အခန်း ၄၆၇

အပိုင်း (၄၆၇) – စိတ်ညစ်သွားသော အတွင်းမိစ္ဆာ

ယဲ့ချန် အလွယ်တကူ ကျော့ကွင်းမိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချိုးနျန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားသည်။

လူ့လောကတွင် ပျံ့နှံ့နေသော သီအိုရီအရ သူမကို အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သူမတွင် အသိစိတ်ရှိပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ သို့မဟုတ် အချစ်၊ အမုန်းတရား၊ နာကျင်မှုစသည့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ကျင့်ကြံသူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လောကရှိ အစွမ်းထက်ကျင့်ကြံသူများ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ရောက်ရှိပြီးသည့်တိုင် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို မအနိုင်ယူနိုင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ၏ အရန်အစီအစဉ်ကို လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ထည့်သွင်းခံထားရခြင်းဖြစ်သည်။

အဖြစ်အများဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ သိုင်းပညာကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံသူ၏ စွမ်းအားနှင့် အရှိန်အဟုန်ကို တိုးမြှင့်ပေးကာ လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွင်းအောင်မြင်စေနိုင်သလို၊ ဘေးအန္တရာယ်၏ မျိုးစေ့များကိုလည်း စိုက်ပျိုးပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ချိုးနျန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ၊ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်၏ အတားအဆီးကို ရောက်ရှိနိုင်သော ယဲ့ချန်သည် အလွန်ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သူမသည် အရေးပေါ်အစီအစဉ်များစွာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း လုံးဝအသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။ ယဲ့ချန်၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အလွန်အားနည်းလွန်းသဖြင့် ယဲ့ချန် သိုင်းပညာစွမ်းရည်များကို မည်သို့ရရှိခဲ့သနည်းဟုပင် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာမှာ သူမအတွက် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယဲ့ချန်သည် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် သူ၏ သိုင်းပညာနည်းစနစ်များကို စတင်ရှင်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် ချိုးနျန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ကြာရှည်မတည်မြဲခဲ့ပါ။ ယဲ့ချန် ပြောပြနေစဉ်တွင် ချိုးနျန်မှာ တဖြည်းဖြည်း အေးခဲတောင့်တင်းသွားသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ..."

ယဲ့ချန် ရွတ်ဆိုခဲ့သော မန္တန်မှာ အစပိုင်းတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသော်လည်း အနီးကပ်နားထောင်ကြည့်သောအခါ လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားစုများသာ ဖြစ်နေသည်။

အဆက်အစပ်မရှိ၊ ယုတ္တိမတန်သည့်အပြင်၊ ဘယ်နေရာကနေ စပြင်ရမည်ကိုပင် သူမ မသိတော့ချေ။ ယဲ့ချန်၏ ပြောစကားများမှာမူ အခြေအမြစ်မရှိ ဖြစ်နေတော့သည်။

"သခင်..."

ချိုးနျန် ၏ အသံတွင် ခြောက်ကပ်မှု နှင့် နူးညံ့မှုတို့အတင်းအကျပ် လုပ်ယူထားဟန် ပါဝင်နေလေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ နည်းစနစ် က အင်း …အတော်လေးကို ထူးခြားပါတယ်..."

"ထူးခြားတယ်လား..."

ယဲ့ချန် ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေသည်။

"ချိုးနျန်... မင်းလည်း အဲဒါက ထူးခြားတယ်လို့ ထင်တယ်မလား... ဒီသိုင်းပညာ ဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ ပါ... “

“ ဘယ်နေရာမှာ ပြင်ဖို့ လိုလဲ ဆိုတာကို မြန်မြန် ကြည့်ပေးပါဦး... ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပိုမြန်မြန် အဆင့်ချိုးဖြတ်အောင်မြင် နိုင်မလဲ..."

ချိုးနျန်... "..."

ရွှေပန်းကန်ပေါ်မှာ အညစ်အကြေးတင်ထားရင်တောင် အဲဒါက အညစ်အကြေးပါပဲ။ အဲဒီအရာကို စားချင်စရာကောင်းအောင် ဘယ်လိုဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုး ထည့်ရမလဲဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ချိုးနျန်သည် ဤလမ်းကြောင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သတ္တဝါအလုံးစုံကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပွင့်လန်းလာပြီး၊ သူမ၏မျက်လုံးများမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။

"သခင်~"

သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာကာ၊ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော မှော်ဆန်မှု တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတော့သည်။

"ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ် ကိစ္စက၊ အခြေခံကျတယ် ဆိုပေမဲ့လည်း လောလို့ မရပါဘူး... ကျွန်မတို့တွေ ကွဲကွာနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရှိနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ တမ်းတမှု တွေကို သည်းခံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်—ဒီလှပတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာ၊ အဲဒီ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ မန္တန် တွေကို ဘာလို့ စွဲလမ်းနေရမှာလဲ..."

