အခန်း ၄၆၀

အပိုင်း (၄၆၀) - အပူ

ဇန်နဝါရီလကုန်ပိုင်း၊ ချန်အန်းမြို့တော်၏ လေထုမှာ အသက်ရှူရကြပ်မတတ် တင်းမာနေသည်။

ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တစ္ဆေပုံပြင်များနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများကို အစိုးရမှ တင်းကျပ်စွာ နှိမ်နင်းခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပို၍ပင် သံသယလွန်ကဲနေကြသည်။

နန်းတွင်းနှင့် အစိုးရအဖွဲ့သည် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုပင် ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် မြင်ယောင်နေကြပြီး၊ အိမ်ရှေ့မင်းသား တင်မြှောက်မည့် အခမ်းအနား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုသံသယများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ကင်းလှည့်စစ်သားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သာမန်ပြည်သူများမှာလည်း အချိန်မရွေး စစ်ဆေးခံရနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

ဤဖိအားဒဏ်ကို ကူမော့တစ်ယောက်တည်းသာမက၊ သူ၏မိတ်ဆွေများဖြစ်သည့် ယဲ့ကျင့်လန်နှင့် ဆုဇီယိုတို့ကပါ အပြင်းအထန် ခံစားနေရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အခမ်းအနားအတွက် အလုပ်များနေရုံသာမက၊ ဟန်ဆန်းရတနာတိုက်ကို ရှာမတွေ့သေးသည့် ပြဿနာကြောင့်လည်း ဦးနှောက်ခြောက်နေကြသည်။

ပို၍စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်မှာ ဟန်ဆန်းရတနာတိုက်အတွင်းမှ ကပ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ "အဆိပ်ပုလဲ" သည် မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းပင်။

အဆိပ်ပုလဲမှာ ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ချီမြောင်ရွှမ်က ၎င်းကို အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲစေမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်ပြီး၊ "အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ စိတ်ဓာတ်ယုတ်မာလွန်း၍ ကောင်းကင်ဘုံက ပြစ်ဒဏ်ခတ်သည်" ဟူသော ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားမည်ကိုလည်း သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ကူမော့တွင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော အဆိပ်ပုလဲတစ်လုံးရှိပြီး ၎င်းကို အသုံးပြု၍ နောက်တစ်လုံးကို အာရုံခံနိုင်ကြောင်း သူပြောထားသော်လည်း၊ အချိန်က လုံလောက်မှုမရှိတော့ပေ။

ဒုတိယလ၏ ပထမနေ့သို့ ရောက်လာချိန်တွင် အခမ်းအနားအတွက် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။

စုဇီယိုမှာ စိုးရိမ်လွန်ကဲကာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ချီမြောင်ရွှမ်သည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ရှင်သန်ခဲ့သည့် မသေမျိုးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အကြမ်းဖက်မှုထက် လူအများကို ကစားရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း စုဇီယို ခန့်မှန်းမိသည်။

ထို့ကြောင့် အခမ်းအနားနေ့တွင် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်စေရန် အခွင့်အလမ်း များနေသည်။

မိုးမလင်းမီ ဆုဇီယိုသည် ယဲ့ကျင့်လန်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ရာ၊ ယဲ့ကျင့်လန်မှာလည်း အလားတူပင် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အိပ်မပျော်ဘဲ ရှိနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြသည်။

စုဇီယိုမှာ ယန်စွမ်းအင်များ စုပ်ယူခံထားရသည့်အလား မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး၊ ယဲ့ကျင့်လန်မှာမူ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မြင့်သော်လည်း စိတ် ဖိစီးမှုကြောင့် အနားမရနိုင်ဖြစ်နေသည်။

“အစ်ကိုကူ၊ ဘယ်လိုနေလဲ... အကြံအစည်လေး ဘာလေး ရှိလား...”

