အခန်း ၄၆၁

အပိုင်း (၄၆၁) -ရတနာ မြေပုံ

ကူမော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ယဲ့ချန်၏ စကားမှာ ကြွားဝါသယောင် ရှိသော်လည်း၊ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မည့်သူ အလွန်နည်းပါးသည်မှာ ငြင်းမရသည့် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယဲ့ချန်သည် ချူနိုင်ငံ၏ ကောင်းကင်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်တွင် တတိယနေရာ၌ ရှိနေသူဖြစ်ပြီး၊ လောက၏ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင်များနှင့် တစ်တန်းတည်း ရပ်တည်နိုင်သည့် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယဲ့ချန်၏ ထူးခြားလှသော ကံဇာတာနှင့် ကံကောင်းခြင်းများကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင်၊ လောကရှိ ထိပ်တန်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံရလျှင်ပင် သူတို့အနေဖြင့် ယဲ့ချန်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်း စောစောစီးစီး ဘာလာလုပ်တာလဲ...”

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန် က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဆိုသည်။

“အစ်ကိုကြီး ကို ဂါရဝပြုဖို့ လာတာပါ... အင်း၊ ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ရတနာတိုက် ကို လိုချင်လား...”

“ဟန်ဆန်း ရတနာတိုက် လား...”

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ မကြာသေးခင်က သိုင်းလောက မှာ သတင်းကြီးနေတဲ့ ရတနာတိုက် လေ”

ယဲ့ကျင့်လန် နှင့် စုဇီယို တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် ကြိုတင်စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်ရာ ယဲ့ချန်တွင် ရတနာမြေပုံတစ်ဝက် ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သိရှိထားကြသည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော အခြားမြေပုံသုံးခုကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ယဲ့ချန်ထံမှ ပြန်လည်တောင်းခံပေးရန် ကူမော့အား အကူအညီတောင်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယဲ့ချန်ကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ ကမ်းလှမ်းလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုမြေပုံသုံးခု၏ လမ်းစမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်မှာ အလွန်နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။

ကူမော့ က ဆိုသည်။

“မင်းဆီမှာ ရတနာမြေပုံ လေးခု ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အသုံးမဝင်ပါဘူး... ရတနာတိုက် ကို ရှာဖို့ ရှစ်ခုလုံး လိုတာ...”

ယဲ့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီလေ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရတနာမြေပုံ လေးခုထက် မကပါဘူး၊ ခုနစ်ခု ရှိတယ်...”

“ နောက်တစ်ခုက ခင်ဗျားတို့ ကန်နိုင်ငံ ရဲ့ နန်းတော် ထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သွားပြီး ဧကရာဇ် ဆီကနေ တောင်းလိုက်ရင် ခင်ဗျား အစုံအလင် ရသွားပြီလေ”

၎င်းကို ကြားသောအခါ၊ ယဲ့ကျင့်လန်၊ စုဇီယို နှင့် ကူမော့ တို့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ယဲ့ကျင့်လန် က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“မနေ့က အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်က မင်းလူတွေလား...”

ယဲ့ချန် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဆိုသည်။

“ဘယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တွေလဲ...”

“မင်း မသိဘူးလား...”

ယဲ့ကျင့်လန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မနေ့က၊ လေတာချင်း၊ မြောက်ပိုင်းကျိုး နဲ့ ယွဲ့နိုင်ငံ တွေက ရတနာမြေပုံ တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဆရာကြီး သုံးပါး ဟာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူသုံးယောက်ရဲ့ မြေပုံတွေ ခိုးယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်လေ... အဲဒါကို မင်း မလုပ်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ ရတနာမြေပုံ တွေက မင်းလက်ထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲဟ...”

ယဲ့ချန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးရှိတာလား... ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး... ဟုန်လုကျောင်းတော် မှာ ကျွန်တော် လဲနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ မနေ့ကမှ အများကြီး သက်သာလာလို့ လေကောင်းလေသန့် ရှူဖို့ အပြင်ထွက်လာခဲ့တာ...”

