အခန်း ၃

အခန်း ၃ - အိပ်ရာအောက်မှ အသံများ။

“အိုကေ မင်း သဘောတူပြီဆိုတော့ ငါလည်း စိတ်အေးသွားပြီ။ မကြောက်ပါနဲ့မင်းက လူပျိုစစ်စစ်ပဲ ရှိသေးတာ မင်းရဲ့ ယောကျာ်းပီသတဲ့ စွမ်းအင်က အရမ်းပြင်းတယ်။ တကယ်လို့ သရဲတစ္ဆေတွေ ရှိရင်တောင် သူတို့ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။”

ဝမ်ကျီ က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါတော့ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ဘူးကျင်းကျင်း က ငါ့ကို ခေါ်နေပြီ။ အချစ်က လူကို ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်အောင် ခေါ်သွားနိုင်သလို ငရဲကိုလည်း ပို့ပေးနိုင်တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ငါကတော့ အရင်အမျိုးအစားကို ရခဲ့တယ်။”

“ငရဲကိုပဲ သွားလိုက်တော့။”

ယဲ့ချန် တစ်ဖက်လူ၏ အချစ်ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။

သူ အရင်ဆုံး အိမ်ကို ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

“Huidong Grand Hotel ရဲ့ 2035 အခန်းဆိုတာ ယန်မြို့မှာ လူတော်တော်များများကို ကြောက်လန့်စေတဲ့ နေရာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်က ကြွက်ဖမ်းတာထက် ပိုခက်ခဲမယ်။ ဒီည ငါ အဲဒီကိုသွားပြီး တစ်ညလုံး နေမယ်။ စနစ်က ပေးမယ့် ဆုလာဘ်ကတော့ သာမန်မျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုးစားကြည့်မှပဲ သိမှာပေါ့။”

ဆုကြေးငွေ ၂၀၀,၀၀၀ ဆိုတဲ့ ဂန္ထဝင်စကားက ယဲ့ချန်ကို စိတ်ကူးယဉ်စေသည်။ ယဲ့ချန် လမ်းလျှောက်ရင်း ထိုကိစ္စကို တွေးတောနေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ Huidong Grand Hotel မှာ တကယ်သရဲခြောက်တယ်ဆိုတာကို မယုံကြည်ပေ။ သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် ဒါဟာ စီးပွားရေးသမားတွေရဲ့ ဟန်ပြဝါဒဖြန့်မှုသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ တကယ်သရဲခြောက်နေရင်တောင် သူ့မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တံဆိပ် ရှိသေးသည်။

ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ။

အိမ်ရောက်တော့ ကွန်ပျူတာထဲက အရွယ်ရောက်ပြီးသူများဆိုင်ရာ ဗီဒီယိုအချို့ကို ဖုန်းထဲသို့ ကူးယူလိုက်သည်။ ဟိုတယ်မှာ အိပ်မပျော်ရင် အချိန်ဖြုန်းဖို့နဲ့ ကောလာဟလတွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ ည ၁၀ နာရီမှာ အပြင်ထွက်ပြီး တက္ကစီငှားကာ Huidong Grand Hotel သို့ တန်းမောင်းလိုက်သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တွေနဲ့ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ သစ်ရွက်အရိပ်တွေအောက်မှာ လူအုပ်ကြီးက ပြည့်နှက်နေသည်။ ကားတွေက တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဖြတ်မောင်းနေကြသည်။ ယန်​မြို့ရဲ့ ညတွေက အရမ်းကို အရောင်အသွေး စုံလင်လွန်းသည်။ ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက်မှာ Huidong Grand Hotel ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းမှာ ဟိုတယ်က Huidong New District ရဲ့ စီးပွားရေးဗဟိုချက်မှာ တည်ရှိပြီး ရုံးခန်းအဆောက်အအုံတွေ စူပါမားကတ်တွေနဲ့ ဈေးဝယ်စင်တာတွေ ဝန်းရံထားကာ သွားလာရလွယ်ကူပြီး စည်ကားနေသည်။ သရဲခြောက်မယ့် နေရာနဲ့ လုံးဝ မတူပေ။

ယဲ့ချန် ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားသည်။ ယန်မြို့ကို အပေါ်စီးကနေ မြင်ရတဲ့ ၃၈ ထပ်မြင့် Huidong Grand Hotel ဟာ ခမ်းနားပြီး ကြီးမားတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဆောင်နေသည်။