စုဇီယို နှင့် ယဲ့ကျင့်လန် တို့က သူ့အား တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ချိန်၌ ကူမော့မှာ အိပ်ရာမှ ထခါစသာ ရှိသေးလေသည်။

သူတို့၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ၊ ကူမော့သည် အကူအညီမဲ့စွာ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ငါ ဘာမှ အာရုံမခံမိသေးဘူး... ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီ အဘိုးကြီး ချီမြောင်ရွှမ် က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပြီး စည်း တစ်ခု ချထားတာ သေချာတယ်...”

“ အချိန်ပိုရရင်တော့ ငါ အဲဒါကို ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့၊ အရင်က ငါ့ရဲ့ အကြံပေးချက် အတိုင်းပဲ ဆက်ပြောရလိမ့်မယ် ။ အဲဒီ ရတနာမြေပုံ ရှစ်ခု ကို မင်းတို့ ရှာတွေ့တာ ပိုကောင်းမယ်...”

စုဇီယို က လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“အချိန်က အရေးမကြီးပါဘူး... အခု ငါတို့ စိုးရိမ်နေတာက ချီမြောင်ရွှမ် က ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းအောင် ဆိုပြီး မနက်ဖြန် အိမ်ရှေ့မင်းသား အခမ်းအနားမှာ အဆိပ်ပုလဲ ကို တမင်တကာ ပေါက်ကွဲစေမှာကိုပဲ... အဲဒီလိုသာ ဖြစ်သွားရင်တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ...”

ကူမော့သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

အဆိပ်ပုလဲသာ အိမ်ရှေ့မင်းသား တင်မြှောက်မည့် အခမ်းအနားတွင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ထိုအချိန်နှင့် နီးကပ်စွာဖြစ်စေ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လျှင် သူကိုယ်တိုင် ရှိနေပါစေဦးတော့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပြီး ကပ်ရောဂါတစ်ခုကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ချူနိုင်ငံသည် ချက်ချင်းပင် အခွင့်ကောင်းယူလိမ့်မည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အပြစ်ကျူးလွန်ထားသူဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေကာ ပြည်သူလူထု၏ ယုံကြည်မှုကို ဖြိုခွဲပြီး နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လှုပ်ခါသွားစေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ကူမော့သည်လည်း မိမိအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ ချီမြောင်ရွှမ်သည်သာ မနက်ဖြန်တွင် ပြဿနာဖန်တီးရန် တကယ်ရည်ရွယ်ထားမည်ဆိုလျှင်၊ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုန်းအောင်းနေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသဖြင့် ရှာဖွေရ ခက်ခဲရုံသာမက၊ တကယ်တမ်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရလျှင်ပင် သူကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ကူမော့ လုံးဝ ယုံကြည်မှုမရှိချေ။

ယဲ့ကျင့်လန် သည် တံခါးအနီးရှိ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆိုသည်။

“ငါက အဲဒီ ရတနာမြေပုံ ရှစ်ခု ကို စုံစမ်းဖို့ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ... ငါ့ဆီမှာ တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တဲ့ ခုနစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ သဲလွန်စတွေလည်း ရထားပြီလေ...”

“ အဲဒီအထဲက လေးခုက ယဲ့ချန် ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလေးခု အတွက်တော့ ငါ မစိုးရိမ်ပါဘူး... အစ်ကိုကူ၊ မင်း သွားတောင်းလိုက်ရုံနဲ့တင် ယဲ့ချန် က သေချာပေါက် ပေးမှာပါ...”

“အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ယွဲ့နိုင်ငံ၊ မြောက်ပိုင်းကျိုး၊ နဲ့ လေတာချင်း က လာတဲ့ ကျန်တဲ့ သုံးခုပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနိုင်ငံ သုံးခုကနေ ရတနာမြေပုံ တွေကို ဘယ်သူတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားလဲ ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်လေးမှာပဲ တခြား တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ထက် လက်ဦးသွားခဲ့တယ်...”

“ဘယ်သူလုပ်လဲ ဆိုတာ မင်း ရှာမတွေ့ဘူးလား...”