“ကျွန်တော် အပြင်ထွက်တာ သိပ်မကြာသေးဘူး၊ လမ်းပေါ်မှာ သကြားလုံးကပ် သစ်သီး နှစ်ချောင်း ဝယ်မလို့ လုပ်နေတုန်း၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဖြတ်သွားတဲ့ ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က လက်လှမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကို လာထိတယ်လေ...”

“ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင်တော့၊ အဲဒါကို သေချာပေါက် ရှောင်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချောမောတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လာထိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်”

“ သူမက ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်... သူမက အရမ်း လှတယ်လေ၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့တော့ ပိုက်ဆံ ခိုးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူမမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိရမယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မရှောင်ခဲ့ပါဘူး...”

“ ကျိန်တွယ်ရဲပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် တကယ် မရှိပါဘူး... ချောမောတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လမ်းမှားကို ရောက်သွားအောင် လွှတ်မထားနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားမိရုံလေးပါ...”

“ သူမကို ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံတွေ ခိုးခွင့်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ အခက်အခဲက ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာကို သိဖို့ သူမနောက်ကို လိုက်သွားမယ်လို့ တွေးလိုက်မိတယ်... သူမရဲ့ အခက်အခဲကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဘာကိုမှ အတင်းအကြပ် လုပ်မှာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ လှပတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာ နဲ့ ထိတွေ့သင့်တယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် တွေးမိတာပါ...”

“ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတာက အဲဒီ မိန်းကလေးက ပိုက်ဆံတွေကို မခိုးခဲ့ဘူး၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို ထိချင်ရုံ သက်သက်ဖြစ်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲကို စက္ကူအပိုင်းအစ လေးတစ်ခုတောင် ထည့်ပေးသွားခဲ့တယ်...”

“ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချောမောတဲ့ အသွင်အပြင် နဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါ တွေကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့၊ အင်း... မိန်းကလေးတွေက အမြဲတမ်း ဣန္ဒြေကြီးပြီး အဲဒါကို ဖွင့်ပြောဖို့ ခက်ခဲကြတယ်လေ... ဒါကြောင့်၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို ချိန်းတွေ့ဖို့ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...”

ယဲ့ကျင့်လန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အဖြစ်အပျက်တွေကို ငါတို့ကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး... လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ...”

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

“စက္ကူကို ကျွန်တော် ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက လက်ဖဝါး အရွယ်အစားရှိတဲ့ သားရေချပ် လေး တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်... အဲ့ဒီအရာကို ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်၊ အဲဒါက ရတနာတိုက် ရဲ့ ရတနာမြေပုံ လေ... အဲဒါ အတု မဟုတ်ဘူး၊ အစစ်ပါ...”

“ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အရင်က လေးခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ သူတို့ကို ကျွန်တော် ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်...”

အဲဒီ မိန်းကလေးက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်တော့်ကို ချိန်းတွေ့တဲ့ စာနဲ့ ရတနာမြေပုံ ကို မတော်တဆ ရောသွားပြီး မှားပေးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်တယ်...”

“ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမနောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးက လှည့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လေ...”

“ ကျွန်တော် အချိန်အကြာကြီး ရှာခဲ့ပြီး သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကို ကျွန်တော် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... ငါတို့က ဆုံတွေ့ဖို့ ကံပါပေမဲ့ အတူတူ ဖြစ်ဖို့ ကံမပါခဲ့ဘူးလို့ပဲ ညည်းတွားနိုင်တော့တယ်”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရတနာမြေပုံ မှာ တွေ့ဆုံဖို့ လိပ်စာ မှ မချန်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်တော့် ရုပ်ချောတဲ့ သူတစ်ယောက်ကတော့၊ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ တွေ့ဆုံမှု တစ်ခုကို လွဲချော်သွားရင်တောင်မှ၊ နောက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့မှာပါပဲ... "

“ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်လေးမှာပဲ၊ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ၊ ဒုတိယ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... ကျွန်တေည် တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့ကြပြီး၊ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှာဖွေနေကြတဲ့ ကံကြမ္မာ ဖန်တီးထားသူတွေ ဆိုတာကို နှစ်ယောက်စလုံး သိလိုက်ကြတယ်...”

