အခန်း ၁၄

အခန်း ၁၄ တကယ်ကြီး အရှက်ကွဲတော့မှာလား

"အိမ်ပြန်ချိန်"

မိမိတို့ကို မျိုချတော့မည့်အလား မှောင်မည်းနေသော လမ်းခုလတ်ကို ကြည့်ရင်း ဧည့်သည် ခြောက်ဦးမှာ ခေါင်းများ ထုံကျင်သွားသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီရှန်းက လူများကို သရဲအိမ်အတွင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် အလင်းရောင် မရှိပေ။ မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေသော မီးသီးလေးများသာ မရှိပါက လူရိပ်ကိုပင် မြင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ကြီးမားသော သံကြိုးများဖြင့် ပတ်ထားသည့် သံချေးတက်နေသော တံခါးတစ်ချပ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရွှီရှန်းက သော့ကို ထုတ်ယူကာ သော့ဖွင့်လိုက်ပြီး လူများကို အထဲသို့ ဝင်ခိုင်းစဉ် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များကို စတင် ပြောပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကစားချိန်က မိနစ် သုံးဆယ်ပါ"

"ရည်မှန်းချက်က နှစ်ခုရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက ဒီနေရာမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့... ဒုတိယတစ်ခုက ထွက်ပေါက်ကို ဖွင့်နိုင်မယ့် ပုန်းကွယ်နေတဲ့ သော့ကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ"

ထိုရှစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်သွားသည့် အရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူက သံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သံတံခါးကြီးက လုံခြုံစွာ ပိတ်သွားပြီး သံကြိုးများ ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝင်ကစားသူ ရှစ်ဦးက အလိုအလျောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းကင်ကို မြင်နေရတဲ့ ပေကျင်းပုံစံ အိမ်ဟောင်းကြီး လား"

ဟန်ယန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"O ပုံသဏ္ဍာန် ကျောင်းအဆောက်အအုံရဲ့ မြေညီထပ် ဖြစ်လောက်တယ်"

ရှောင်ကျန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ခြံခတ်ထားပြီး တကယ့် လူနေအိမ်နှင့် တူသော အိမ်ဟောင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ရှေးခေတ် အိမ်ဟောင်းတွေနဲ့ တူပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ပိုကြီးတယ်... အိမ်တံခါး၊ အရိပ်ကွယ်နံရံ၊ အရှေ့ဘက်အိမ်ဆောင်၊ ပင်မအိမ်ဆောင်၊ ဘေးအိမ်ဆောင်၊ နံဘေးခန်း၊ ခြံဝင်း၊ စင်္ကြံလမ်း... သူဌေးရွှီက အသေးစိတ်တွေကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်ထားတာပဲ... ပိုက်ဆံ တော်တော် ကုန်လောက်တယ်"

တံခါးကို ခေါက်ပြီး အတွင်းဘက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ကျန်းက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရည်မှန်းချက်က နှစ်ခု... တစ်ခုက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးတွေကို ရှာဖို့... နောက်တစ်ခုက ထွက်ပေါက်သော့ကို ရှာဖို့ပဲ"

ရှောင်ကျန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟန်ယန်က လာကစားသည့် ဧည့်သည်တစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူသည်။ သူက ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိကျန်း... သူဌေးရွှီ အရင်ကပြောခဲ့တဲ့ ကောလာဟလတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုထင်လဲ"

'ကောလာဟလ...'

ကျန်းမို အံ့သြသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"သူဌေးရွှီ ပြောခဲ့တဲ့ ကောလာဟလတွေက လုပ်ဇာတ်သက်သက်ပဲ... လေထုကို ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းအောင် လုပ်ထားတာလို့ ထင်နေတာလား... ပြီးတော့ ထွက်ပေါက်က အဲဒီအထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေနိုင်တယ်ပေါ့"

"ဟုတ်တယ်" ဟန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီမှာ ကြီးပြင်းလာပေမဲ့ အဲဒီ ကောလာဟလတွေကို သိပ်မရင်းနှီးဘူး"

"ကျွန်တော်လည်း သိပ်နားမလည်ဘူး... ကျွန်တော်က ကျန်ဆန်းမြို့က လူမှ မဟုတ်တာ"

ကျန်းမိုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အိမ်ဟောင်းကြီး... ဤကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးက ချမ်းသာကြွယ်ဝပုံ ပေါက်နေသင့်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မှိုင်းညို့ပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးနေသနည်း။

အိမ်ကြီးက သေဆုံးနေသလိုပင် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။ အိမ်ကြီးက သေဆုံးနေသည်။ လူသူကင်းမဲ့ပြီး တောနက်ထဲမှ စွန့်ပစ်ခံ ဘုရားကျောင်းဟောင်းကြီး တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်သည်။

သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်စက္ကူပိုက်ဆံများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