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး၊ အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်...”

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

“မူလကတော့ ရတနာမြေပုံ တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မြောက်ပိုင်းကျိုး၊ ယွဲ့ နဲ့ လေတာချင်း နိုင်ငံ တွေက လူသုံးယောက်စလုံးက ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ အားလုံးက ဆရာသခင် အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေချည်းပါပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတင်၊ အချိန်တစ်ပြိုင်နက်တည်းလောက်မှာပဲ သူတို့ သီးခြားစီ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်... ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတွေ မရှိခဲ့ဘူး၊ တိုက်ရိုက် တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ အကြိမ်တိုင်းမှာ တစ်ယောက်ချင်းစီ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ... သူတို့က ဆရာသခင် သုံးယောက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူပြီး ရတနာမြေပုံ တွေကို ယူသွားကြတာ...”

“အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ရတနာမြေပုံ တွေကို လုယူသွားတဲ့ လူသုံးယောက်က တကယ်တော့ အမျိုးသမီး သုံးယောက် ဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့ အားလုံးက အရမ်း ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါက်တယ်... ပိုပြီး ယုတ္တိမတန်တာက သူတို့ဟာ နန်းတော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ နဲ့ ညဌာန တို့ရဲ့ ပူးပေါင်း ကြိုးပမ်းမှုအောက်ကနေ ချန်အန်းမြို့ ထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပဲ... “

“အဲဒီလူသုံးယောက်ဟာ မြေကြီးထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆရာသခင် သုံးပါး အလား ခြေရာလက်ရာ မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ...”

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဆရာသခင် တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ ဆိုရင် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ‌ဆရာသခင် ဖြစ်ရမှာပေါ့... သူတို့က ရုပ်ဖျက်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာ က သဲလွန်စ တစ်ခုခုတော့ ချန်ထားခဲ့ရမှာပေါ့...”

ယဲ့ကျင့်လန် က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဆိုသည်။

“သူတို့ဆီကနေ ဘယ်လို သိုင်းပညာ ပုံစံမျိုးကိုမှ ငါတို့ ခွဲခြားမသိနိုင်ပါဘူး... ဒါ့အပြင်၊ အဲ့ဒီသုံးယောက် ဟာ ဝိုင်းရံထားမှု အတွင်းက လူအုပ်ထဲကို ရောနှောဝင်ရောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာလေ... ရုပ်ဖျက်ထားရုံ သက်သက် ဆိုရင်တော့၊ သူတို့ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကူမော့ က ဆိုသည်။

“အတိုချုပ် ပြောရရင်တော့၊ အခုချိန်မှာ ငါတို့ သဲလွန်စတွေ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီပေါ့...”

ယဲ့ကျင့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ရတနာမြေပုံ ကို ကြားဖြတ်လုယူသွားတဲ့ အဲဒီ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်က ဘယ်အဖွဲ့အစည်း က လာတာလဲ ဆိုတာကို ငါတို့သာ ရှာတွေ့နိုင်ရင် ကိစ္စတွေက အများကြီး ပိုလွယ်သွားမှာပါ...”

ခဏတာမျှ ထိုသုံးဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ယဲ့ကျင့်လန် ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ရပ်တန့်နေပြီး၊ ကူမော့ သည်လည်း အဆိပ်ပုလဲ ကို မကြာမီ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ စုဇီယို တွင်လည်း ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်းများ မရှိပါချေ။

ခဏအကြာတွင်၊ ကူမော့သည် ယဲ့ကျင့်လန် ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။

“အစ်ကိုယဲ့... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ကျန်တာကိုတော့ ကံကြမ္မာ အပေါ်မှာပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ... လောကမှာ ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ပြဿနာ တိုင်းမှာ အဖြေ ရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီးတာတောင်မှ အဲဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး ဆိုရင်၊ မင်း အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး...”

