အခန်း ၁၃

အခန်း ၁၃ ရဲအရာရှိများ သရဲအိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း

လီရှန်း ယနေ့ လာရခြင်းမှာ တရားဝင် ကိစ္စရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဆုချီးမြှင့်မှုများ ရှိသည်။ အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်စေ၊ သာမန် ပြည်သူလူထုဖြစ်စေ အမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပါက ဆုချီးမြှင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အစိုးရဝန်ထမ်းများအနေဖြင့် ရာထူးတိုးခြင်း၊ လစာတိုးခြင်းများ ရရှိနိုင်ပြီး တတိယအဆင့် သူရဲကောင်းဆု၊ ဒုတိယအဆင့် သူရဲကောင်းဆုနှင့် ပထမအဆင့် သူရဲကောင်းဆုများကိုပင် ရရှိနိုင်သည်။

သာမန် ပြည်သူများမှာမူ ဆုတံဆိပ် မရရှိနိုင်သော်လည်း ငွေကြေးဆုချီးမြှင့်မှုတော့ သေချာပေါက် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းအား မြို့တော်ရဲတပ်ဖွဲ့မှ ဆုကြေးငွေ ယွမ်ရှစ်သောင်းအထိ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

တစ်ပြည်နယ်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးအတွက် သင်ခန်းစာယူစရာ မှုခင်းတစ်ခုအနေဖြင့် ယွမ်ရှစ်သောင်းက နည်းပါသလား။ နည်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ၂၀၀၃ ခုနှစ်က ယွမ်ရှစ်သောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ တစ်ခုလည်း ပါဝင်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရွှီရှန်းနှင့် သရဲအိမ်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည် ဆယ်ယူပေးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတော့...

"သရဲအိမ်လား"

လီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရွှီရှန်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ အဆောက်အအုံကြီးကို တွေးတောစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သရဲအိမ်၏ မူလပုံစံမှာ O ပုံသဏ္ဍာန် အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး ကျူရှင်သင်တန်းကျောင်းနှင့် ကျောင်းအဆောက်အအုံနှင့် တူညီသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အပန်းဖြေဥယျာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွှီရှန်း၏ မိဘများက ငှားရမ်းပြီး ယခု သရဲအိမ်အဖြစ် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း သေချာလို့လား"

လီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"သေချာပါတယ်"

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သရဲအိမ်သည် ယခင်က နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ဧည့်သည် မပြတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ မိဘများ နေမကောင်းဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ဧည့်သည် မရှိသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် နာမည်ပြန်လည်ရရှိစေရန် ဦးဆောင်ပြီး လာရောက်ကစားပေးမည့်သူ တစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။ ၎င်းကို အင်တာနက်နှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မည် ဆိုပါက အနည်းဆုံး နောက်ဆယ်နှစ်ခန့်အထိ သရဲအိမ်တွင် ဧည့်သည် ပြတ်လပ်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟေ့ကောင်... ငါတို့က ရဲတွေနော်"

လီရှန်းက ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရဲအရာရှိများကလည်း သွားများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"မင်းက ရဲတွေကို သရဲအိမ်မှာ လာကစားခိုင်းတာလား"

လီရှန်းက ရွှီရှန်း၏ သရဲအိမ်ကို အထင်သေး၍ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်နှင့် လုံးဝကို သက်ဆိုင်နေလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူတို့ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ များသောအားဖြင့် လူနှင့်တူသော သတ္တဝါများ သို့မဟုတ် လူသေအလောင်းများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သရဲအိမ်များနှင့် အခြားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ထိုအရာများဖြင့်သာ ဖန်တီးထားလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ရဲအရာရှိများ... အထူးသဖြင့် လူသေအလောင်းများနှင့် အမြဲထိတွေ့နေရသော မှုခင်းရဲအရာရှိများအတွက်ကမူ...

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါမင်းကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလောကမှာ ငါတို့လို မှုခင်းရဲတွေကို လန့်သွားစေလောက်တဲ့ အရာမျိုး မရှိသလောက် ရှားပါလိမ့်မယ်"

လီရှန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မှုခင်းရဲအရာရှိ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထို့အပြင် စစ်တပ်မှ ထွက်ပြီး မှုခင်းရဲအရာရှိအဖြစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ဘယ်လိုအမှုမျိုးကို မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ ရွံရှာစရာကောင်းပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အိပ်မက်ဆိုးမက်စေလောက်သည့် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမျိုး ဘယ်လောက်တောင် မြင်ဖူးခဲ့ပြီလဲ။ သူ ကြောက်ဖူးပါသလား။ လုံးဝ မကြောက်ဖူးပေ။

သရဲအိမ်လား။

အထဲတွင် အတုအယောင်များ ရှိနေသည်ကို မဆိုထားနှင့်။ တကယ့် လူသေအလောင်း ရှိနေလျှင်ပင် လီရှန်း လုံးဝ ကြောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော် အခမဲ့ ပေးကစားပါ့မယ်"

ရွှီရှန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မိတ်ကပ်ပညာ၊ လီရှူမောင်နှမနှင့် မီမီတို့၏ စွမ်းရည်များကို သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

