သူရဲကောင်းဆုပင် ဖြစ်သည်။

'ဘုရားရေ... ဒါက ချက်ချင်းကို မျိုးရိုးဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား...'

'အကယ်၍ အမှုဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့သူကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင်... နောင်ကျရင် နေ့တိုင်း အသုံးချလို့ရရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ...'

"နေပါစေတော့... ကျွန်တော့်မှာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရမယ့် ဝန်ထမ်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

ရွှီရှန်းက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

အမှုပေါ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် သူ မရည်ရွယ်တော့ပေ။

"ဒါနဲ့ ဟန်ယန်ရော... အရင်က ကျွန်တော် သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း အမှုကို ကူညီစုံစမ်းပေးခဲ့တယ်... ခင်ဗျားတို့လည်း ဥပဒေနဲ့အညီ ဆောင်ရွက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... အခု ကတိတည်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်လား..."

လီရှန်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ..."

"မင်း ပြန်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလူတွေကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားလိုက်... အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာကို ဖြေရှင်းလိုက်ပေါ့..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီရှန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းပစ်ပေါက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။

သေချာသည်မှာ ဤသည်က ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အလွန်ရှားပါးပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော ပိုကီမွန် တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မည်သူကမျှ ပိုကီမွန်ဘောလုံး ပစ်မပေါက်ဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် သေလုမျောပါး အခြေအနေတွင် ဖမ်းဆီးရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သည်၊ အနည်းငယ် အကြမ်းဖက်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ တစ်ဖက်လူကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပိုကီမွန်ဘောလုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းသည်လည်း နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဥပဒေက လိုအင်ဆန္ဒကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရွှီရှန်း ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်နှင့် ရှောင်ကျန်းနှင့် ဟန်ယန်အပါအဝင် အပြာရောင် ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော ရဲအရာရှိ တစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုစုပေါင်း ဆယ်ဦးခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးတွင် ရဲကား လေးစီးလည်း ရပ်ထားသည်။

ရွှီရှန်းက ဤအစီအစဉ်ကို အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

"သွားမယ်..."

"လူဖမ်းဖို့ သွားမယ်..."

ရွှီရှန်း မိဘများ၏ အမွေအနှစ်မှာ အပန်းဖြေဥယျာဉ်ထဲတွင် ဖွင့်လှစ်ထားသော သရဲအိမ် တစ်ခုဖြစ်သည်။

၂ ရက်နေ့ မိုးသောက်ယံတွင် ရွှီရှန်း ရဲစခန်းသို့ ရောက်သွားသည့် သတင်းမှာ နေ့ဘက်ရောက်သည်နှင့် အပန်းဖြေဥယျာဉ်ရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသော အကြည့်များ၊ နောက်ကွယ်မှ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုသံများနှင့် ထိုအစွန်းရောက် ပရိသတ်များ၏ နှောင့်ယှက်မှုများကြောင့် သရဲအိမ်မှာ မိုးရွာနေသော ညတွင် ရေပြင်ပေါ်၌ ယိမ်းထိုးနေသည့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"လူသတ်ရင် အသက်နဲ့ ပြန်လျော်ရမယ်... အကြွေးတင်ရင် ငွေပြန်ဆပ်ရမယ်..."

"မင်းတို့ သူဌေး သတ်တာမဟုတ်ရင်... မင်းတို့ သူဌေးက ဘာလို့ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ..."

"နင်တို့ သရဲအိမ်က နာမည်မကောင်းဘူးဆိုတာ အစောကတည်းက ကြားဖူးတယ်... သူဌေးက လူကောင်းမဟုတ်ဘူးလို့ အရင်ကတည်းက ထင်ထားတာ... နင်တို့ ဝန်ထမ်းတွေကလည်း လူကောင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူးပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စုက သရဲအိမ် တံခါးဝတွင် စုရုံးကာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုနေကြသည်။