အိမ်တံခါးနှင့် အတွင်းတံခါးများတွင်မူ အနီရောင် မီးပုံးကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အဖြူရောင်နှင့် အနီရောင် ပေါင်းစပ်မှုက ဘုရားတရား မယုံကြည်သော ကျန်းမိုကိုပင် ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

"ရဲအရာရှိ... ကျွန်မတော့ ဒီကောလာဟလကို ကြားဖူးတယ်"

အမျိုးသမီး ဧည့်သည်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဘွားပြောပြတာ ကြားဖူးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က ဒီအပန်းဖြေဥယျာဉ်ကို ဆောက်နေတုန်းက... မောင်နှမ နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ခွေးကို လိုက်ရှာရင်း ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ ဆောက်လက်စ အပန်းဖြေဥယျာဉ်ထဲကို ရောက်သွားကြတယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ နောက်နေ့ရောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပေါ်မလာတော့ဘူး... အလုပ်သမားတွေနဲ့ ရဲတွေက လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံးကို ရှာပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ရဘူးတဲ့"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနီရောင် မီးပုံးကြီးများနှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ စက္ကူပိုက်ဆံများကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီး ဧည့်သည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က... လုံးဝကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဒီလောကကြီးထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲတဲ့"

'တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့တာလား'

"တကယ်ကြီး ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာလား"

"တကယ်ကြီး သရဲခြောက်နေတာလား... အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ငါတို့က ကြုံရတော့မှာလား"

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

"လျှောက်မပြောနဲ့... ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး"

"ဘာမှမရှိလို့ပဲ ငါ ဒီလိုခံစားနေရတာပေါ့... အဲဒါကြောင့် မမှန်ဘူးလို့ ထင်တာ"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဧည့်သည် ငါးဦးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများက ရင်ထဲတွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

သူတို့က လူသူကင်းမဲ့နေသော အိမ်ဟောင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူအချို့က တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင် သန္ဓေတည်ကာ ထိတ်လန့်မှု မျိုးစေ့များက ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းသွားတော့သည်။

"ကျွန်တော် မှတ်မိပြီ... တကယ်ပဲ အဲဒီအမှု ရှိခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရေးမှာ ပါဝင်ခဲ့တာ..."

ကျန်းမိုက ဟန်ယန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသည်။

'အစ်ကိုရွှီက လူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ကစားတဲ့နေရာမှာ တော်တော် ကျွမ်းကျင်တာပဲ...'

ဟန်ယန်က ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အတင်း ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်ချင်နေကြပြီဖြစ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

'အကယ်၍ ကိုယ်သာ ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ထားမယ်ဆိုရင် တော်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုရွှီက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အရပ်ဝတ်တွေ လဲခိုင်းထားတော့...'

"ခင်ဗျားတို့က ရဲတွေကို ယုံတာလား... ဒါမှမဟုတ် ကောလာဟလတွေကို ယုံတာလား"

'ရဲ...'

ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့၏ ရဲအရာရှိ ဂုဏ်ပုဒ်ကို သတိရသွားသောအခါ လူတိုင်းက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြသည်။

"အဖွဲ့ခွဲလိုက်ကြမယ်... တစ်ဖွဲ့က ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ရင် အောင်မြင်တာပဲ"

ထိုအခါ ကျန်းမိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုဆိုသည်မှာ ကူးစက်တတ်သည်။ လူများလေလေ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ပို၍မြန်မြန် ပြိုလဲသွားလေလေ ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ် စစ်ပွဲများတွင် တပ်တွင်း အထိတ်တလန့်ဖြစ်ခြင်း ဆိုသည်မှာလည်း ဤသဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။

ယခု ရှစ်ဦးစလုံး ကစားပွဲ မစတင်ရသေးခင်မှာပင် ဤသို့ ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင် အဖွဲ့မခွဲဘဲ ဆက်သွားပါက နောက်ပိုင်းတွင် စကားတစ်ခွန်း မှားလိုက်သည်နှင့် သာမန်လူ ခြောက်ဦးစလုံး၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဟန်ယန်ကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အိမ်ဟောင်းကြီးက အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဘောလုံးကွင်း တစ်ဝက်နီးပါးခန့် ရှိသည်။ လူရှစ်ဦးကို အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲကာ တစ်ဖွဲ့စီက သဲလွန်စများကို ရှာဖွေကြမည် ဖြစ်သည်။

"ရဲအရာရှိ... ကျွန်တော်တို့က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးတွေကို ရှာရမှာလား"

အသက် သုံးဆယ်အရွယ် ဧည့်သည်တစ်ဦးက မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။ ရည်မှန်းချက်က နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုက ကလေးများကို ရှာရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက သော့ကို ရှာရန် ဖြစ်သည်။ ဟန်ယန်တို့ အဖွဲ့က သော့ကို ရှာဖွေရန် အနောက်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြရာ သူတို့အဖွဲ့က ကလေးများကို ရှာဖွေရမည့် တာဝန်ကျသွားသည်။

"အရင်ဆုံး ပင်မအိမ်ဆောင်ကို ဝင်မယ်"

ကျန်းမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လူသုံးဦးကို ခေါ်ကာ အလယ်ရှိ ပင်မအိမ်ဆောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

"ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်..."

