အခန်း ၉

အခန်း ၉ - မပူပါနဲ့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။

ရိုင်းစိုင်းသော လူမိုက်လေးယောက်သည် လမ်းပိတ်နေသည့် ခရီးသည်များကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လင်းယွီရှီး ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ခရီးသည်အများစုမှာ ၎င်းတို့ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိကြသော်လည်း အားလုံးက မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကြသည်။ မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်လျှင် ဝင်မပါခြင်းမှာ လူတိုင်း၏ အခြေခံကျဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးသော အသက်ရှင်သန်မှု အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်သည် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ယဲ့ချန်ကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ယောက်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူတစ်ပါးအတွက် တရားမျှတမှုဘက်မှ ရပ်တည်ချင်စိတ်အခက်အခဲကြုံနေရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ချင်စိတ် ရှိခဲ့ဖူးမှာ အသေအချာပင်။ သို့သော် လက်တွေ့ပြဿနာနှင့် ကြုံလာသည့်အခါ လူငယ်အများစုမှာ ကြောက်ရွံ့ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတတ်ကြသည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်မှာ နောက်ဆုတ်ရမည့် အကြောင်းအရင်း လုံးဝမရှိပါ။ သူသည် ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော လက်နက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သရဲများကိုပင် မကြောက်တော့သည့်သူ ဖြစ်ရာ ဤညစ်ပတ်သော လူမိုက်အနည်းငယ်ကို ကြောက်စရာ လိုပါသလား။ စနစ်တစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဤအရာကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ထိပ်ပြောင်သော လူမိုက်က လင်းယွီရှီး၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ လင်းယွီရှီးမှာ မမိုက်မဲပါ။ သူမသည် အခြေအနေမကောင်းမှန်း ကြိုတင်ရိပ်မိနေသဖြင့် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ထမင်းချိုင့်ဖြင့် ကာလိုက်သည်။

ထိုလူမိုက်မှာ သူမကို မထိရုံသာမက ထမင်းချိုင့်ပါ မှောက်သွားကာ ပူနွေးသော ဟင်းရည်များ သူ၏လက်ပေါ်သို့ စင်သွားသည်။

“အား သေစမ်း ငါ့လက် ငါ့လက်”

ထိပ်ပြောင်ပြောင်လူ၏ လက်မှာ ပူလောင်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လင်းယွီရှီးသည် ခရီးသည်များကြားသို့ ဝင်ပုန်းပြီး ရဲကို ဖုန်းဆက်ရန် ကြိုးစားသည်။

“ကောင်မလေး နင် သေပြီ ငါ့ကို ပူလောင်အောင် လုပ်ရက်တယ်ပေါ့ ကားပေါ်က ဆင်းစမ်းလျော်ကြေးပေး။”

လူမိုက်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လင်းယွီရှီးကို မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဟု ယူဆကာ လွန်စွာ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ လက်မှာ တကယ်ပူလောင်သွားသည့်အတွက် လင်းယွီရှီးမှာ သူ့လက်ထဲတွင် အလိုလို အလုပ်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့ရေ ဒီကိစ္စကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့လား။ ဒီကောင်မလေးက ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။”

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုသည်။

“သေစမ်း နင်က သူများကိစ္စကို ဝင်ပါရဲတယ်ပေါ့။”

အခြားလူမိုက်တစ်ယောက်က ထိုအမျိုးသမီးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ငိုယိုနေသည်။

“နောက်တစ်ယောက် ဝင်ပါရင် ငါတို့ ခြေလက်ချိုးပစ်မယ် နားလည်လား။”

လူမိုက်၏ မျက်လုံးများမှာ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ခရီးသည်အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ယာဉ်မောင်းမှာလည်း တစ်ခွန်းမျှ မဟရဲဘဲ ကားကိုသာ ဂရုတစိုက် မောင်းနေသည်။

“ရှင်... ရှင်တို့... အနားမကပ်နဲ့ အနားမကပ်နဲ့နော်။”

လင်းယွီရှီး၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ငါ့အလှည့်ပဲ ကြည့်နေကြ ငါ ဒီမိန်းကလေးကို ကယ်တင်မယ့် သူရဲကောင်း ဖြစ်လာတော့မယ်။”

