အခန်း ၁၅

အခန်း ၁၅ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲခြင်း

ဦးနှောက်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အက်ဒရီနယ်လင်းများ မြင့်တက်လာခြင်းမှာ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်ကို တွေးကြည့်နိုင်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ကျန်းမို ယခု ပြေးချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်ဆိုလျှင် သူ ယခု အိမ်သာသွားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ပင်မအိမ်ဆောင်ထဲတွင် ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးမိပြီး ကစားပွဲကို လက်လွှတ်လိုက်ချင်လောက်အောင် ကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယခု ထိုစိတ်ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်ကာ နံဘေးခန်းသို့ ရောက်လာပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်... သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော သေသူဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေကောင်လေးနှင့် ကျောက်စိမ်းကောင်မလေး နှစ်ရုပ် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ဆိုရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။

အကယ်၍ ကျန်းမိုသာ ရဲအရာရှိ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာပါက ယခုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ လူအချို့ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်တစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဦးမှာလည်း သိပ်မထူးခြားပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပျော့ခွေနေပြီး ဘောင်းဘီအောက်နားမှာ တဖြည်းဖြည်း စိုရွှဲလာသည်။

နောက်ထပ် အမျိုးသမီး ဧည့်သည်တစ်ဦးကတော့ အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အား... အား... အား..."

အမျိုးသမီး ဧည့်သည်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး အသံမှာလည်း အလွန်စူးရှလှသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမက လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့ရှိ စက္ကူအရုပ်များကို အဆက်မပြတ် ဆွဲဆုတ် ဖျက်ဆီးတော့သည်။

ကြေးပြားများ ထိုးထားသော အပြာရင့်ရောင် သေသူဝတ်စုံမှာ လက်ချောင်းများဖြင့် ဆွဲဆုတ်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"အား... အား..."

အမျိုးသမီးက ဆက်လက် အော်ဟစ်နေပြီး အော်ဟစ်ရင်း ရိုက်နှက်နေသည်။

အတွင်းရှိ ပြောင်းဖူးရိုးတိုင်များ ကျိုးကျသွားပြီး ရွှေကောင်လေးနှင့် ကျောက်စိမ်းကောင်မလေး နှစ်ရုပ်စလုံး စုတ်ပြတ်သတ်သွားသည့်တိုင်အောင် ရိုက်နှက်ပြီးမှ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အမျိုးသမီးက ခေါင်းငုံ့ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

မသိသူများ မြင်ပါက အမျိုးသမီးကို ရွှေကောင်လေးနှင့် ကျောက်စိမ်းကောင်မလေးက ရိုက်နှက်လိုက်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

"ကြည့်ရတာ... ငါ ဒီသရဲအိမ်ကို အထင်သေးမိသွားပြီ ထင်တယ်"

ကျန်းမိုက အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဦးနှောက်များ အနည်းငယ် မူးဝေနေပြီး အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကြောက်ရွံ့နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ငိုသံများ ရှိနေလျှင်ပင် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တကယ်ပဲ ကောလာဟလထဲက မြို့ငယ်လေးဆီသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ဆက်မတွေးနဲ့တော့"

ကျန်းမိုက အတင်းအကျပ် တောင့်ခံထားလိုက်သည်။ သူက ထိုဧည့်သည် သုံးဦးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ထိုသုံးဦး၏ စိတ်ဓာတ်ခံတပ် ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်ရာ မည်သို့ပင် ဖျောင်းဖျစေကာမူ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်သည့်အပြင် သူ့ကိုပါ လာရောက် သက်ရောက်နိုင်ပေသည်။

"ပျောက်သွားတဲ့ မောင်နှမက ဘေးအိမ်ဆောင်ထဲမှာ ရှိနေတာလား"

ကျန်းမို အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး အက်ဒရီနယ်လင်းများ ထွက်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်က လူဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်သာ ဤသို့ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ သရဲအိမ်တစ်ခုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်... အနောက်ဘက် ဘေးအိမ်ဆောင်ထဲမှာ ရွှေကောင်လေးနဲ့ ကျောက်စိမ်းကောင်မလေးကို ဝှက်ထားတာ... ဒါက သဲလွန်စတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မောင်နှမက ဘေးအိမ်ဆောင်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သဲလွန်စပဲ... ငါ တစ်ခုချင်း သွားစစ်ဆေးကြည့်ရမယ်"

