အခန်း ၅၂

အခန်း ၅၂ - နောက်ဆုံးအသက်ရှူချက်။

ယဲ့ချန် ခုနက ပြသခဲ့သည့် မာနကို ချူးဟန် ခုနက ပြသခဲ့သည့် မာနကို ယဲ့ချန်က အစက်ကလေးမျှမကျန် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ချူးဟန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤအလွန်ဈေးကြီးသော Dior အမျိုးသမီးဝတ်စုံသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည့် လက်သီးချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် ဝေဝါးသွားတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒီအမှိုက်ကောင်သူက ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ ငါ မယုံဘူး ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။"

ချူးဟန်မှာ ဒဏ်ရာရပြီး ငတ်မွတ်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဲ့ချန်ကို မုန်းတီးသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဒီညအတွက် ချူးဟန်သည် ဉာဏ်စွမ်းကုန်ထုတ်ကာ ဤပွဲကို ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့သည်။ စန်းယွီကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့အတွက် အဖိုးတန် မျက်မှန်ကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ သူမကို သူ့ခြေအောက်မှာ အလိုလိုက်စေချင်ခဲ့သည်။

သူက ဒီညရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်ရမှာလေ။ ဒါပေမဲ့ မီးမောင်းထိုးပြသမျှ အားလုံးကို ယဲ့ချန်က လုယူသွားခဲ့သည်။ ကြွားလုံးထုတ်သမျှ အားလုံးကိုလည်း ယဲ့ချန်ပဲ လုပ်သွားခဲ့သည်။ Dior ဝတ်စုံနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူပေးသော မျက်မှန်မှာ အလွန်သေးနုပ် ဈေးပေါပြီး အနှစ်မရှိ ဖြစ်သွားသည်။

"ရှောင်ချန် ဒီ... ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ ဝတ်စုံကို အစ်မ လက်မခံရဲပါဘူး။"

"ဒါက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတယ် တကယ်ကို ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ ဒါကို ဝတ်ထားတာက ဇိမ်ခံကားတစ်စီး အိမ်တစ်လုံးကို ဝတ်ထားသလိုပဲ... ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်..."

"အစ်မယွီ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ။ကျွန်တော်တို့က ရည်းစားတွေလေ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က ချစ်ကြတာ အနာဂတ်မှာ ရလာမယ့် ကလေးနာမည်တောင် ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံက အစ်မပိုက်ဆံပဲ ဘာလို့ လက်မခံရဲရမှာလဲ။"

ယဲ့ချန်၏ နောက်ပြောင်မှုကြောင့် စန်းယွီ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများက ယဲ့ချန်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချန် မင်းက တကယ်ကို အခွင့်အရေးယူတတ်တာပဲ... ဘယ်သူက... ဘယ်သူက မင်းကလေးကို မွေးပေးမယ်လို့ ပြောလို့လဲ။"

တကယ်တော့ စန်းယွီသည် ယဲ့ချန်က ဒီဝတ်စုံဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံဘယ်ကရလဲဆိုတာ နားမလည်ပေမဲ့ ဤနေရာတွင် မေးမြန်းဖို့ အဆင်မပြေပေ။ သို့သော် ယဲ့ချန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်တည်ငြိမ်လွန်းသည်။ သူသည် ယွမ် ၈ သိန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းကို ပေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပဲငံပြာရည်ပုလင်းတစ်လုံး ချေးနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်။

ယဲ့ချန်အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ သူက ဒီဝတ်စုံအတွက် ပိုက်ဆံသုံးထားတာ မဟုတ်ဘဲ အလွယ်တကူ ရလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ အများကြီး ရှိသေးသည်။

ယဲ့ချန်မှာ နှမြောခြင်း မရှိသည့်အပြင် ချမ်းသာသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပိုက်ဆံဖြုန်းရခြင်းကိုပင် နှစ်သက်နေသည်။

ဒါဟာ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။

ဒီအချိန်တွင် စားပွဲထိုးက အစားအစာ စတင်ချပေးသည်။

"ရှောင်ချန် ဆုတောင်းပြီး ဖယောင်းတိုင် မှုတ်ကြမယ်လေ။"

စန်းယွီက ဝတ်စုံကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ယဲ့ချန်ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်သည်။

"ကောင်းပြီ အစ်မယွီ ဆုတောင်းလိုက်ပါဦး။ ပြီးရင် အတူတူ မှုတ်ကြမယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ စန်းယွီ ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မျက်လုံးလှလှလေးတွေကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကို စေ့ထားပြီး ဆုတောင်းလိုက်သည်။

ဆုတောင်းပြီးနောက် စန်းယွီ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ယဲ့ချန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဒီအပြုံးက အလွန်လှပပြီး chandelier မီးရောင်အောက်တွင် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