“ ဒါပေမဲ့လည်း မိန်းကလေးက ဣန္ဒြေကြီးနေတုန်းပဲလေ၊ သူမက ရှက်ရှက်နဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်သွားသလို ဟန်ဆောင်ကာ၊ အဲဒီနောက် ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲကို အချစ်ရဲ့ အထိမ်းအမှတ် တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးသွားတယ်...”

ယဲ့ကျင့်လန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“နောက်ထပ် ရတနာမြေပုံ တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား...”

“အဲဒါ မှန်ပါတယ်...”

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

“ဒုတိယ မိန်းကလေးက အဲ့လောက်တောင် ပေါ့ဆပြီး၊ အချစ် အထိမ်းအမှတ် ကို မှားပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...”

ဒါကြောင့် သူမနောက်ကို ကျွန်တော် ထပ်လိုက်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကို ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မမီခဲ့ပြန်ဘူး... ကျွန်တော် ပိုပြီး စိတ်ပျက်ပြီး အသည်းကွဲသွားရတယ်... “

“လှပတဲ့ အခွင့်အရေး နှစ်ခုက ကံကြမ္မာရဲ့ လှည့်စားမှုကြောင့် ကျွန်တော့် လက်ချောင်းတွေ ကြားကနေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့တာလေ... ကျွန်တော်က ရုပ်ချောနေရုံလေးနဲ့ပဲ အချစ်ရေးမှာ ခုလို နှိပ်စက်မှုတွေကို ခံစားရဖို့ ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရတာလား...”

“ ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကြားသွားတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထောင့်ချိုးနားမှာ တတိယမြောက် အခွင့်အရေး တစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ပါပဲ... မိန်းကလေးက စိတ်အားထက်သန်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို ပြေးလာကာ ရင်ခွင်ထဲကို တည့်တည့် တိုးဝင်လာခဲ့တယ်လေ...”

“ ကျွန်တော် သူမကို ဖက်ထားပြီး သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီထားကာ၊ အဲဒီ လမ်းကြား ပတ်လည်မှာ ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြတယ်... အဲဒီနောက်၊ သူမက ရှက်ရှက်နဲ့ ထွက်သွားတယ်... ဒါပေမဲ့၊ သူမက အရမ်း ရှက်နေပေမဲ့လည်း၊ သူမ ထွက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်အတွက် အထိမ်းအမှတ်လေး တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖို့ မှတ်မိနေသေးတယ်...”

“ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး က နည်းနည်း ပေါ့ဆတယ်လေ၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို အထိမ်းအမှတ် မှားပေးပြီး ရတနာမြေပုံ တစ်ခုကို ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲ ထိုးထည့်သွားခဲ့တာ “

“ နောက်ထပ် အချစ်တစ်ခု၊ နောက်ထပ် ကံကြမ္မာ တစ်ခုကို ကျွန်တော် လွဲချော်သွားပြန်ပြီလေ... ဘုရားသခင်၊ ငါ့လို ရုပ်ချောတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်ကို အချစ် လမ်းခရီးမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခရောက်စေရတာလဲ”

စကားပြောနေရင်းပင်၊ ယဲ့ချန် သည် သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ကို ၄၅ ဒီဂရီ ထောင့်မှ မော့ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းနေပုံ ရလေသည်။

ကူမော့... "..."

ယဲ့ကျင့်လန် စကားမပြောသော်လည်း၊ သူ၏ လက်သီးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

စုဇီယို သည် ယဲ့ကျင့်လန် ၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ သူက မင်းရဲ့ ဘုရားသခင် ပဲလေ”

ယဲ့ကျင့်လန်... "..."

သူသည် ဘုရားသခင် ၏ ကာကွယ်မှုကို အခုလေးတင် တောင်းဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ယဲ့ချန် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

“အစ်ကိုကြီး...”

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

“ဟုန်လုကျောင်းတော် မှာ တစ်ညလုံး ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မိန်းကလေး သုံးယောက် က ကျွန်တော့်ကို လာမရှာကြဘူးလေ... ဒီ တွေ့ဆုံမှု သုံးခုကို ကျွန်တော် လွဲချော်သွားပြီ ဆိုတာကို အဲဒီအချိန်ကတည်းက သိခဲ့တယ်...”