ကျန်းမိုက မိမိကိုယ်မိမိ စတင် ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ယခု သူ ထွက်ပြေးချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရဲအရာရှိ မှန်သော်လည်း ဒီသရဲအိမ်မှာ မှုခင်းရဲအရာရှိ ဂုဏ်ပုဒ်က အသုံးမဝင်ကြောင်း တွေးမိနေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျန်းမိုသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ရင်ထဲမှ အပြစ်တင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မတတ်နိုင်ပေ... အထဲကို ရောက်နေမှတော့ အာရုံစိုက်ပြီး ဖြေရှင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုများ... တံခါးရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနီရောင် မီးပုံးကြီးများနှင့် ခြေအောက်ရှိ အဖြူရောင် စက္ကူပိုက်ဆံများကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူပြီး အရှေ့ဘက် ဘေးအိမ်ဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အရှေ့ဘက် ဘေးအိမ်ဆောင် တံခါးရှေ့တွင် စက္ကူပိုက်ဆံများ ပြည့်နှက်နေပြီး အနီရောင် မီးပုံးကြီး နှစ်လုံးက တံခါးရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ အဖြူရောင် စက္ကူပိုက်ဆံများကို အနီရောင်သန်းနေစေသည်။

ပြတင်းပေါက်များက အလင်းမဝင်သဖြင့် အတွင်းဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရှိနေသည်ကို ဝေဝါးဝါး မြင်နေရသည်။

"ကြည့်ရတာ... အနောက်ဘက် ဘေးအိမ်ဆောင်နဲ့ အတူတူပဲ ထင်တယ်"

ကျန်းမိုက သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး ယခုမှသာ သူ၏ ယခင် ခန့်မှန်းချက်အပေါ် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိသွားသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူက လက်နှစ်ဖက်ကို လေးလံသော တံခါးပေါ် တင်လိုက်သည်။ မီးပုံးအလင်းရောင်အောက်တွင် ရုတ်တရက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သွယ်လျသော အရိပ်များက နတ်ဆိုးများအလား နံရံပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တွဲလွဲခိုနေသည်။

"ကျီ..."

တံခါး ပွင့်သွားသည်။ ကျန်းမိုက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခြေလှမ်းကို ကြွကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဝင်ဝင်ချင်းပင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော 'ကျောက်စိမ်းကောင်မလေး' တစ်ရုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကို မျက်နှာမူနေသည်။

"တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... တော်တော်လည်း အစစ်နဲ့ တူတယ်"

ကျန်းမိုက ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေပြီး အသံများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

မတတ်နိုင်ပေ... ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းကောင်မလေးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသည်။

ထိုအတွေး ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်ကို သတိထားမိသည်နှင့် ကျန်းမိုက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံး ရှိပြီး ကုတင်ဘေးတွင် 'ရွှေကောင်လေး' တစ်ရုပ် ထိုင်နေသည်။ ထိုရုပ်တုက ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းနေပြီး ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပွယောင်းသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်ကာ အခန်းထဲတွင် သဲလွန်စများကို စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ပင်မအိမ်ဆောင်ထဲက စားပွဲအောက်မှာ ခြစ်ရာတွေ ရှိခဲ့တယ်"

"တကယ်လို့ ကောလာဟလအတိုင်း ဖန်တီးထားတဲ့ ပြကွင်းသာ ဆိုရင်... မောင်နှမ နှစ်ယောက်က စားပွဲအောက်လို နေရာမျိုးမှာ ပုန်းနေခဲ့ဖူးတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

ကျန်းမိုက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကောင်မလေး ဘေးရှိ စားပွဲအောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

စားပွဲအောက်တွင်လည်း ခြစ်ရာ အနည်းငယ် ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာတွင် ရုန်းကန်ခဲ့ဖူးသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် သွေးကွက် အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသည်။ ကျန်းမိုက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်အောက်သို့ ရောက်သွားသည်။

ကုတင်ဘေးရှိ 'ရွှေကောင်လေး' ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမိုက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။

"အတုတွေပါ... အားလုံး အတုတွေပါ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သရဲဆိုတာ မရှိပါဘူး... ဒါတွေ အကုန်လုံး ပြောင်းဖူးရိုးတိုင်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာပါ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ကျန်းမို၏ နှလုံးခုန်သံများလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လူမျက်နှာ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ့မျက်နှာပါလား"

ကျန်းမို ကြောင်အမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ကုတင်အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကုတင်အောက်တွင် မည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။ မှန်တစ်ချပ်သာ ရှိသည်။

မှန်ထဲတွင် သံသယဖြစ်နေသော သူ၏ မျက်နှာကို ပြန်လည် မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိမထားမိခင်မှာပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ မှန်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းမိုက မှန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက ဤဘဝတွင် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဘာကို မြင်လိုက်ရသနည်း ဆိုလျှင် ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်းကောင်မလေးက ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထလာပြီး သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်။

သူ၏ ခေါင်းနောက်တွင် ရပ်နေသော ခြေထောက် နှစ်ဖက်...