စုဇီယို ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“အစ်ကိုယဲ့... အစ်ကိုကူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါတို့က အကောင်းဆုံး အဖြေကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ ဒုတိယ အကောင်းဆုံးနဲ့ပဲ ရောင့်ရဲပြီး အမှားကို ပိုသေးသွားအောင် လုပ်ရမှာပေါ့..."

“အဆိပ်ပုလဲဲ ပေါက်ကွဲတာကို ငါတို့ တကယ်ပဲ မတားဆီးနိုင်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင်ပဲ ငါတို့ ကြိုးစားနိုင်ပါတယ်... အဲဒါကလည်း အောင်ပွဲ တစ်မျိုးပါပဲ!”

ယဲ့ကျင့်လန် မှာ အကူအညီမဲ့နေပုံရပြီး၊ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။

“ငါတို့ ဘုရားသခင် ရဲ့ ကောင်းချီးတွေကိုပဲ တောင်းခံနိုင်တော့တယ်...”

ယဲ့ကျင့်လန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် အရိပ်တစ်ခု သူ၏ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာပြီး အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်ပေါ်လာသည့် ယဲ့ချန်ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ကိုယ်ပေါ့စွမ်းရည်ဖြင့် နံရံပေါ်သို့ ပျံသန်းခုန်တက်ကာ ရပ်နေသည်။

ရွှံ့ရုပ်ဆိုင်မှ ပြန်လာသည့်နေ့ကတည်းက ယဲ့ချန်သည် အနားယူရင်း ကျန်းမာရေးပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရခဲ့သော်လည်း မှန်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည့်အတွက် စွမ်းအင်များ အကြီးအကျယ် ကုန်ခမ်းခဲ့ရသည်။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ဖြစ်ရပ်ကြောင့်လည်း စိတ်ထိခိုက်မှုများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဟုန်လုကျောင်းတော်အတွင်းမှ မထွက်ဘဲ ရက်အတော်ကြာ အိပ်စက်အနားယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယဲ့ချန်သည် နံရံပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားစွာ ရပ်ကာ ဆံပင်များကို သပ်တင်နေပြီး လေလုံးထွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ၊ ယဲ့ချန်၊ ကံကြမ္မာမှ ရွေးချယ်ခံရသူ ပြန်လာပြီ အစ်ကိုကြီး၊ ယဲ့ကျင့်လန်၊ ကျွန်တော့်ကို လွမ်းနေကြပြီလား...”

ယဲ့ကျင့်လန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ဘာလဲ၊ အခမဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ် ကို မင်း ထပ်သွားခဲ့တာလား...”

ယဲ့ချန် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး၊ ထိုနေ့က မနှစ်မြို့ဖွယ် အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားကာ ဆိုသည်။

“မြိုချဖို့ ခက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျေးဇူးပြုပြီး မပြောဘဲ နေပေးလို့ ရမလား...”

စကားမဆိုနိုင်တော့သော ယဲ့ချန် သည် နံရံပေါ်မှ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး စုဇီယို အား ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ထိုနေ့က ရွှံ့ရုပ် ဆိုင်တွင် စုဇီယို နှင့် သူ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး၊ သူတို့ကို အသိအကျွမ်းများဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ရင်းနှီးခြင်း မရှိကြသဖြင့် သင့်လျော်သော ကျင့်ဝတ်များကို စောင့်ထိန်းရန် လိုအပ်ဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

စုဇီယို လည်း နှုတ်ဆက်မှုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ကူမော့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ပင်မ တံခါး ကို မသုံးတာလဲ... နံရံကနေ ကျော်တက်လာတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ...”

ယဲ့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က သိုင်းလောကသား တစ်ယောက်ပါ... သိုင်းလောကသား တစ်ယောက်မှာ သိုင်းလောကသား ရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိသင့်တယ်လေ...”

“မင်း ခြေထောက်တွေ အချိုးမခံရအောင် သတိထားဦးနော်”

ဟု ကူမော့ က နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီလောကမှာ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေကို ချိုးနိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်ထိ ကံမဆိုးပါဘူး”