တစ်ဖက်လူက ရဲအရာရှိ ဖြစ်နေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ... ရဲအရာရှိ ဖြစ်နေ၍သာ ပိုကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ဒီလောက်တောင် စေတနာရှိနေမှတော့ ငါတို့လည်း ဝင်ကစားပေးရတာပေါ့"

လီရှန်းက ရယ်လိုက်ပြီးနောက် ဟန်ယန်နှင့် ရှောင်ကျန်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဟန်၊ ရှောင်ကျန်း... မင်းတို့ နှစ်ယောက် သွားလိုက်"

"ဗျာ... ကျွန်တော်တို့လား"

ဟန်ယန်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ရွှီရှန်းက ခင်ဗျားကို ဝင်ကစားခိုင်းတာလေ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ ပါလာရတာလဲ။

"ဘာများလဲ... ငါက တပ်ခွဲမှူးလေ... အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ အပန်းဖြေဥယျာဉ်ထဲ ဝင်ကစားနေတာကို တခြားသူတွေ မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လီရှန်းက မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

သရဲအိမ်ထဲ ဝင်ကစားပြီး မကြောက်ပါက အခြားသူများက ချီးကျူးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကြောက်သွားပါက မိမိ၏ မျက်နှာကို အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲစေမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရာထူးစတင်ခန့်အပ်ခံရခါစ တပည့်နှစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်ခြင်းက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သတ္တိကို စမ်းသပ်ပေးသည်ဟု သဘောထားလိုက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယန်... ရဲအရာရှိကျန်း... တခြား ရဲအရာရှိတွေကိုပါ အတူတူ ဝင်ကစားဖို့ ခေါ်ချင်သေးလား"

ရွှီရှန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ဟန်ယန်သည် သူထက် အသက်ကြီးပြီး ဟန်ယွဲ့၏ အစ်ကိုလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သုံးဦးမှာ သီးခြားစီ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ရွှီရှန်းက ဟန်ယန်ကို ရှောင်ယန်ဟု ခေါ်ပြီး ဟန်ယန်က သူ့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်သည်။ သူက ဟန်ယွဲ့ကို အစ်မဟု ခေါ်ပြီး ဟန်ယွဲ့က ဟန်ယန်ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်သည်။

"မလိုတော့ပါဘူး"

ရဲအရာရှိများက ကြောက်ရွံ့နေသေးသဖြင့် အခြားလူများကိုပါ ခေါ်သွားမည်ဆိုလျှင် ဟာသဖြစ်သွားမည် စိုး၍ ထိုနှစ်ဦးကလည်း ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူလိုက်သည်နှင့် ရွှီရှန်းက ဘေးရှိ ဧည့်သည်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ရဲအရာရှိတွေက ဦးဆောင်ပြီး ဝင်ကစားပေးမှာပါ... အတူတူ ဝင်ကစားချင်တဲ့သူတွေ ရှိသေးလား"

ရဲအရာရှိက ဦးဆောင်မယ် ဟုတ်လား။

ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်ပေါ့။

ဂိမ်းကစားရာတွင် အဖွဲ့ထဲ၌ အားကိုးရသူ တစ်ဦး ပါဝင်နေခြင်းက မည်မျှ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းသည်ကို အားလုံး အသိပင် ဖြစ်သည်။ ယခုလို ကြောက်တတ်သော်လည်း ကစားချင်နေသူများအတွက် ရဲအရာရှိဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ အားကိုးရသူပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ဝင်မယ်... လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ဆယ်ယွမ် မဟုတ်လား"

"ကျွန်တော့်ကို တစ်စောင်ပေး"

"ကျွန်တော့်ကိုလည်း ထည့်တွက်ပါ... တကယ်တော့ ကျွန်တော်က သတ္တိ အရမ်းကောင်းတာ... ရဲအရာရှိတွေ ပါလို့ ဝင်ကစားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဆယ်ယွမ်တည်းလေ... ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တော့ မကြောက်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ကို လက်မှတ်တစ်စောင် ပေး"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအများက လက်မှတ်ဝယ်ရန် တက်ကြွစွာ စာရင်းပေးကြတော့သည်။ အစောပိုင်းက အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသွားသည်။ ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ပေါ်လာပြီး ငွေများကို အလျင်အမြန် လက်ခံကာ လက်မှတ်များကို ပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လက်မှတ်ဝယ်ယူသူ စုစုပေါင်း ရှစ်ဦး ရရှိခဲ့သည်။

ဟန်ယန်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့လည်း ငွေထုတ်ကာ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ရွှီရှန်းက အခမဲ့ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် အလကား မယူရဲပေ။

"သရဲအိမ်ထဲ မဝင်ခင် ပြကွင်းရဲ့ အကြောင်းနဲ့ သရဲအိမ် ဖြစ်လာပုံ သမိုင်းကြောင်းကို အရင် ရှင်းပြပါ့မယ်"

လူအများကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်းက အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အလွန် လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။