ချိုးနျန် သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယဲ့ချန် ၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်ရာ၊ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရန်စမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မသေမျိုးတွေနဲ့ သေမျိုးတွေက မတူပါဘူး၊ သခင်... ကျွန်မရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ရှင့်ကို မဖက်ထားနိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေကို ဆက်သွယ်ဖို့နဲ့ အချစ်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို မျှဝေဖို့ စုံတွဲ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်း တစ်ခု ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိပါသေးတယ်..."

ချိုးနျန် ၏ အသံမှာ ငှက်မွေး တစ်ခုအလား ယဲ့ချန် ၏ နှလုံးသားကို ယားယံစေလေသည်။

"ဒါဟာ မသေမျိုးလောကရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ယင်နဲ့ယန်ကို သဟဇာတဖြစ်စေကာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ရောက်စေနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မသေမျိုးအနှစ်သာရကို ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းအားဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အားဖြည့်ပေးပြီး သွေးကြောတွေကို သန့်စင်ပေးမှာပါ”

“ ဒါဟာ ရှင့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာစေပြီး နောင်လာမယ့် ကျင့်ကြံမှုတွေမှာလည်း နှစ်ဆပိုမို ထိရောက်စေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအံ့ဩစရာကောင်းတဲ့နည်းလမ်းကို ကျွန်မနဲ့အတူ ကျင့်ကြံဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား သခင်..."

စကားပြောနေရင်း ချိုးနျန်၏ ဝတ်ရုံမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကျွတ်ကျသွားပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုခုံးသားများနှင့် အကွေးအကောက်များမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုအခြေအနေကြောင့် သွေးဆူလာသော ယဲ့ချန်သည် ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ချိုးနျန်ကို တိုက်ရိုက်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် ချိုးနျန်... ငါတို့ "

ယဲ့ချန် ခါးပတ်ကို အလျင်စလို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ ချိုးနျန်သည် ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏သားကောင် ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

အချစ်၏သာယာမှုသည် လူတစ်ဦး၏ အားအနည်းဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ခံရလွယ်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်သည် နှလုံးခုန်သံကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားရင်း အခိုက်အတန့်ကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်၌ ကြုံခဲ့ရသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်အတွေ့အကြုံများ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရာက သူ့ကို ရွံရှာမှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေပြီး လိုအင်ဆန္ဒများကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့သွားပြီး နှလုံးသားမှာ ရေပြင်အလား ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ယဲ့ချန် သည် ကုတင်ပေါ်ရှိ ချိုးနျန် ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ချိုးနျန်... ကျွန်တော်တို့ အတိတ်ဘဝက လင်မယားတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အလွန်ချစ်ခဲ့ကြတာ မှန်ပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပိုပြီး နားလည်အောင် အရင်လုပ်ကြရအောင်။ လရောင်ကောင်းတဲ့ ဒီညမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘဝအကြောင်း၊ စကားစမြည် ပြောဆိုကြတာပေါ့"

ထိုစကားကြောင့် ချိုးနျန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးရောက်နေမှ ဘဝနဲ့ ဒဿနအကြောင်း ပြောချင်ရတာလဲ၊ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား"

စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ယဲ့ချန် သည် သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ထိခိုက်လွယ်တဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို ပြောကြတာပေါ့... ကျန်း နဲ့ ချူ နိုင်ငံ တွေကြားက စစ်ရေး အခြေအနေ အပေါ် မင်းရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုလဲ..."

ချိုးနျန်...

"အသုံးမကျတာ"

ထို့နောက် သူမက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"မှားယွင်းလို့ မရနိုင်လောက်အောင် အသုံးမကျတာ..."

ယဲ့ချန် သည် အကြီးအကျယ် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှင်းပြ၍မရသော ဒေါသတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

ဤရုတ်တရက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နိုးကြားမှုကြောင့် ချိုးနျန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယဲ့ချန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ခြေဖဝါးမှ ခေါင်းထိပ်အထိ ချမ်းစိမ့်သွားသည်။ သူသည် အတွင်းအားကို ချက်ချင်းလည်ပတ်စေကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လို မိစ္ဆာ မျိုးလဲ..."

ချိုးနျန် က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

" ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု ရှိတဲ့ အမှိုက် တစ်စပါပဲ..."

ယဲ့ချန်... "ငါ"

ယဲ့ချန် မငြင်းခုံမီမှာပင် သူ၏စိတ်မှာ ပို၍ပင် ရှင်းလင်းလာသည်။ ဝေဝါးနေသော အခြေအနေမှ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိချိန်တွင် စားပွဲပေါ်၌ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူ အခုလေးတင် မက်ခဲ့သည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ပန်းချီကားကို ဖြည်းညင်းစွာ လိပ်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အဲဒါက အိပ်မက်တစ်ခု သက်သက်မို့လို့ တော်သေးတာပေါ့... ငါ အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်၊သေချာပေါက် အဆင်ပြေပါတယ်"

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်အန်းမြို့မှာ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက် ရောက်ရှိနေပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား တင်မြှောက်မည့် အခမ်းအနားကို စတင်ခဲ့သည်။

ကူမော့သည် မြို့တော်သို့ ဖိတ်ကြားခံရသော်လည်း အခမ်းအနားမှာ ရှုပ်ထွေးငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် ဧကရာဇ်အား အပေါ်ယံမျှသာ မျက်နှာပြပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကူချူတုန်းနှင့် လီလီတို့မှာ နန်းတော်တွင် အခမ်းအနားတက်ရောက်နေပြီး ယဲ့ကျင့်လန်၊ ဆုဇီယိုနှင့် ကျောက်ချင်းဖုန်းတို့မှာလည်း အဆင့်မြင့်အရာရှိများအဖြစ် ပါဝင်နေကြသည်။

ကူမော့သည် ယဲ့ချန်ကို အခမ်းအနားတွင် မတွေ့ရ၍ နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ဟုန်လုကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျောင်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ယဲ့ချန်တစ်ယောက် အိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဟိုဟိုသည်သည် ကြည့်နေသည်ကို ကူမော့ မြင်လိုက်ရသည်။

စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကူမော့သည် မြင်းရထားပေါ်မှဆင်းကာ ယဲ့ချန်၏ အနောက်သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

- "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... တစ်ခုခု ခိုးနေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်..."

ယဲ့ချန် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ကူမော့... "..."

"ဟေး၊ အစ်ကိုကြီး... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... အိမ်ရှေ့မင်းသား အခမ်းအနားကို မသွားဘူးလား..."

ယဲ့ချန် က မေးလိုက်သည်။

"ငါ သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပျင်းလို့ ပြန်လာတာပါ..."

ကူမော့ က ရှင်းပြလိုက်ပြီး၊ ယဲ့ချန် သယ်လာသော အိတ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ... မင်းက ခွေးတစ်ကောင်ကို ခိုးလာတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ..."

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယဲ့ချန် က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး ပစ္စည်း နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်လာတာပါ"

ကူမော့ က သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ သမင်ဂျို၊ ဆိုနိုမိုရီယမ်... အင်း၊ ပြီးတော့ တမာမှုန့် နဲ့ အက်ပီမီဒီယမ် တွေလိုမျိုးကို ဘယ်သူကများ ဝယ်မှာလဲ... ဝိုး၊ ယဲ့ချန်... မင်း ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေက တော်တော်ကို တိုက်ဆိုင်နေတာပဲ"

ယဲ့ချန် မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ဆိုသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ..."

ကူမော့ က ဆိုသည်။

"ငါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ၊ ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ဒီဆေးတွေရဲ့အနံ့ကို ငါ အဝေးကြီးကတည်းက ရနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့၊ မင်းက ကာမဆန္ဒနိုးကြွဆေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ကပ်အားဆေးတွေ လိုအပ်တယ်ဆိုရင်..."

"ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကိုသာပြောလိုက်ပါ၊ မင်းအတွက် အစွမ်းကုန်အားဆေးတစ်ခွက် ငါဖော်စပ်ပေးမယ်၊ ဈေးကွက်ထဲမှာ ရှာတွေ့နိုင်သမျှ အရာတွေထက် အဆတစ်ရာပိုကောင်းစေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်"

ယဲ့ချန် သည် ကူမော့၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အခုကစပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပါပဲ... တစ်ခါ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ရင်၊ အမြဲတမ်း အစ်ကိုကြီး ပါပဲ... အခုကစပြီး ခင်ဗျားက အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်က ညီလေး ဖြစ်ပါ့မယ်..."

"ဆိုစမ်းပါဦး”

ကူမော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့၊ တွေးကြည့်ရင်၊ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်နဲ့ အတွင်းအား ပြီးတော့ မင်းက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ခုလို မဖြစ်သင့်ပါဘူး..."