တီ...တာဝန်သစ် ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ။

တာဝန် - သူရဲကောင်းက မိန်းကလေးကို ကယ်တင်ခြင်း တာဝန်ကို အပြီးသတ်ရမည်။

“ကောင်မလေး ငါတို့က နင့်ကို မလိမ်ပါဘူး။ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးမယ်။”

ထိုလူမိုက်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

“ငါ့လက်ကို ပူလောင်အောင် လုပ်လိုက်တာ တစ်သက်တာ စားစရိတ်အတွက် လျော်ကြေး ၁ သန်း ပေးရမယ် မပေးနိုင်ရင် ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာက ငါတို့နဲ့ သုံးရက်လောက် ပျော်ပါးရမယ်။ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးရင် ငွေအပို ထပ်ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ။”

၁ သန်းလား။ ဒါက ဓားပြတိုက်တာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ။

လင်းယွီရှီးမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့ပြီး အကူအညီမဲ့နေသည်။

“ဒီမိန်းကလေးကို လွှတ်လိုက်စမ်း။”

ယဲ့ချန်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ထွက်လာသည်။ သူသည် လင်းယွီရှီးဘေးသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားပြီး သိုလှောင်ခန်းထဲမှ သရဲဖုံးကွယ်ခြင်း တံဆိပ် လေးခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့။”

ယဲ့ချန်သည် လင်းယွီရှီးကို ပြုံးပြရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“မပူပါနဲ့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။”

“ရှင်လား။”

လင်းယွီရှီးသည် ယဲ့ချန်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် ဝင်ရောက်ကူညီရန် ဤမျှ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိသည့်အတွက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ဟားဟားဟား”

လူမိုက်လေးယောက်သည် ယဲ့ချန်ကို အရူးတစ်ယောက်လို သဘောထားကာ တစ်ပြိုင်နက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

“ဟေ့ကောင် မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဖတ်ထားလို့ သူရဲကောင်း လုပ်ချင်တာလား။ မင်းက မျောက်ပြပွဲက လူရွှင်တော်လား။”

ထိပ်ပြောင်သူက ရယ်မောနေသည်။

“မင်းတို့လို လူမိုက်တွေကို ဒီနေရာမှာ အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ အခု ငါ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးမယ်။ ပထမတစ်ခုက ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ပါးရိုက် ၁၀၀ ရိုက်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းသွား။ ဒုတိယတစ်ခုက ရဲစခန်းသွားပြီး ကိုယ့်အပြစ်ကို ဝန်ခံအပြစ်ပေးခံလိုက်။”

ယဲ့ချန်သည် လွှမ်းမိုးမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ငါအရမ်းမိုက်တယ်။ ငါအရမ်းလန်းတယ်။

ယဲ့ချန်သည် အရင်ကဆိုလျှင် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ မပြောရဲပါ။ အခုတော့ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“သေစမ်း မင်းက အရမ်း ဟန်လုပ်နေတာပဲ မင်းရဲ့ ဟန်လုပ်တဲ့ အရည်အချင်းက မျိုးရိုးလိုက်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် တမင်လေ့ကျင့်ထားတာလားတော့ မသိဘူး မင်း သေပြီပဲ။”

လူမိုက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ခရီးသည်အားလုံးက ယဲ့ချန်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်လေးက အရူးလား။ ကောလိပ်ကျောင်းသားလို နုနုရွရွနဲ့ လူမိုက်ကြီး လေးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာပဲ။

“အစ်ကိုကြီး ဒီကောင်လေးကို စကားပြောမနေနဲ့တော့ သူ့လက်ကို ငါ ချိုးလိုက်မယ်။”

လူမိုက်တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ ထိပ်ပြောင်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သူရဲကောင်း ဖြစ်ချင်တာဆိုတော့ သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး လက်ကို ချိုးပေးလိုက်ကြ။”

“ကောင်းပြီ။”

ထိုလူမိုက်သည် ယဲ့ချန်ဆီသို့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို ပြေးလာသည်။ သူသည် အရပ် ၁.၈၅ မီတာရှိပြီး အလွန်သန်မာသည်။ ခရီးသည်များမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ အကယ်၍ ထိုသူ၏ လက်သီးချက်သာ ခံလိုက်ရလျှင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။