အခန်း ၃၈

အခန်း (၃၈) - နောင်ဆိုရင် အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ

ယခု ရရှိလိုက်သော ဆုလာဘ်ကြောင့် ယန်ချုံး၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ စိတ်လှုပ်ရှား သွားရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် ထဲတွင် တောဝက်ပေါက်လေးများကို မွေးမြူ၍ ရ၊ မရ ဆိုသည်ကို ယခင်ကတည်းက သူ စဉ်းစားတွေးတော နေခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ထိုအိပ်မက်ကို စနစ်က အမှန်တကယ် ဖန်တီးပေးလိုက် လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

မွေးမြူရေး စနစ်ကို အသုံးပြုခွင့် ရရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုတို့က တောဝက် မွေးမြူရေး တစ်ခုတည်း၌သာ ရပ်တန့် မနေတော့ပေ။ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် နယ်မြေထဲတွင် တောယုန်များနှင့် တောကြက်များကိုပါ မွေးမြူရန် သူ ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် အိမ်မွေး ဝက်၊ ကြက်၊ ဘဲငန်း၊ သိုး၊ နွားများနှင့်... ငါးများကိုပါ မွေးမြူရန် သူ၏ အတွေးတို့က ဆန့်တန်းသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤအကြံအစည်သာ အောင်မြင်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် အမဲလိုက်ထွက်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ အိမ်၌ အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းရင်း အစာကျွေးရုံမျှဖြင့် ဖူလုံနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ယန်ကျားရွာသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ယန်လောင်ချွမ်း၏ အိမ်သို့ ဦးစွာ သွားရောက်ကာ သူ၏ အမဲလိုက် သေနတ်ကို ဝင်ယူလိုက်သည်။ ယန်လောင်ချွမ်းက သူ၏ သေနတ်အတွက် ယမ်းနှင့် ခဲသီးများကို စောစောစီးစီး ကတည်းက အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ မနေ့က သူ ပြန်သွားပြီး နောက်ပိုင်း ကောလောင်ဆန်း သားအဖလည်း ပြဿနာလာမရှာရဲ ကြတော့သဖြင့် ယခုအခါ ယန်လောင်ချွမ်းတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ယန်ချုံးအပေါ် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်လျက် ရှိနေကြသည်။

“ချုံးဇီရေ... ရှောင်ကျွမ်း ကိစ္စအတွက်ကတော့ မင်းကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ ဒုတိယအဒေါ်ဖြင့်လေ ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူးကွယ်။ ရှောင်ကျွမ်းက မြို့ပေါ်မှာ မင်းအတွက် အနှောင့်အယှက်တွေများ ဖြစ်နေမလားပဲ”

ဟယ်ရှုယင်းက မျက်ရည်ဝဲကာ ပြောရှာသည်။

“ဒုတိယအဒေါ်ရာ... အဲလိုကြီး မပြောပါနဲ့။ ရှောင်ကျွမ်းက ကျွန်တော်ရဲ့ ညီမအရင်းလေး လိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ရှို့အာအတွက်တောင် ထမင်းဟင်း ကူချက်ပေး နိုင်သေးတာပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ”

ယန်ချုံးက ချောမွေ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နောက်နှစ်နှစ်လောက်နေလို့ အခွင့်အရေးရရင် မြို့မှာ အလုပ်အကိုင် ကောင်းကောင်း တစ်ခု သူ့အတွက် ကျွန်တော် ရှာပေးဦးမှာ။ ပြီးရင် မြို့က အိမ်ထောင် တစ်ခုခုနဲ့ နေရာချထားပေးမယ်လေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဒေါ်တို့နှစ်ယောက်ကိုပါ မြို့ပေါ်ခေါ်ပြီး စံစားခိုင်းမှာပေါ့”

“အလုပ်အကိုင်တဲ့လား... အဲဒါကတော့ မတွေးရဲပါဘူးကွယ်။ သူက တောသူလေးပဲဟာ။ မြို့က အလုပ်က သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တန်ပါ့မလဲ။ တကယ်လို့ မင်းကသာ သူ့ကို မြို့မှာ အိမ်ထောင်ကျအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်။ ဒီတောမှာ ငတ်ငတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ရအောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်လေ... ဒုတိယအဒေါ်ကတော့ နောင်ဆို နေ့တိုင်း မင်းအတွက် အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ဆုတောင်းပေးမှာပါကွယ်”

ဟယ်ရှုယင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလေသည်။

တောင်ပေါ်မှ ပြောင်းလဲသွားသော အမဲလိုက်ဗျူဟာ

ယန်ချုံးက အပြုံးတစ်ခု ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စကားဆက် မပြောတော့ဘဲ အမဲလိုက်သေနတ်ကို လွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။