တစ်လှမ်း... နှစ်လှမ်း... သုံးလှမ်း...

သူက စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခေါင်းနောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

'ဒါက ရွှေကောင်လေးနဲ့ ကျောက်စိမ်းကောင်မလေး'

ကျန်းမို၏ မျက်နှာအမူအရာများ တောင့်တင်းသွားပြီး ထချင်သော်လည်း လက်နှစ်ဖက်က ပျော့ခွေနေသည်။

ဦးနှောက်က လုံးဝ ဗလာကျင်းနေပြီး သူငယ်အိမ်များက အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။ သူ၏ ခေါင်းကို တောင့်တင်းစွာဖြင့် အနောက်သို့ နည်းနည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရွှေကောင်လေးနှင့် ကျောက်စိမ်းကောင်မလေးတို့၏ တောင့်တင်းပြီး အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့ကာ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကြီးများက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

စက္ကူအရုပ် နှစ်ရုပ်က မျက်ခွံများ ပင့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအနီရဲရဲ မျက်လုံးများက ခြေအောက်ရှိ ကျန်းမိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စက္ကူအရုပ်တွေ အသက်ဝင်လာပြီ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျန်းမို၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ သွေးဆုတ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကျသွားသည်။ သူက ရှေ့ရှိ စက္ကူအရုပ်များကို ကြည့်ရင်း ဦးနှောက်ထဲတွင် ထုံကျင်လာပြီး လည်ပင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများ စတင် မှုန်ဝါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'မေ့လဲသွားပြီလား... မေ့လဲသွားတာလည်း ကောင်းတာပဲ... အနည်းဆုံးတော့ ဒီလို ကြောက်လန့်တကြား ဆက်မနေရတော့ဘူးလေ'

ကျန်းမိုက ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်။

သူက ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အသံတိုးတိုးလေးသာ ထွက်လာတော့သည်။

"သေချင်းဆိုး..."

"ဘာအသံလဲ"

"မသိဘူး... လူအော်သံလိုပဲ"

"ဒုက္ခပဲ... ရဲအရာရှိကျန်းတို့ဘက်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်ပြီလား"

"သွားပြီ... ကျွန်တော် အစကတည်းက ဝင်မကစားဖို့ ပြောသားပဲ... ခင်ဗျားက အတင်း ကစားမယ်ဆိုပြီး... အခုတော့ တွေ့ပြီလား"

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယန် ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လူလေးဦးစလုံး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေကြ... တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေကြ"

ဟန်ယန်၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း အားလုံးကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသည်။ လက်ရှိ သူတို့ ရောက်နေသော နေရာမှာ စင်္ကြံလမ်း ဖြစ်သည်။

စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ဘာတွေရှိသနည်းဆိုလျှင် စက္ကူအရုပ်တွေ ရှိသည်။

စက္ကူအရုပ်များ အတန်းလိုက်ကြီး ရှိနေသည်။

စက္ကူအရုပ်များက စင်္ကြံလမ်း အပြည့် ရှိနေပြီး ကြက်သွေးဖြင့် ခြယ်သထားသော အနီရဲရဲ မျက်လုံး အစုံပေါင်းများစွာက သူတို့ လေးဦးကို ပြိုင်တူ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဟန်ယန်၏ စိတ်ဓာတ်များ အနည်းငယ် ပြိုလဲချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်း ပြင်ဆင်ထားသော သရဲအိမ်က ကြောက်စရာကောင်းမည်ကို သူ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ရဲအရာရှိ ဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်က သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေစေရန် ထိန်းသိမ်းထားပေးသည်။

သို့သော် သူ နှစ်သိမ့်ပေး၍ မပြီးသေးခင်မှာပင် ဧည့်သည် သုံးဦးထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိသလားတော့ မသိဘူး"

"အရင်က ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်နေတုန်း... ခြေသံတွေအရ လူငါးယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ သတိမထားမိကြဘူးလား"

'လူငါးယောက်...'

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အားလုံး တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ဟန်ယန်အပါအဝင် အားလုံးက ထိုအမျိုးသားကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဝှူး..."

လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး နေရာမှာပင် ကြောင်အမ်းနေသော သူများ၏ နောက်ကျောများ အေးစက်သွားကာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာကြသည်။

'ငါတို့အဖွဲ့က လေးယောက်တည်း ရှိတာလေ…’