"အစ်မယွီ ဘာဆုတောင်းလိုက်တာလဲ။"

"အစ်မလား မပြောဘူး။"

စန်းယွီက စနောက်ပြီး ပြောသည်။

"ကဲ ဖယောင်းတိုင် မှုတ်ကြမယ်။"

ယဲ့ချန်နှင့် စန်းယွီတို့ အတူတူ ဖယောင်းတိုင် ၂၅ တိုင်ကို မှုတ်လိုက်ကြသည်။ အခန်းထဲတွင် လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးက မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေဟု ထပ်ပြောကြသည်။

သို့သော် လေထုမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။ ဤလူများသည် ယဲ့ချန်ကို ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသား မိန်းမအပေါ် မှီခိုနေသူဟု ထင်မှတ်ပြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့အားလုံး မျက်နှာပူစရာ ဖြစ်သွားရပြီ။

သူတို့ လုပ်ခဲ့သည့် အပြုအမူများနှင့် ယဲ့ချန်အပေါ် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းသော လူပြက်များကဲ့သို့ပင်။

"ကောင်းပြီ စားကြမယ်။"

ချူးဟန်က မျက်နှာကို တည်ထားလျက် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝိုင်အချို့ကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဖန်ခွက်ထဲသို့ ထည့်ကာ တစ်ခွက်တည်း အကုန်သောက်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်အန်းက ဘေးနားမှ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချူးဟန် စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ ပိုက်ဆံရှိတာနဲ့ လူမှုရေးအဆင့်အတန်း ရှိတာ မတူဘူး။ ပြီးတော့ သူ့လို လူငယ်လေးက ဥက္ကဋ္ဌချူးဟန်ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မလဲ။"

ဒီစကားကို ကြားရသောအခါ ချူးဟန် နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာသည်။

"မှန်တယ် ဆက်သွယ်မှုတွေက ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အသုံးဝင်သေးတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ပိုက်ဆံထက်တောင် ပိုထိရောက်တယ်။ ဟွန့် ဒီနေ့တော့ ငါ သူ့ကို လက်စားချေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့မျက်နှာ ဘယ်မှာထားရမလဲ။ ပြီးတော့ စန်းယွီ ငါ သူမကို ရကိုရရမယ်သူမက ငါ့လူပဲ။"

"ကောင်းပြီ ဥက္ကဋ္ဌချူးဟန် ခဏနေရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်ပါ။"

ခေါင်းဆောင်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ချန်နှင့် စန်းယွီ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်မိသားစု၏ အိမ်ကြီးထဲတွင် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ကြီးအတွင်း၌ လေထုမှာ မှိုင်းညှိပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းနေသည်။ အလုပ်သမားများမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ အချို့က ဈာပနခန်းမကို ပြင်ဆင်နေကြပြီး အချို့က အဖိုး၏ ပုံတူကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။

အချို့က ပူဇော်ပွဲ ဖယောင်းတိုင် နံ့သာတိုင် စသည်တို့ကို စီစဉ်နေကြသည်။ ဒီည ထန်အဖိုးသည် ရောဂါဝေဒနာနှင့် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီး ကွယ်လွန်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဗီလာအပြင်ဘက်တွင် ထန်မိသားစု၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်အချို့ အဖိုး၏ သားသမီးများနှင့် ဆွေမျိုးများမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ရပ်နေကြသည်။ လူတိုင်း မျက်ရည်ကျနေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် အဝမ်းနည်းဆုံးမှာ အဖိုး၏ အငယ်ဆုံးသမီး ထန်မော့ရွှေ ဖြစ်သည်။ ထန်မော့ရွှေ၏ ဘဝတွင် သူမကို အချစ်ဆုံးသူမှာ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။

ထန်မော့ရွှေအတွက် သူမဖခင်မှာ ကောင်းကင်ကို ထောက်ပံ့ထားသည့် ဧရာမတောင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖခင်မှာ အားလုံး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားပြီး သူမကို လွယ်ကူ လုံခြုံစွာ နေနိုင်စေသည်။ ဖခင်မှာ သူမကို လေမိုးတွေဆီက ကာကွယ်ပေးသည့် ထီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီည၊ သူမဖခင်နှင့် ထာဝရ ခွဲခွာရတော့မည်။ တကယ်ကို လက်မလွှတ်နိုင်ပါ။ သူမဖခင်နေရာမှာ သူမပဲ သေသွားချင်သည်။

ထန်မိသားစု တစ်ခုလုံးအတွက် အဖိုး ကွယ်လွန်ခြင်းက တိုင်းတာမရသည့် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်။ အဖိုးမှာ မိသားစု၏ တိုင်လုံးကြီး ဖြစ်သည်။

သူ မရှိတော့ရင် ထန်မိသားစုက တစ်ဝက်ကျော်လောက် ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။ သူတို့က မြေအောက်အင်အားစုအဖြစ် စတင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။ အဖိုး ရှိနေစဉ်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက အခြားသူတွေကို ကြောက်လန့်စေပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။

"ယန်မြို့ရဲ့ မြေအောက်လောကက ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတော့မယ် ထင်တယ်။ ခေတ်တစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"အားလုံးပဲ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့၏ အမူအရာမှာ အလွန်လေးလံနေသည်။

"လူတိုင်းရဲ့ တိုင်ပင်မှုအရ အဖိုးကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ တညီတညွတ်တည်း သဘောတူညီခဲ့ကြတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အဖိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်က ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရပြီး သူ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်... အဖိုးကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ အဲ့ဒီလို နာကျင်မှုမျိုးက ကျွန်တော်တို့ စိတ်ကူးထဲမှာ မရှိနိုင်ပါဘူး။"

"အဖိုးနဲ့ ကျွန်တော်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ဆရာဝန်အဖြစ် တာဝန်ယူထားတာပါ။ ကျွန်တော့်ခံစားချက်လည်း အားလုံးနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ အလွန်ကို လေးလံနေပါတယ်။"

"ကဲ အခု အဖိုးကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ပေးပါ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ ဘေးဖယ်သွားသည်။ ထန်မိသားစုဝင်များ ဗီလာထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ ဘေးက ဆရာဝန်နှစ်ယောက်ကို မေးသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ ကျွန်တော်တို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ ဆွေမျိုးတွေ နှုတ်ဆက်ပြီးရင် အဖိုးကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ပါမယ်။"

ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ခေါင်းခါပြီး ပြုံးသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့လည်း ဗီလာထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်။

ဗီလာအတွင်း ဧည့်ခန်းထဲတွင် သစ်သားကုတင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အရိုးအရေသာ ကျန်တော့သည့် အဖိုးတစ်ဦး အိပ်နေသည်။

ဤအဖိုး၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး ပါးပြင်များ ချိုင့်ဝင်နေကာ မျက်လုံးများ တင်းတင်းပိတ်ထားသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။ သူ နာကျင်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"အဖိုး။"

အဖိုး၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်တော့ ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"အဖိုးရဲ့သားသမီးတွေ ဆွေမျိုးတွေက အဖိုးကို လာနှုတ်ဆက်ကြတယ်။ အခု သူတို့က သင့်ကို နောက်ဆုံးစကား ပြောချင်ကြတယ်။"

ကုတင်ပေါ်တွင် အဖိုးသည် သူ၏ မျက်ခွံများကို ပင့်တင်ရန် အားအင်ကုန်စင်အောင် ကြိုးစားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် မိသားစုဝင်များကို ကြည့်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်ပေ။ သူ ခေါင်းအနည်းငယ်သာ ငြိမ့်ပြသည်။ မကြာမီ သူ၏ လက်ဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အရိုးအိတ် ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားသည်။

နေရာအနှံ့ ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထန်မော့ရွှေက အော်မငိုမိအောင် ကြိုးစားပေမဲ့ မျက်ရည်များက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

"ကောင်းပြီ အမြန်လုပ်ကြပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ အဖိုးကို ပြောချင်တာ ပြောလိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က ရှင်းလင်းနေသေးလို့ ကြားရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အတိုချုပ် ပြောပါ။ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီတိုင်းမှာ အဖိုးက ငရဲလို နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတာပါ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က တိုက်တွန်းသည်။

"ညီမလေး ဖေဖေက မင်းကို အချစ်ဆုံးပဲအရင်သွားပြောလိုက်ပါ။"

အစ်ကိုဖြစ်သူက ထန်မော့ရွှေကို ပြောသည်။

"ဘယ်သူမှ မလှုပ်နဲ့။"

ထန်ကျိကွမ် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဖိုး၏ ကုတင်နားသို့ တန်းပြေးသွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အဆောင်တစ်ခု ကိုင်ထားသည်။ ယဲ့ချန် ပေးထားတဲ့ နာကျင်မှု သက်သာစေတဲ့ အဆောင်။

"သေစမ်း ငါ လောင်းမယ်။"

ယထန်ကျိကွမ် ပြင်းထန်စွာ တွေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က အဲ့ဒီလူငယ်လေးကို မယုံပေမဲ့ ငါတော့ ယုံတယ် ဒီအဆောင်က လိမ်ညာတာ မဟုတ်ဘူး။"

သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အဆောင်ကို အဖိုး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူ့မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်သီများစွာက အဖိုး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။