“ဟေ့ ဟိုအရင် Huidong Grand Hotel က ဒီလောက်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် တိုးချဲ့မွမ်းမံထားပြီး ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။”

ယဲ့ချန် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“ဒါပေမဲ့... ဒါက သေဆုံးသူတွေဆီကနေ အမြတ်ထုတ်နေတာနဲ့ တူနေတယ်နော်။”

၁၉၉၀ ခုနှစ်က 2035 အခန်းမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးသာ မရှိခဲ့ရင် Huidong Grand Hotel ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖွံ့ဖြိုးလာမှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်။ ဒါဟာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသည်။ ယဲ့ချန် ဟိုတယ်ထဲသို့ အမြန်လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ဟိုတယ်ရဲ့ ပထမထပ် lobby က ခမ်းနားပြီး စကျင်ကျောက်အဖြူရောင် ကြမ်းခင်းတွေ အဖြူရောင် မျက်နှာကျက်တွေနဲ့ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာကျက်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပုံစံတွေ ပါရှိပြီး အလွန်လှပကာ ခန့်ညားသည်။ နာမည်ကြီး ဥရောပ ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာလို့ ဆိုကြသည်။

ခရစ္စတယ်မီးပန်းကြီးကနေ ထွက်လာတဲ့ အလင်းရောင်က ခန်းမတစ်ခုလုံးကို နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်စေကာ ဆက်ဆိုဖုန်း တေးသွားသံတွေကလည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေသည်။

ဒီအရာအားလုံးက သဘာဝလွန်ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။

“ချီး ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မရှိပါဘူး။”

ယဲ့ချန် တည်းခိုရန်အတွက် ရှေ့စားပွဲ ဆီ တန်းသွားသည်။

“ဒီည 2035 အခန်းမှာ တည်းခိုမယ့် ဧည့်သည်လားရှင်။”

မိတ်ကပ်ပါးပါးလိမ်းထားတဲ့ လှပတဲ့ ဝန်ထမ်းမလေးက အံ့သြသွားပုံရသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။”

“အိုကေ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါရှင်။”

ခဏအကြာတွင် သူမက ယဲ့ချန်ကို အခန်းသော့ တစ်ခုပေးလိုက်ပြီးနိုက်ထရိုဂလစ်စရင်း ဆေးလုံး တစ်ဘူးပါ ပေးလိုက်သည်။

“နှလုံးအတွက် အရေးပေါ်ဆေးလား။”

ယဲ့ချန် ကြောင်သွားသည်။

“ဘာလို့ ဒါတွေကို ပေးတာလဲ။ ဦးနှောက်အားဆေးတစ်ဘူးပါ ထပ်ပေးဖို့ မလိုဘူးလား။”

“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင် ရှင် သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ ကျွန်မတို့ ဟိုတယ်ရဲ့ 2035 အခန်းမှာ ဒီည မမျှော်လင့်ထားတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။”

ဝန်ထမ်းမလေးက သည်းခံပြီး ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်မတို့ ဟိုတယ်အနေနဲ့ ဧည့်သည်ကို စိတ်အေးအေးထားဖို့ သတိပေးချင်ပါတယ်။ နှလုံးအဆင်မပြေတာမျိုး ခံစားရရင် ချက်ချင်း နိုက်ထရိုဂလစ်စရင်း သောက်ပြီး ရှေ့စားပွဲကို အကူအညီ တောင်းပေးပါရှင်။”

“ဟားဟား”

ယဲ့ချန် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို နောက်တာ ရပ်လိုက်ပါတော့။ အားလုံး စောင့်ကြည့်နေကြပါ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ဆုကြေးငွေ ၂၀၀,၀၀၀ ကို လာယူမယ်နော်။”

“အင်း ကံကောင်းပါစေရှင်။”

ဝန်ထမ်းမလေးက ယဲ့ချန်ကို စိတ်မနှံ့သူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုမျိုး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင်လို ရဲရင့်တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို အများကြီး မြင်ဖူးပါတယ်ရှင်။ သိချင်တဲ့စိတ်နဲ့ 2035 အခန်းကို တည်းခိုပြီး ညလယ်လောက်မှာပဲ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာပါပဲ။ အဲဒီထဲမှာ အအောင်မြင်ဆုံးသူက မနက် ၃ နာရီလောက်ထိ နေနိုင်ခဲ့တာ ဟိုတယ်ရဲ့ စံချိန်ပဲ။ ရှင်က အဲဒီစံချိန်ကို ချိုးနိုင်ပါစေရှင်။”