သူတို့သည် ရုပ်ရှင်သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲသို့ တက်ရောက်ရန်၊ သူတို့၏ အချစ်တော်ကို တွေ့ရန်၊ လက်မှတ်ရယူရန်နှင့် ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ရန် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အချစ်တော်က သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲကို အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သောအခါ ထိုလူများ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ပြဿနာရှာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် ၂ ရက်နေ့မှ ယခု ၅ ရက်နေ့အထိ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်၊ ထိုကာလအတွင်း ဆေးသုတ်ရည်များ ပက်ခြင်း၊ ဆဲဆိုခြင်း၊ တံခါးဝတွင် ပိတ်ဆို့ခြင်း သို့မဟုတ် တံခါးဝရှိ ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း စသည့် လုပ်ရပ်များ အားလုံး ပါဝင်သည်။

ထိုလူများသည် ကျပန်းရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်အပူကပ်၍ ရောက်လာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ၊ စနစ်တကျ အဖွဲ့အစည်းဖြင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အရပ် ၁.၆ မီတာရှိသော ဟန်ယွဲ့မှာ ယခုအခါ အလုပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တံခါးဝတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ဖြေရှင်းနေရသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် မျက်နှာပျက်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အချို့လည်း ရှိနေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ငြင်းခုံနေကြစဉ် ဟန်ယွဲ့၏ မျက်စိထောင့်မှ လူရိပ်အချို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"ကျွန်တော့်ကို ပြောစမ်း... ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

မည်သူဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိချင်သွားကြသည်။

လူအများမှာ အလိုအလျောက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရဲအရာရှိ တစ်စုက သူတို့နောက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သရဲအိမ်ကို ဝိုင်းရံထားသော အုပ်စုကို ဦးဆောင်သူမှာ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အလျင်စလို ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိ... ရဲအရာရှိ... ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာလို့ တော်သေးတယ်..."

"လူသတ်ရင် အသက်နဲ့ ပြန်လျော်ရမယ်... အကြွေးတင်ရင် ငွေပြန်ဆပ်ရမယ်... ဒီသရဲအိမ်က သူဌေး ပြဿနာဖြစ်နေတာ... ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းနားက အမှုတွေက သေချာပေါက် သူလုပ်တာပဲ... ဒီဝန်ထမ်းတွေကလည်း ငြင်းဆန်နေကြတုန်းပဲ... ခင်ဗျားတို့ မြန်မြန် သူတို့ သူဌေးကို ဖမ်းလိုက်ကြပါ..."

ဟန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရရာ ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး၏ အပြုံးကို ပိုမို တောက်ပလာစေသည်။

"မှန်ပါတယ်... လူသတ်ရင် အသက်နဲ့ ပြန်လျော်ရမယ်... အကြွေးတင်ရင် ငွေပြန်ဆပ်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား..."

ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးက ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားသည်၊ ယခုအချိန်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော သူရဲကောင်း တစ်ဦးအဖြစ် ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟန်ယန်က ခေတ္တရပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အားလုံးကို လက်ထိတ်ခတ်လိုက်..."

'လက်ထိတ်ခတ်မယ်...'

ရှေ့ရှိ ရဲအရာရှိ တစ်စုက လှုပ်ရှားရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

'ကြည့်ရတာ... သူဌေးကို ဖမ်းရုံတင် မကဘူးထင်တယ်...'

'သရဲအိမ်က ဝန်ထမ်းတွေကိုပါ အကုန်ဖမ်းဖို့ ပြင်နေတာလား...'

'ဒါက အရမ်းကောင်းတာပေါ့...'

သို့သော် သူမ သတိမဝင်လာခင်မှာပင် လင်းလက်နေသော ငွေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်ကောက်ဝတ်၌ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ပေါ်တွင် ရဲစခန်း၏ အကန့်အသတ်ထွက် ငွေရောင် လက်ကောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'လက်ထိတ်ခတ်ခံရတာက... ငါလား...'

[ပရိသတ်များ - ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ]

"မဟုတ်ဘူးလေ... ရဲအရာရှိ..."

"ခင်ဗျား လူမှားပြီး လက်ထိတ်ခတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား…”