အခန်း ၁၇

အခန်း ၁၇ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဝင်သွားကာ ထမ်းစင်ဖြင့် ထွက်လာရသည်

'ထမ်းရမယ်... ထမ်းထုတ်လာခဲ့ရမယ်'

လီရှန်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာသည်။ သူက အလင်းမဝင်သော အဝင်ပေါက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွဲ့လျန်... ငါ့ကို မတွဲနဲ့... နင့်အစ်ကို လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်... လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်"

"တကယ် မတွဲနဲ့... ငါ့ကို ကြည့်စမ်း... ငါ ကောင်းကောင်း လမ်းလျှောက်နေတာပဲ"

"အဆင်ပြေတယ်... အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် လမ်းနည်းနည်း လျှောက်ပြပါလား... အဆင်ပြေရင် လမ်းလျှောက်ပြစမ်းပါ... ကျွန်မ ကြည့်ချင်လို့ပါ"

"ညီမလေး... ငါတို့ တိုင်ပင်ရအောင်... ငါ အပြင်မထွက်တော့ဘူး... ဒီနေ့ ငါ ခွင့်တစ်ရက် ယူမယ်"

အတွင်းဘက်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနီးကပ် ရှိနေသော ရဲအရာရှိများသာ ထိုအခြေအနေကို မြင်နိုင်ပေသည်။ လီရှန်း၏ မျက်ထောင့်တစ်ချက် လှုပ်သွားသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး အထဲတွင် ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ လူရိပ်အချို့က အလင်းမဝင်သော ကုလားကာကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

လူအချို့က အလုအယက် ပြေးထွက်လာကြပြီး ညအမှောင်ထုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများတွင် တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာသည်။

"ထွက်... ထွက်လာနိုင်ပြီ"

"ထွက်လာနိုင်ပြီပဲ"

"ဟီးဟီး... ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်"

"အိမ်ပြန်မယ်... ဒီသောက်သရဲအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ မလာတော့ဘူး... ဘယ်တော့မှ မလာတော့ဘူး"

"မေမေ... မေမေ... သမီး မေမေ့ကို ရှာချင်တယ်"

ထိုလူအချို့မှာ ရေနစ်နေသူများ ကုန်းပေါ်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အသက်ရှူကျပ်မှုများလည်း ပြေပျောက်သွားတော့သည်။ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံစံမကျစွာ ငိုယိုနေကြသည်။ မျက်ရည်များ နှပ်များက ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချို့ကတော့ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် နေရာမှာပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေကြပြီး ဝိညာဉ်လွင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"လမ်းဖယ်ပေးပါဦး... လမ်းဖယ်ပေးပါဦး"

ဦးလေးလီနှင့် ဦးလေးကျန်းတို့က လူနာတင် ကုတင်နှစ်ခုကို သယ်ထုတ်လာကြသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အစောပိုင်းက ချစ်သူစုံတွဲ နှစ်ဦး အသီးသီး လှဲနေကြသည်။

ချစ်သူစုံတွဲက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြသည်။ မျက်ရည်များက မျက်ထောင့်မှ စီးကျလာပြီး ရင်ထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုများက ရေကာတာ ကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထား၍ မရတော့ပေ။

"အီး... ဟီး... ဟီး"

"မကစားတော့ဘူး... ဘယ်တော့မှ မကစားတော့ဘူး"

တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီရှန်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတစ်ချက် လှုပ်သွားသည်။ ထိုသူများ ဒဏ်ရာရထားခြင်း ရှိမရှိ အနီးကပ် မကြည့်နိုင်ခင်မှာပင် ရင်းနှီးသော အရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ကျန်းနှင့် ဟန်ယန်တို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲကာ ထွက်လာကြသည်။ ရှောင်ကျန်းက ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ နေနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အာရုံစူးစိုက်မှု မရှိဘဲ အလွန် ကြောင်အမ်းနေပုံရသည်။

"ခေါင်း... ခေါင်းဆောင်"

ဟန်ယန်က အတင်းအကျပ် တောင့်ခံထားပြီး သွေးဆုတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာအောင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း..."