“ကျွန်တော် မယုံဘူး။”

ယဲ့ချန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး ဓာတ်လှေကားဆီ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ 2035 အခန်းက ၇ ထပ်မှာ ရှိသည်။ တခြား ဟိုတယ်တွေလိုပဲ ဓာတ်လှေကားစီးဖို့ အခန်းသော့နဲ့ ထိရသည်။

ယဲ့ချန် ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်လိုက်သည်။

“၇ ထပ်လား ၇ ဆိုတဲ့ နံပါတ်က ကံမကောင်းဘူးလို့ ရုပ်ရှင်တစ်ခုမှာ ကြည့်ဖူးတယ်။ လူသေပြီး ၇ ရက်မြောက်နေ့မှာ ဝိညာဉ်တွေ ပြန်ရှင်လာတတ်တယ်တဲ့... မဟုတ်ပါဘူး ဒီအတွေးတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မခြောက်လှန့်ပါနဲ့။”

ယဲ့ချန် ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

တောက်။

ဓာတ်လှေကား တံခါးပွင့်သွားသည်။ ယဲ့ချန် ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားစေသည့် အေးစက်စက် လေတိုးသံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“Damn ဒီထပ်က လေအေးပေးစက်ကလည်း အရမ်းပြင်းတာပဲ။”

ယဲ့ချန် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကား တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၇ ထပ်တစ်ခုလုံးမှာ အဆုံးတွင် အခန်းတစ်ခန်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။တစ်နည်းအားဖြင့် ယဲ့ချန် ဒီထပ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စင်္ကြံလမ်းက ရှည်လျားပြီး မီးအလင်းရောင်ကလည်း မတည်ငြိမ်သလို ဖျတ်ဖျတ်လင်းနေသည်။ပတ်ဝန်းကျင်က အနည်းငယ် ဖိစီးနေသည်။

“နောက်မဆုတ်နဲ့ လုံးဝ မဆုတ်နဲ့ ဒါက ဟိုတယ်ရဲ့ စီးပွားရေးအကွက်ပဲ သရဲခြောက်တဲ့အိမ်လိုမျိုး လူတွေကို လန့်အောင် လုပ်တာပဲ။ ငါ့မှာ စနစ်ရှိတယ် ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။”

ယဲ့ချန် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ယဲ့ချန် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးရင်း သိုလှောင်ခန်း ထဲက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တံဆိပ် လက်ထဲရောက်တော့ အေးစက်စက် ခံစားချက်က နည်းနည်း လျော့ပါးသွားသည်။ ယဲ့ချန် အခန်းရှိရာသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အခန်းတံခါးကို ရောက်ပြီ။

အခန်းနံပါတ်က “2035” ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ကျိန်စာသင့်နေတယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ အခန်းဖြစ်သည်။ တံခါးမဖွင့်ခင်ကတည်းက ယဲ့ချန် အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယဲ့ချန် တုန်ခါသွားသည်။ သို့သော်လည်း နောက်မဆုတ်နိုင်တော့ပေ။ ဆုကြေးငွေအတွက် တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမည်။

သူ တံခါးကို သတိထားပြီး သော့ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝူးးးး

တံခါးပွင့်လိုက်သည်နှင့် အေးစက်စက် လေတိုးသံ ဝင်လာသည်။ ယဲ့ချန် ခြေသံတချို့ ကြားလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ ယဲ့ချန် တံတွေးမြိုချကာ သတ္တိမွေးပြီး အထဲကို ဝင်သွားသည်။ မီးအကုန် ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျီရဲ့ သဘာဝလွန် ဝတ္ထုတွေအရ မီးက လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို အလင်းနဲ့ အပူစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတယ် ဒါဟာ နတ်ဆိုးတွေအတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံးလို့ ဖတ်ဖူးသည်။

ဒါကြောင့် မီးအကုန်ဖွင့်လိုက်တော့ အခန်းထဲက မှောင်မိုက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပျောက်သွားသည်။ ယဲ့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခန်းက စံချိန်မီ အခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသည်။ အိပ်ရာ၊ စားပွဲ၊ ဗီရို၊ ဆိုဖာနဲ့ စုံလင်နေသည်။ ယဲ့ချန် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ဟူးငါကိုယ်တိုင် ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ အခန်းက သက်သောင့်သက်သာပဲ... ယွမ် ၃၀,၀၀၀ တန်တဲ့အခန်းဆိုတော့ နေရတာ တန်ပါတယ်။”