စကားပြောနေရင်းပင်၊ သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သားရေချပ် သုံးခုကို ထုတ်ယူကာ ဆိုသည်။

“ဒီ အချစ်ဇာတ်လမ်း သုံးခု ဟာ ခြေရာလက်ရာ မကျန်ဘဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီ အထိမ်းအမှတ် သုံးခု ဟာ သက်သေတွေ ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အချစ်ကို အမှတ်ရစေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ်... အဲဒါတွေကို အစ်ကိုကြီး ကို ပေးလိုက်ပါမယ်”

ကူမော့ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာမြေပုံ ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလို ပြောပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့၊ အဲဒါ ညစ်ပတ်သွားပြီ၊ နည်းနည်း ညစ်ပတ်သွားပြီလို့ ငါ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်”

ယဲ့ကျင့်လန် က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကျန်တဲ့ လေးခု ကရော...”

“ကျွန်တော် ပေးလိုက်ပြီလေ...”

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ မလန့်ပါနဲ့၊ အဲဒီမြေပုံတွေကို ကျွန်တော် အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိပါတယ်၊ အချိန်မရွေး ပြန်ဆွဲပြလို့ ရတယ်၊ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိစေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်... နောက်ဆုံး တစ်ခု အတွက်ကတော့၊ ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ဖော်ထုတ်ရလိမ့်မယ်...”

“ပြဿနာ မရှိပါဘူး...”

ယဲ့ကျင့်လန် က အလျင်အမြန်ပင် ဆိုသည်။

“အခု နန်းတော် ထဲ သွားပြီး ယူလိုက်မယ်လေ...”

ချက်ချင်းပင်၊ ယဲ့ကျင့်လန် နှင့် စုဇီယို တို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြလေသည်။

သူတို့ ယဲ့ စံအိမ်တော် မှ ထွက်လာစဉ်၊ စုဇီယို က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုယဲ့... ယဲ့ချန် မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ မင်း ထင်လား... ရတနာမြေပုံ ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ သိထားရမှာပဲ၊ ဒါတောင် သူက အစ်ကိုကူ ကို အလကား ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က၊ ယဲ့ချန် ဟာ အစ်ကိုကူ ရဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို ဖြစ်လာတယ်လို့ မင်း ပြောတာကို ငါ ကြားခဲ့တယ်... သူက အစ်ကိုကူ ကို သူ့ရဲ့ ရန်သူတော်ကြီး လို့ ထင်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သီအိုရီအရ ဆိုရင် သူက အခု ဝေးဝေးမှာ နေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ သူက ဘာလို့ အနားကပ်ဖို့ အားထုတ်နေရတာလဲ... ယဲ့ချန် ဟာ အဲဒီတုန်းက စကား အနည်းငယ်ကြောင့် အစ်ကိုကူ ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တကယ်ပဲ ဖြစ်လာမှာ သေချာလို့လား...”

ယဲ့ကျင့်လန် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“အစ်ကိုစု... မင်းက မကျင့်ကြံဘူး ဆိုတော့ မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး... ယဲ့ချန် ဟာ ဉာဏ်များတဲ့သူ လို့ အတိအကျ ပြောလို့ မရပေမဲ့ သူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ...”

“အစပိုင်းမှာ သူ အစ်ကိုကူ ရဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို ဖြစ်လာတုန်းက၊ ကံဆိုးမှုတွေကြောင့် သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဖမ်းဆွဲနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ရွှံ့ရုပ် ကိစ္စ ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ သူက မိမိသဘောဆန္ဒ အလျောက် လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်လာတာ သေချာပါတယ်...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ..”

စာဇီယို က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည် ပိုမြင့်လေလေ၊ အစ်ကိုကူ ရဲ့ ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အရာတွေကို ပိုပြီး နားလည်နိုင်လေလေပဲ..”

“ ယဲ့ချန် ရဲ့ မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ မှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေတယ် ဆိုရင်၊ အဲဒီပြဿနာ ပေါက်ကွဲလာတဲ့အခါ၊ လောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို ကူညီနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ က အစ်ကိုကူ ပဲလေ”