အဖြူရောင် စက္ကူပိုက်ဆံများကို နင်းမိသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသူကင်းမဲ့ပြီး အသက်ဝင်မှု မရှိသော ဘေးအိမ်ဆောင်များနှင့် စင်္ကြံလမ်းများကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသော အမှောင်ထုထဲတွင် အနက်ရောင် တွင်းပေါက်ကြီး ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့မဟုတ်... လူတစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ချောင်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းမိုက သူ၏ လှုပ်ရှားနေသော အတွေးများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေနှင့် ရွှီရှန်း၏ စကားများက လူများအပေါ် လွှမ်းမိုးမှု အလွန်ကြီးမားလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်ပြီး တွေးတောနေမည်ဆိုပါက ကစားစရာပင် မလိုတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် အရှုံးပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့မည်။

အခြားသူသုံးဦးမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကျန်းမို၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တန်ချိန်များစွာ လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အချိန်တစ်ခု ရောက်သောအခါ ကျန်းမို ရပ်တန့်သွားပြီး ပင်မအိမ်ဆောင်၏ တံခါးကို လက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"ကျီ..."

တံခါးပွင့်သွားသည်။ တံခါးဖွင့်သံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ ကင်မရာများကို မတွေ့ရသလို ဝန်ထမ်းများကိုလည်း မတွေ့ရပေ။ ပင်မအိမ်ဆောင်ထဲတွင် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။

သူတို့သည် သရဲအိမ်ထဲတွင် ရောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တကယ့် အိမ်ဟောင်းကြီးထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းမိုက ထိုအတွေးကို အလျင်စလို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘေးအိမ်ဆောင်ဘက်ကို သွားရှာကြ... ကျွန်တော် ဒီမှာ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှိမရှိ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လူအချို့က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခန်းအချို့ကို အလျင်စလို သွားရောက် ရှာဖွေကြပြီး ကျန်းမိုကမူ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ပင်မအိမ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းမိုက စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စားပွဲက အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ဖုန်များ အထပ်ထပ် တက်နေသည်။ စားပွဲခြေထောက်များတွင် အနီရောင် ခြစ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းမိုက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အလိုအလျောက် ခြစ်ရာများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

'ဒါက... လက်သည်းနဲ့ ကုတ်ထားတဲ့ ခြစ်ရာတွေလား'

သူက ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲ၏ အောက်ဘက်တွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေပြီး အနီရောင် 'သွေးကွက်' များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသည်မှာ ခြစ်ရာပိုင်ရှင်သည် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ပျောက်သွားတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်... သူတို့ရဲ့ အရပ်အမြင့်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် ကွက်တိပဲ..."

"ဒီစားပွဲခြေထောက်လောက်ပဲ မြင့်မှာ..."

ကျန်းမို တစ်ကိုယ်လုံး နောက်ကျောမှ ချမ်းစိမ့်သွားသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော ကလေးများ ဤနေရာတွင် ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နိုင်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲခြေထောက်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ရက်စက်စွာ အသတ်ခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကိုလည်း မြင်ယောင်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် အနေရခက်သော မေးခွန်းတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

'ရဲအရာရှိ နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါတို့က...'

'ဒီသရဲအိမ်မှာ တကယ်ကြီး အရှက်ကွဲတော့မှာလား...'

'အကယ်၍ အရှက်ကွဲခဲ့ရင်တော့ တကယ့် ဟာသကြီး ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ'

သို့သော် သူ ဆက်မတွေးနိုင်ခင်မှာပင်...

"အား..."

အလွန်စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းမို၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူ နံဘေးခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ကျန်းမိုသည် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူငယ်အိမ်များ အပ်ပေါက်အရွယ်ခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး နေရာမှာပင် တောင့်တင်းသွားပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဧည့်သည် သုံးဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင်မူ...

စက္ကူအရုပ် နှစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများတွင် အနီရောင်ခြယ်ထားပြီး သေသူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော... သို့မဟုတ် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စက္ကူအရုပ် နှစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ကြည့်နေသော စက္ကူအရုပ်များ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမို အသက်ရှူရပ်သွားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်များ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်လာပြီး မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာသည်။ ပူစီနံကဲ့သို့ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များက သူ၏ ခေါင်းထိပ်အထိ တက်လာသည်။

ထိုစက္ကူအရုပ်များကို ဘာခေါ်သည်ကို သူ သိသည်။

ရွှေကောင်လေး နှင့်... ကျောက်စိမ်းကောင်မလေး ဖြစ်သည်။

သူ၏ သွားကြားမှ အသံတစ်သံ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"တောက်…”