ယဲ့ချန် ပြတင်းပေါက်နား သွားရပ်ပြီး အပြင်က လမ်းမီးတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။ ယဲ့ချန် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သိုလှောင်ခန်း ထဲက အရက်ပုလင်းနဲ့ မြေပဲထုတ်ကို ထုတ်ကာ သောက်လိုက်သည်။ အရက်အနည်းငယ် သောက်လိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာပြီး စိတ်ထဲက အဆိုးမြင်စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖုန်းထုတ်ပြီး ကစားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ ဖုန်းလိုင်းက အရမ်းအားနည်းနေသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ယဲ့ချန် ဖုန်းထဲမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများဆိုင်ရာ ဗီဒီယိုတွေကို ကြိုတင် ကူးယူထားသည်။ ယဲ့ချန် ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။

ဒီသရဲခြောက်တဲ့ အခန်းမှာ အရက်နဲ့ ဇာတ်ကားက အတော်ကို လိုက်ဖက်ညီပြီး ယဲ့ချန်ကို ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်စေသည်။ အချိန်တွေ ကုန်သွားသည်။

ည ၁ နာရီ ဖြစ်ပြီ။ ဘယ်မှာလဲ သရဲတွေက။ လူတွေက အမြဲတမ်း ပိုပြီး လန့်အောင် လုပ်တတ်ကြတာပဲ။

ဇာတ်ကား ကြည့်ပြီးတော့ ယဲ့ချန် စနစ် Panel ကို ဖွင့်ပြီး ကြွက်ဖမ်းတာဝန်ကို စစ်ကြည့်လိုက်သည်။

“တာဝန်ဆောင်ရွက်ဆဲ”

တာဝန်၏ ရည်ရွယ်ချက် - အိမ်ရှင်သည် ၂၄ နာရီအတွင်း ကြွက် ၅၀၀ ကို ဖယ်ရှားရမည်။ ၉၃/၅၀၀

“ဝိုး တော်တော်ကောင်းတာပဲ ကြွက် ၉၃ ကောင် သတ်ပြီးပြီ။”

ယဲ့ချန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

“အခုမှ မနက် ၁ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်၊ အချိန်အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ၅၀၀ ပြည့်ဖို့က ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်။”

တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတော့။

“တာဝန်ဆောင်ရွက်ဆဲ”

တာဝန်၏ ရည်ရွယ်ချက် - အိမ်ရှင်သည် ၂၄ နာရီအတွင်း ကြွက် ၅၀၀ ကို ဖယ်ရှားရမည်။ ၂၂၅/၅၀၀

ကြွက်အရေအတွက်က အရှိန်အဟုန်နဲ့ တက်နေသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် မနက်လင်းတဲ့အထိ စောင့်စရာ မလိုဘဲ ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီလောက်မှာပဲ တာဝန် ပြီးမြောက်ပြီး ဆုကြီးကို ရနိုင်တော့မည်။ ခဏလောက် ကစားပြီးနောက် ယဲ့ချန် အိပ်ချင်လာသည်။

“မရတော့ဘူး ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်။”

ယဲ့ချန် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ ရေချိုးပြီး ထွက်လာတော့ ဖုန်းကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။

“ဟင် ငါ့ဖုန်း ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ခုနက အိပ်ရာပေါ် တင်ထားတာလေ။”

ယဲ့ချန် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ အခန်းထဲမှာ ဖုန်းတစ်လုံး ရှိသည်။ ယဲ့ချန် ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

တီ~~ တီ~~ တီ~~

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အိပ်ရာအောက်ကနေ ယဲ့ချန်ရဲ့ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်လာသည်။

“သရဲပုံပြင်တွေ နတ်ဆိုးတွေ... ကူးစက်သီချင်းသံ...”

“အမ်... ငါ့ဖုန်းက ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ရာအောက် ရောက်သွားတာလဲ။”

ယဲ့ချန် အံ့သြသွားပေမဲ့ သိပ်သတိမထားမိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ။

ယဲ့ချန်ရဲ့ ဖုန်းကို တစ်ဖက်က ကိုင်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း။"

ယဲ့ချန် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အိပ်ရာအောက်ကို တန်းကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်သူက ဖုန်းကို ကိုင်တာလဲ။

“အီး....”

ဖုန်းထဲကနေ တအီအီ မြည်သံနဲ့အတူ ချွန်မြပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ထွက်လာသည်။