ယနေ့အတွက် သူ၏ အမဲလိုက်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခင်နှင့်မတူ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သာမန် အမဲလိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သားကောင်များ၏ အသိုက်အမြုံများကို ရှာဖွေရန် အဓိက ဦးတည်လာသည်။ ထို့အပြင် သားကောင်များကို တွေ့သည့်တိုင် ယခင်ကကဲ့သို့ သေနတ်ဖြင့် အလွယ်တကူ ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအစား သားကောင်များကို ခွဲခြား၍ ကိုင်တွယ်မည်ဖြစ်သည်။ တောဝက်၊ တောယုန်၊ တောကြက် မည်သည့် အကောင်ဖြစ်စေ အထီးများကိုသာ ပစ်သတ်ပြီး အမများကိုမူ အရှင်ဖမ်းမည်ဖြစ်သည်။ သေနတ်ပစ်ရာတွင်လည်း သားကောင်၏ ခြေထောက်ကိုသာ ရွေးချယ်ပစ်ခတ်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ အရှင်ဖမ်းမိသော သားကောင်လေးများကို ဒဏ်ရာများအတွက် ပတ်တီးစည်းပေးကာ မွေးမြူရန် ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် နယ်မြေထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယနေ့ အမဲလိုက်ရာတွင် သူကိုယ်တိုင် လူသူမျက်စိမှ ပုန်းကွယ်နေရန်လည်း အထူးလိုအပ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရန် တက်လာသူ အတော်များများကို သူ သတိထားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် အမဲလိုက် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်တစ်ခွင်၌ သားကောင်ဖမ်း ထောင်ချောက်များစွာ ထောင်ထားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေကြသည်။ လူအတော်များများမှာ သူ့နောက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေကြသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရလေသည်။ သေချာပါသည်။ ယခင်က သူ၏ အမဲလိုက်ရာမှ ရရှိလာသော သားကောင်များကို မြင်ပြီး ဤလူများ မျက်စိကျကာ သူ့နောက်လိုက်ရင်း အချောင်နှိုက်လို နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ချုံးက သူ အမဲလိုက်နေပုံများကို ထိုလူများအား လုံးဝ အသိခံမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တောင်ကြားလမ်းများ တစ်လျှောက် ဟိုလှည့်ဒီပတ် လျှောက်သွားလိုက်ရာ ထိုသူများကို အလွယ်တကူပင် ဖြတ်ချနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအဖြစ်အပျက်က သူ့အတွက် သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နောင်တွင် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်၍ မဖြစ်တော့ချေ။ လာမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ထိုသူများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းတတ်ရန် သင်ယူထားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုလူများကို ဖြတ်ချနေရသောကြောင့် ယန်ချုံး၏ ယနေ့ အမဲလိုက်ရလဒ်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ တောယုန် ဆယ်ကောင်ကျော်နှင့် တောကြက် ငါးကောင်၊ ခြောက်ကောင်ခန့်သာ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယုန်ပေါက်လေး အနည်းငယ်နှင့် တောကြက်ဥ တစ်သိုက်ကိုမူ အပိုဆုအဖြစ် ရရှိခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် သူ တမင်သက်သက် အရှင်ဖမ်းလာခဲ့သော ယုန်ထီး တစ်ကောင်၊ ယုန်မ နှစ်ကောင်နှင့် တောကြက် တစ်စုံတို့ကြောင့် သူ၏ မွေးမြူရေး စီမံကိန်းအတွက် အတော်လေး ပြည့်စုံသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအရှင်ဖမ်းလာသော တိရစ္ဆာန်လေးများကို ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် နယ်မြေအတွင်းရှိ ခြံများတွင် ခွဲခြားမွေးမြူ လိုက်သည်။ ထို့နောက် စနစ်မှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိထားသော အစာများကို အသီးသီး ကျွေးမွေးထားလိုက်ပြီး နောင်တစ်ချိန် အကျိုးအမြတ်ရရှိလာမည့် အချိန်အခါကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေတော့သည်။

ခိုဈေးကွက်မှ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်

မြို့ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ကျောက်ညီအစ်ကိုတို့ကို အလျင်အမြန်ပင် သွားရောက်ရှာဖွေ လိုက်သည်။ ကျောက်ညီအစ်ကိုကလည်း ပုံမှန်တွေ့နေကျ နေရာတွင် သူ့ကို စောစောစီးစီး ကတည်းက ကြိုစောင့်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်သည်နှင့် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အဝေးမှနေ၍ ပြေးလာကြကာ သူ့ကို ဝိုင်းအုံသွားကြတော့သည်။

