အခန်း ၄၆၅

အပိုင်း (၄၆၅) -လူငယ်လေးတစ်ယောက်

"အစ်ကိုယဲ့... တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့တဲ့ ကိစ္စမှာ ငါ ဝင်မပါတော့ဘူး... သတိထားပါ၊ သေတ္တာတွေက လုံလောက်အောင် ခိုင်ခံ့မှု ရှိပါစေ၊ ပြီးတော့ ရေကန် ရေတွေက အထဲက ပစ္စည်းတွေကို၊ အထူးသဖြင့် လက်ဝတ်ရတနာ တွေနဲ့ ပိုးထည် တွေကို မဖျက်ဆီးပါစေနဲ့..."

"ငါ သိပါတယ်၊ ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ!"

ယဲ့ကျင့်လန် က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ သူတို့ သုံးဦးသည် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ကာ ရေပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဆုဇီယိုသည် သူတို့ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ကိစ္စများ အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သူ၏နှလုံးသားကို ဖိစီးနေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့ ဦးစွာထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ယဲ့ကျင့်လန်ကမူ အသင့်ရှိနေသည့် နန်းတော်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို ညွှန်ကြားကာ မြေအောက်နန်းတော်မှ ရတနာများကို စနစ်တကျ ရွှေ့ပြောင်းရန် ရေအောက်စစ်ဆင်ရေးကို ချက်ချင်းစတင်လိုက်သည်။

ရေကန်ပတ်လည်တွင် တပ်ဖွဲ့များ စည်းရုံးထားမှုကြောင့် ချန်အန်းမြို့ရှိ စပ်စုသူများမှာ လူအုပ်ကြီးဖြစ်ကာ ရေကန်မျက်နှာပြင်အောက်တွင် မည်သည့်ထူးခြားချက်များ ဖြစ်ပျက်နေသနည်းဟု အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းဆွေးနွေးနေကြသည်။

ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့သည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောနှော၍ ယဲ့စံအိမ်တော်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ကူမော့သည် အလျင်မလိုသော်လည်း အဆိပ်ပုလဲနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်မှုများရှိနေခဲ့သည်။

အဆိပ်ပုလဲသည် သူ့အား ထိခိုက်မည်မဟုတ်သော်လည်း ချန်အန်းမြို့ကြီး ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူ မမြင်လိုပေ။ ယခုအခါ အရာအားလုံး စိတ်ချရပြီဖြစ်သဖြင့် သူသက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

လမ်းဆုံတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူ၏နှလုံးသားကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားသည့် ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ ငြိမ်သက်နေသော နှလုံးသားရေကန်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အေးစက်သော ပင့်ကူမျှင်တစ်ခုအလားပင်။

ကူမော့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးအလား ထက်မြက်သော သူ၏အကြည့်ဖြင့် လူအုပ်ကြီးနှင့် ဆိုင်တန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း စည်ကားနေသည်။

တုန်ခါမှုမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ သူ၏ ထက်မြက်သောမျက်လုံးများဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုမျှ မတွေ့ရှိရတော့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ပန်းချီကား ကို ကိုင်ထားသော ယဲ့ချန် သည် ကူမော့ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကူမော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး၊ ခေတ္တမျှ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

သူ တိတိကျကျ မပြောပြနိုင်ပေ။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်မှာ အခြေခံဗီဇနှင့်တူပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှုလည်းမဟုတ်၊ ခေါ်ဆိုမှုလည်းမဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသောအရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့မည့် အရိပ်အယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြရာ သူတို့၏ပုံရိပ်များမှာ လမ်းထောင့်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကူမော့ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းထောင့်မဝေးလှသည့်နေရာရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ငယ်၏ တိတ်ဆိတ်သောထောင့်၌ ရိုးရှင်းသော သစ်သားစစ်တုရင်ခုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြို့တော်တွင် နာမည်ကြီးသည့် "စစ်တုရင်ရူးသွပ်သူ" လျူကျုံးဖူသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသောဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများက သူ၏ဝါရင့်မှုကို သက်သေပြနေသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုကုတ်ကာ နဖူးတွင် ချွေးစေးများပြန်လျက် အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသည်။

သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ ရိုးရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုလူငယ်၏ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အမူအရာမှာမူ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နက်ရှိုင်းနေသည်။

စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် လျူကျုံးဖူ၏ အမည်းရောင်ကျောက်များသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဝိုင်းရံခံထားရပြီး ရှုံးနိမ့်မှုမှာ မလွဲမသွေပင် ဖြစ်သည်။ သူ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ကာ အံ့ဩချီးကျူးစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"သခင်လေး ရဲ့ စစ်တုရင် ကျွမ်းကျင်မှု က နတ်ဘုရား တွေလိုပါပဲ၊ဒီအဘိုးအို ကတော့ အရှုံးကို ဝန်ခံပါတယ်၊ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ပြုပါ... မြို့တော် ရဲ့ စစ်တုရင် လောက မှာ ကျွန်တော်က နာမည် နည်းနည်း ရထားပေမဲ့၊ ခင်ဗျားလို လူမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

လူငယ်လေး သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ၊ သူ၏ အပြုံးမှာ နူးညံ့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ရှေးဟောင်း ရေခဲတုံး ကြီးများ၏ နက်ရှိုင်းမှုများ ပါဝင်နေပုံ ရလေသည်။သူသည် စစ်တုရင် ကြွေစေ့ များကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် စီစဉ်လိုက်လေသည်။

အဘိုးအို ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ၊ သူ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည့်။၊ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မြှင့်တင်ကာ အပျော်သဘော အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေသော်လည်း၊ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ချီမြောင်ရွှမ် ပါ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လုံးဝ တွန့်ကြေမှုမရှိသော ဝတ်ရုံများကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်ကာ၊ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မပြီးဆုံးသေးသော စစ်တုရင် ကစားပွဲကို မျက်နှာမူရင်း လျူကျုံးဖူ တစ်ယောက်သာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဤချီမြောင်ရွှမ် မှာ ကူမော့ နှင့် ယဲ့ကျင့်လန် တို့ ပြောခဲ့သည့် အဘိုးကြီး ချီမြောင်ရွှမ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်နှစ် မြောက်ဘက်ကန္တာရတိုက်ပွဲတွင် ကူမော့သည် တတိယမြောက်နဂါးဖြစ်ကြောင်း ချီမြောင်ရွှမ် လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပြောင်းပြန်အကြေးခွံဓားအတွင်းရှိ စိမ်းပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်မှာ အချိန်မတိုင်မီ နိုးထလာခဲ့သည်။

ချီမြောင်ရွှမ်သည် တစ်ဖက်မှ နဂါးဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း တစ်ဖက်မှ ကူမော့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် အရေးနိမ့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

အဲဒီနောက်ပိုင်းတွင် သူကိုယ်သူ သန်မာလာစေရန် မီးချီလင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စုပ်ယူခဲ့ပြီး မီးချီလင်၏ဘိုးဘေးမီးတောက်နှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ရန် သူကိုယ်တိုင်ကိုပင် ဝင်္ကပါတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သခင်ကိုဝါးမြိုရန် ကြံစည်နေသည့် နဂါးဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ချိတ်ပိတ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ပြောင်းပြန်အကြေးခွံဓားထဲတွင် နဂါးဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေတော့သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် လမ်းလျှောက်နေစဉ် နယ်မြေအခြေအနေတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာ မည်သူမျှ သူ့ကို မြင်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

သူက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"မိုးပြာရောင် နဂါး... ခုနက မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အတော်လေး ရှက်စရာ ကောင်းတယ်နော်... မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုး အတွက် တတိယ နဂါး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မင်း စီစဉ်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းနေတယ်ပေါ့..”

“. အရင်တုန်းက သူ့ကို အခွံ တစ်ယောက်လို မင်း ဆက်ဆံခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ သူ့ကို မင်းနဲ့ အမျိုးတူတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းက တကယ်ကို ခွေးတစ်ကောင်လို ပြုမူနေတာပဲ"

ချီမြောင်ရွှမ် ၏ ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် မိုးပြာရောင် နဂါး ၏ အသံကို သူ၏ နားထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည်။

"အောက်တန်းကျတဲ့ ကျေးကျွန်... အရမ်း ဝင့်ကြွားမနေနဲ့... ငါ သေရင်‌ေသ လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အနှစ်သာရ တွေ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း သေသွားတဲ့ နောက်မှာတောင်၊ လောကမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာဖို့ အခွင့်အရေး ငါ့မှာ ရှိနေသေးတယ်"

ချီမြောင်ရွှမ် က ဆိုသည်။

"မင်းကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရမယ့်အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... မင်း အိပ်မက်သာ မက်နိုင်တဲ့ ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်လာမှာပါ..."

"အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်ပါပဲ... ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ က အဲဒီ နတ်ဘုရား ဟာ လောကမှာ ဉာဏ်ပညာ ကို ပထမဆုံး နိုးထလာတဲ့ သတ္တဝါ ဖြစ်ပြီးတော့တောင် ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး... မင်းကတော့ လုံးဝကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ”

“ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်လိုပေါ့... အရင်တုန်းက၊ မင်းရဲ့ အရှိန်ဝါကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ငါ ရှိနေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရား ကလည်း မင်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး... အခု မင်း ဆက်ပြီး ပုန်းနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

မိုးပြာရောင် နဂါး က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မိုးပြာရောင် နဂါး... မင်းတို့ သားရဲ တွေ လူသားတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဘာလဲ... မင်းကမှ သားရဲ ပဲ"

မိုးပြာရောင် နဂါး က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က ဆိုသည်။

"လူသားတွေက သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ကို သုံးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က မသုံးနိုင်ဘူးလေ... စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ လူသားတွေ တည်ရှိလာတဲ့ နှစ်အရေအတွက် နဲ့ ယှဉ်ရင် မင်း ဘယ်နှနှစ်လောက် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီလဲ"

“မင်းအသက်တမ်း ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလေးတောင် မရှိသေးဘူး….ဒါတောင် မင်းက လူသားတွေကို ရှုံးနေတုန်းပဲလေ..."

"ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ က အဲဒီ နတ်ဘုရား ဟာ သေမျိုး လောကကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ကောင်းကင် တံခါး နဲ့ နတ်ဆိုး တစ်ကောင် အပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... “

“ အဲဒီ ကိစ္စ နှစ်ခုကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖြေရှင်းပေးသရွေ့၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို နတ်ဘုရား က ခဏလောက် မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ လုပ်ချင်တာကို လုပ်ဖို့ အချိန်ရသွားမှာပေါ့..."

"ကောင်းကင်ဘုံမှာ တစ်ရက် ဟာ ကမ္ဘာမြေမှာ တစ်နှစ် နဲ့ ညီမျှပါတယ်... ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ က သေမျိုး လောကကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စောင့်ကြည့်လာတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ လောကမှာရှိတဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး စွမ်းအားတွေ အားလုံးကို ငါ ကျွမ်းကျင်နေလောက်ပြီ...”

“ ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ ကို အောင်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ဒါဆို နတ်ဘုရား တွေက ဘာတွေလဲ..."

"ဘာလဲ..."

မိုးပြာရောင် နဂါး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"စကား သက်သက်ပါပဲ"

ချီမြောင်ရွှမ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ငါက မွေးရာပါ သူတော်စင် တစ်ယောက်ပါ... မင်းရဲ့ နဂါး နေရာလွတ် စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်၊ ပြောင်းပြန် အကြေးခွံ ဓား ဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါတယ်၊ ပြီးတော့ မီးချီလင် မှာ အကန့်အသတ်မဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်... အရောင် ခုနစ်မျိုးရှိတဲ့ ဒေါင်း ကို ငါ သတ်ပြီး သူ့ရဲ့ မသေနိုင်ခြင်း ကို ရရှိလိုက်တဲ့ အခါ၊ အဲဒါက နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို သတ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးလား..."

"အဲဒါ မလုံလောက်သေးရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ရွှမ် လိပ် ကို သတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်တွေကို ပေါင်းစပ်မယ်၊ ပြီးရင် လူဝင်စားခြင်း မှန်ကြေးမုံ ကို ထိန်းချုပ်မယ်...”

“ အဲဒါ မလုံလောက်သေးရင်တော့၊ သေမျိုး လောကရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ ငှားရမ်းမယ်... နတ်ဘုရား တွေက ဘာတွေလဲ..."

မိုးပြာရောင် နဂါး က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ ကို သတ်ပြီး ကောင်းကင် တံခါး ကို ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့ အခါ၊ နတ်ဘုရား တွေက သေချာပေါက် မြင်တွေ့မှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေ တစ်ခုကိုမှ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ချီမြောင်ရွှမ် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် မသတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ... အခုလေးတင် မင်းနဲ့ အမျိုးတူတဲ့ ကူမော့ ဆီက အကူအညီ တောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ ကို သတ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံး လူ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ နဲ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်း မင်း လာခဲ့တာလား..."

ချင်းလုံ က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။