လီရှန်း စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဟန်ယန်က ဆက်မရပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ခြေထောက်များ ထပ်မံ ပျော့ခွေသွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီရှန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ဤရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

[သေချင်းဆိုး... လူရှစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဝင်သွားတာ... လေးယောက်က လိမ့်ဆင်းလာပြီး နှစ်ယောက်က ကုတင်နဲ့ ထမ်းထုတ်လာရတယ်]

[ရဲတွေတောင် ကြောက်လို့ ခြေထောက်တွေ ပျော့သွားတာလား]

[ကျွတ်... အဲဒီ ရဲအရာရှိရဲ့ မျက်နှာက သွေးဆုတ်နေတာပဲ... အထဲမှာ ဘာတွေများ ရှိနေလို့လဲ]

[နေပါဦး... ဘာလို့ ဆီးနံ့တွေ နံနေတာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်များ ကြောက်လွန်းလို့ သေးထွက်ကျသွားတာများလား]

မူလက ဝင်ကစားရန် မရဲတရဲ ဖြစ်နေသော ဧည့်သည်များမှာ ယခုအခါ အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ နောက်နေတာလား။ ရဲအရာရှိတွေက ရင်ကော့ခေါင်းမော့ပြီး ဝင်သွားတာလေ။ ထွက်လာတော့ မျက်နှာတွေ သွေးဆုတ်ပြီး ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေလို့။ သူတို့က ဘာကိစ္စ ဝင်ကစားရဦးမှာလဲ။ ပိုက်ဆံအလကားပေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွားနှိပ်စက်ခံရမှာလား။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်းလည်း အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ချစ်စရာ ခွေးလေးတစ်ကောင်သာ ထပ်ပေါင်းထည့်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။

'ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဝင်ကစားတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး... ဒီလို ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ'

"ဦးလေးတို့... ကျွန်တော် မနေ့က ပြောထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်လိုက်ပါ"

ရွှီရှန်းက ဦးလေးလီနှင့် ဦးလေးကျန်းကို မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်း နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း အကြောက်ဆုံး ဖြစ်နေသော ဧည့်သည်အချို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။

"အတွင်းခံနဲ့ ဘောင်းဘီ ဝယ်မလား"

ဦးလေးလီက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အထူးလျော့ဈေး... တစ်ထည်ဝယ် တစ်ထည်လက်ဆောင်"

ထရရန် ရှက်နေသော ဧည့်သည်အချို့မှာ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး မျက်နှာများ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ဦးလေးလီက သွားများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ဘောင်းဘီနှင့် အတွင်းခံများကို ဈေးနည်းနည်း တင်ရောင်းလိုက်လျှင် လူတစ်စုဆီမှ အနည်းဆုံး အမြတ်ငွေ ယွမ်နှစ်ရာ သုံးရာခန့် ရရှိနိုင်ပေသည်။

'ထောင်ကျခံရကျိုး နပ်သွားပြီ... တန်တယ်'

သို့သော် လက်မှတ်ဝယ်သူကတော့ သိပ်မရှိသေးပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး သူတစ်ပါးကိုသာ အားပေးအားမြှောက် လုပ်ကာ မိမိကိုယ်တိုင် မဝင်ရဲသူများကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်းမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်လာသည်။

သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့လိုက် ကစားချင်တဲ့သူတွေ ရှိလား"

"တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် ဆယ်ယွမ်... ရှစ်ယောက် အဖွဲ့လိုက် ဝင်ကစားမယ်ဆိုရင် ခြောက်ဆယ်ယွမ်တည်းပဲ"

'ထပ်ပြီးတော့လား... အဖွဲ့လိုက် ဟုတ်လား'

[အစ်ကိုကြီး... မှုခင်းရဲအရာရှိတွေတောင် ကြောက်လို့ ခြေထောက်ပျော့သွားတာကို ဘယ်သူက ဝင်ကစားရဲတော့မှာလဲ]

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်ထောင့်များ တစ်ချက် လှုပ်သွားကြသည်။

[အဲဒါ မှုခင်းရဲတွေလေ... နေ့တိုင်း အပိုင်းပိုင်းခုတ်ခံရတဲ့ အလောင်းတွေ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွေနဲ့ အမြဲ ထိတွေ့နေရတဲ့ မှုခင်းရဲတွေ... ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ လူခေါင်းပါတဲ့ ခွေး အမှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့ မှုခင်းရဲတွေလေ... အခုတော့ အဲဒီမှုခင်းရဲတွေက ကြောက်လွန်းလို့ ကလေးလေးတွေလို ဖြစ်နေပြီ]