"ကျန်ဆန်းမြို့က အမှတ် (၁၂) အလယ်တန်းကျောင်း အကြောင်းကို ခင်ဗျားတို့ ကြားဖူးကြမှာပါ... ဒါပေမဲ့ အရင်ကျောင်းဟောင်း နေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာကိုတော့ သိတဲ့သူ နည်းပါလိမ့်မယ်... ဒီသရဲအိမ်က အမှတ် (၁၂) ကျောင်းဟောင်း နေရာမှာ ဖွင့်ထားတာပါ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးဆယ်လောက်က အမှတ် (၁၂) ကျောင်း နေရာဟာ ကျေးရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ ရွာကြီးကို မြူခိုးတွေ အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ညတွင်းချင်းပဲ ရွာထဲက လူ ၁၆၄၂ ယောက်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်... အိမ်စောင့်ခွေးတွေ၊ မွေးမြူထားတဲ့ ဘဲတွေ အပါအဝင် သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်မှ မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူး... ရွာကြီး တစ်ရွာလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်... ရွာသူရွာသားတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး"

"နောက်ပိုင်း အရှေ့နိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးတဲ့နောက် ဒီနေရာကို ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသည်တွေ လာရောက်လည်ပတ်တဲ့ နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကို လာလည်တဲ့ တချို့လူတွေက ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ နွေးထွေးပျူငှာစွာ ဧည့်ခံမှုကို ခံရတယ်လို့ အမြဲပြောတတ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြန်အထွက်မှာတော့ ရွာသူရွာသား တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို တွေ့ရတတ်တယ်... ပြီးတော့ ရွာထဲမှာ လမ်းပျောက်ပြီး ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့တော့တဲ့ သူတွေလည်း မကြာခဏ ရှိခဲ့တယ်"

"အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေ များလာတော့ အထက်က ဒီနေရာကို ဖြိုချပြီး အမှတ် (၁၂) ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဖြိုချလိုက်ရုံနဲ့ ပြဿနာ ဖြေရှင်းလို့ မရခဲ့ဘူး"

"ညဘက် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေက လှေကားထစ် ဆယ့်နှစ်ထစ်က ဆယ့်သုံးထစ် ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ညဘက်မှာ သူတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်လို့လည်း ပြောတယ်... ပြီးတော့ ကျောင်းမှာ လူတွေ မကြာခဏ ပျောက်ဆုံးသွားတတ်တယ်... အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျောင်းက ဒီနေရာကနေ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး ကျောင်းဟောင်း နေရာကို ပညာရေး အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုဆီ ရောင်းချခဲ့တယ်"

"နောက်ပိုင်း အဲဒီ ပညာရေး အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း ပြဿနာတွေ ထပ်ဖြစ်လာတော့ အထက်က ထပ်မံ ဖြိုချဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး လူတွေ အမြဲတမ်း မနေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အခုလို အပန်းဖြေဥယျာဉ် အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တာပါ"

လူများ အမြဲတမ်း နေထိုင်ပါက မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ အမြဲ ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း နေထိုင်နိုင်သော အဆောက်အအုံများ မဆောက်လုပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သရဲအိမ် ပေါ်လာတာပါပဲ"

ရွှီရှန်းက အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြနေသည်။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ ခေါင်းများ ထုံကျင်သွားပြီး နောက်ကျောမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

"ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲလား"

ရှောင်ကျန်း၏ မျက်ထောင့်တစ်ချက် လှုပ်သွားသည်။ မှုခင်းရဲအရာရှိ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို အလွန် အလေးထားလေ့ရှိသည်။ လီရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် သိပ္ပံပညာဖြင့် ရှင်းပြ၍မရသော ထူးဆန်းသည့် အမှုအခင်းမျိုးကို လက်ငါးချောင်း မကအောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

"ကောလာဟလတွေပါ"

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ချိန်မှာပင် သူ၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

"အပန်းဖြေဥယျာဉ်မှာလည်း နားလည်လို့မရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တချို့ ဖြစ်ဖူးပါတယ်..."

"ဒါကြောင့် ဒီကောလာဟလတွေ မှန်ကန်မှု ရှိမရှိကိုတော့ ကျွန်တော် အာမမခံရဲပါဘူး"

ရွှီရှန်း၏ အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ ဖြေလျော့သွားသော စိတ်များမှာ သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်လည် တင်းမာသွားတော့သည်။

"အကယ်၍ နားလည်လို့မရတဲ့... ထူးဆန်းတဲ့... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ် ဆိုရင်တော့..."

"ဝန်ထမ်းတွေကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားဖို့ မမေ့ပါနဲ့"

'ဘာလဲ’

'ခင်ဗျား တကယ် ပြောနေတာလား’

'တကယ်ကြီး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လူတွေ ပျောက်သွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်လို့လား’

ထိုရှစ်ဦး အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင်၊ 'လက်မှတ် ပြန်အမ်းမယ်' ဟု မအော်နိုင်ခင်မှာပင်... ရွှီရှန်းက တံခါးကို ချက်ချင်း ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကြီးက လူတိုင်းကို မျိုချတော့မည့် ပါးစပ်ပေါက်ကြီး တစ်ခုအလား ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ကျန်ဆန်းမြို့ နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ် သရဲအိမ်မှ ကြိုဆိုပါတယ်..."