မနေ့က သူပေးလိုက်သော ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပင် အရောင်းအဝယ် သွက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ချိုးငှက်ဈေးကွက်သို့ ယူသွားပြီးသည်နှင့် တခဏလေး အတွင်းမှာပင် အလုအယက် ဝယ်ယူသွားကြလေသည်။ မဝယ်လိုက်ရသူ အများအပြားကလည်း ယနေ့ ထပ်ပါသေးသလားဟု သူတို့နောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်၍ မေးမြန်းနေခဲ့ကြသည်။

“အစ်ကို... ဒါက မနေ့က ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ။ စုစုပေါင်း ယုန် ဆယ်ကောင်နဲ့ တောကြက် ဆယ့်နှစ်ကောင်။ အစ်ကိုပြောတဲ့ ဈေးအတိုင်းဆိုရင် ယုန်တစ်ကောင် ၈ ယွမ်၊ တောကြက်တစ်ကောင် ၅ ယွမ်၊ စုစုပေါင်း ယွမ် ၁၄၀ ပါ။ သေချာအောင် ရေတွက်ကြည့်ပါဦး”

ကျောက်ရှောင်ယီက အကြွေရော အစောင်လိုက်ပါ ရောနှောနေသော ငွေစက္ကူများကို လှမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုငွေများကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ရာ အပေါ်ယံတွင် ချွေးများပင် စို့နေလေပြီ။ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှ များပြားသော ငွေကြေးများကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကိုင်တွယ်ဖူးခဲ့ပေ။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားပါက ယန်ချုံးကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်းဟု ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။

ယန်ချုံးကလည်း အားနာ မနေဘဲ ပိုက်ဆံများကို ယူကာ ရေတွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၆ ယွမ် ၆ မောင် ကို ဖယ်ထုတ် ရေတွက်လိုက်ပြီး ပြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ရော့... အစက သဘောတူထားတဲ့ အတိုင်း တစ်ကောင်ရောင်းရရင် မင်းတို့ကို သုံးမောင် ပေးမယ်လေ။ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်နှစ်ကောင်ဆိုတော့ ခြောက်ယွမ်နဲ့ ခြောက်မောင်ပဲပေါ့”

ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အလျှံ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း လှမ်းယူရန်မူ မရဲကြပေ။

“အစ်ကို... တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက်အများကြီး ပေးတာလားဟင်”

ကျောက်ရှောင်အာက စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိုးရိမ်မှုတို့ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တစ်ရက်တည်းနှင့် ၆ ယွမ်ကျော် ရရှိမည်ကို သူတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ချေ။ စဉ်းစားကြည့်ပါလေ နိုင်ငံပိုင် စက်ရုံမှ အလုပ်သမားများ ပင်လျှင် တစ်ရက်ကို တစ်ယွမ်၊ နှစ်ယွမ်ခန့်သာ ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု သူတို့နှစ်ယောက် ရသောငွေမှာ နိုင်ငံပိုင် စက်ရုံ အလုပ်သမား သုံးလေးယောက်၏ ဝင်ငွေနှင့်ပင် ညီမျှနေပြီ ဖြစ်ရာ မထိတ်လန့်ဘဲ နေပါမည်လား။

“တကယ်ပေးတာပေါ့ကွ။ မင်းတို့ကို ငါက လိမ်နေတယ်လို့ ထင်နေလို့လား”

ယန်ချုံးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလဲ... များလွန်းလို့ မလိုချင်တော့ဘူးလား။ ဒါဆိုလည်း ရတယ်လေ... ငါ တခြားလူကိုပဲ ပေးလိုက်တော့မယ်”

“လိုချင်တာပေါ့ အစ်ကိုရာ။ ပိုက်ဆံကို ဘယ်သူက များတယ်လို့ တွေးမှာလဲ”

ကျောက်ရှောင်ယီက အမြန်ပင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကပျာကယာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

“အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံ ဒီလောက် အများကြီးပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေလို့ပါ။ အစ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို တမင်သက်သက် ကူညီချင်လို့ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အစ်ကို့ပစ္စည်းတွေက ရောင်းမထွက်မှာကို ပူစရာမှ မလိုတာ”

“အစ်ကို့ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ်။ နောင်ဆိုရင် အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ။ ကိစ္စ တစ်ခုခုရှိရင် တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် အစ်ကို့စကားကိုပဲ အကုန်နားထောင်ပါ့မယ်”

ကျောက်ရှောင်အာကလည်း သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကတိပေးလေသည်။

“ရပြီ ရပြီ။ နောင်ဆိုရင် သေချာလေးသာ လုပ်ကြ… မိသားစုကိုလည်း ဂရုစိုက်ကြဦး။ ငါ အရင်က ပြောသလိုပဲ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက ပထမပဲ။ ဒီအလုပ်က ငွေရှာပေးနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိလာရင် ပစ္စည်းတွေသာ ပစ်ခဲ့လိုက်… ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့ ဒုက္ခထဲ ဆွဲမသွင်းနဲ့”

ယန်ချုံးက ထပ်မံမှာကြားလိုက် ပြီးနောက် ယနေ့ ရလာသော သားကောင်များပါသည့် အိတ်ကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ချန်မန် လမ်းမကြီးပေါ်က ညနေခင်း

ကျောက် ညီအစ်ကိုနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ချန်မန် လမ်းမကြီး ဆီသို့ သူ ဆက်လက်ထွက်ခွာ လာခဲ့သည်။ ချန်ရွှယ်ရူ၏ ဆိုင်တွင် ယန်ရှောင်ကျွမ်းအတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံ ချုပ်ပေးရန် သူ ရည်ရွယ်ထားသည်။ ရှောင်ကျွမ်း ဝတ်ဆင်ထားသည်က အိမ်ကတည်းက ဝတ်လာခဲ့သော အဝတ်အစား အဟောင်းလေးသာ ဖြစ်နေသည်။ ယန်ချုံး အနေဖြင့် သူမအတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံ ချုပ်ပေးရန် စောစောကတည်းက စိတ်ကူးရှိခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က စနစ်မှ ရထားသော အဝတ်အထည် လက်မှတ်များမှာ ယွီရှို့အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးရင်း ကုန်သွားခဲ့လေပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ စက်ရုံမှ အထည်လက်မှတ် အနည်းငယ် ထပ်မံရရှိလာခဲ့ရာ အတော်ပင် အသုံးတည့်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အချိန်ကလည်း မစောတော့ပေ။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ချန်ရွှယ်ရူ တစ်ယောက် ဆိုင်၏ တံခါးပျဉ်ချပ်များကို တပ်ဆင်နေသည်အား အဝေးကပင် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုခေတ်အခါက ဆိုင်တံခါးများမှာ ပျဉ်ချပ် တစ်ချပ်ချင်းစီ ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်တွင် ပျဉ်ချပ် တစ်ချပ်ချင်းစီ ဖြုတ်ချရပြီး ဆိုင်ပိတ်ချိန်တွင်လည်း တစ်ချပ်ချင်းစီ ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာကာ တပ်ဆင်ပြီး သော့ခတ်ရသည်။ တံခါးပျဉ်ချပ်များက အလွန်ရှည်လျားပြီး လေးလံလှသည်။ ချန်ရွှယ်ရူမှာလည်း ဝန်ပိနေပုံရကာ တံခါးတစ်ချပ်ကို အတော်ကြာသည်အထိ တပ်ဆင်၍ မရဖြစ်နေရှာသည်။ ထိုမျှမက ခြေခလုတ်တိုက်မိကာ တံခါးပျဉ်ချပ်က ပြုတ်ကျတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားလေသည်။

လေးလံလှသော တံခါးပျဉ်ချပ်ကြီးက ချန်ရွှယ်ရူ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပိကျလာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ရွှယ်ရူခမျာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာပျက်သွားရရှာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယန်ချုံးက အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ပြုတ်ကျလာသော တံခါးပျဉ်ချပ်ကို လက်လှမ်း ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

ချန်ရွှယ်ရူမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေဆဲပင် ရင်ဘတ်ကို ဖိပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝင်ကူညီပေးသော လမ်းသွားလမ်းလာအား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးအစုံတို့ အရောင်လက်သွားကာ ဆိုသည်။

“အို... ရဲဘော်... ရှင်ပါလား”

ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တံခါးပျဉ်ချပ်ကို နေရာတကျ ပြန်ထောင်ပေးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“သူဌေးချန်... ဒီလောက် စောစောစီးစီး ဆိုင်ပိတ်ပြီး နားတော့မလို့လား”

ချန်ရွှယ်ရူက မျက်လုံးလေး ကစားသွားကာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

“ဧည့်သည်မှ မရှိတော့တာကိုး။ ဒါနဲ့ပဲ ဆိုင်ပိတ်ပြီး ခဏလောက် ပြန်နားမလို့လေ။ ရှင်ကရော... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်”

ယန်ချုံးက ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို နောက်ကျမှ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ သူဌေးရွှယ်ရူ... ကျွန်တော့်ညီမအတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံလောက် ချုပ်ချင်လို့ပါ။ လူကတော့ ပါမလာဘူး။ အဆင်ပြေ၊ မပြေတော့ မသိဘူး”