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ သွေးဆုတ်နေသော မှုခင်းရဲ နှစ်ဦးကလည်း ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ဘယ်သူက ဒီမှာ ဝင်ကစားရဲတော့မည်နည်း။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီရှန်းက သူ၏ စီးပွားရေးကို ထိခိုက်စေသော ဟန်ယန်တို့ကို မကျေနပ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဟန်... မင်းက ဆုတံဆိပ်နဲ့ ဆုကြေးငွေလည်း ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ဘာလို့ မင်းရဲ့ တပ်ခွဲမှူးနဲ့အတူ ရဲစခန်းကို ပြန်မသွားသေးတာလဲ"

"မင်းတို့ ရဲစခန်းက အဲဒီလောက်တောင် အားနေလို့လား"

ဟန်ယန်မှာ ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကို... ကျွန်တော် ပြန်သွားချင်ရင်တောင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်မှ ရမှာပေါ့"

ဟန်ယန်မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။ သူသည် ရဲတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်ကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရဲစခန်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထားခြင်း ခံရသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အမှုမျိုးကို သူ မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ မည်သည့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ခံရသော အလောင်းမျိုးကို သူ မဆယ်ယူဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ မည်သည့် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမျိုးကို သူ မရောက်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် ယနေ့ သရဲအိမ်က သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အမှန်တကယ် ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။ သောက်ကျိုးနည်း အတွေ့အကြုံတွေက တစ်စက်လေးမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ကျန်းမှာ ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် သူ၏ ခေါင်းနောက်သို့ လျှောက်လာသော ခြေထောက်တစ်စုံကို မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စဉ်းစားလေလေ မျက်ထောင့်မှ ဝမ်းနည်းမှု မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာလေ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ရဲစခန်း ပြန်ချင်ပြီ"

လီရှန်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ရဲနဲ့ နည်းနည်းလောက် တူအောင် နေလို့မရဘူးလား"

လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် လီရှန်း၏ မျက်နှာအိုကြီးလည်း အနည်းငယ် ပူထူလာသည်။

"ဒီလောက် သရဲအိမ်လေးကို ကြောက်နေရအောင်... နောက်ပိုင်း အပြင်ထွက်ရင် ဖျင်လျိုခရိုင် မှုခင်းတပ်ဖွဲ့က မှုခင်းရဲတွေလို့ မပြောနဲ့တော့"

"ငါ အရှက်မကွဲခံနိုင်ဘူးကွ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့၏ မျက်ရည်များ ပိုမို ထွက်ကျလာတော့သည်။ သူတို့ အထဲမှာ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ဘုရားသခင်ပဲ သိလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားကော ဘာလို့ အထဲဝင်မကစားတာလဲ"

ရှောင်ကျန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လီရှန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ငါက ဝင်မကစားချင်လို့ဟ... သရဲအိမ်က ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုသို့ပြောရင်း လီရှန်းက ရွှီရှန်းထံမှ လက်မှတ်တစ်စောင် ဝယ်လိုက်သည်။ ဟန်ယန်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လီရှန်းက လက်မှတ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား ဒါက..."

"ငါက မင်းတို့ကို အထဲဝင်ကစားရဲတဲ့ သတ္တိနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြတာကွ... နားလည်လား"

လီရှန်းက မျက်နှာမပူမပင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့မှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ ငါ ထွက်သွားလို့ မရဘူး... အဲဒါကြောင့် မဝင်တော့ဘူး"

'ဘာကြီးလဲ'

ဟန်ယန် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

'တကယ်ပါပဲ'

ကျန်းမို စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ လီရှန်းက ငွေနှင့် ဆုတံဆိပ်ကို ထားခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေပြီး လမ်းလျှောက်ပါက ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသော ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ရဲကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်စိရှေ့မှ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါမှ ရွှီရှန်းက မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးများဖြင့် ဧည့်သည်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ရဲတွေလည်း ပြန်သွားပြီ... အခု ကစားချင်တဲ့သူ ရှိလား"

ဧည့်သည်များမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧည့်သည်များမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက ရဲတွေ ထိုင်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ ဝင်မကစားရဲဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား”