အခန်း ၅၃

အခန်း ၅၃ - ထွက်ခွာခြင်း။

ထန်ကျိကွမ်၏ အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းပြီး မိုက်ရိုင်းသော အပြုအမူကြောင့် ထန်မိသားစုဝင်များအားလုံး ဒေါသထွက်ပြီး ရင်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို ဒီလိုအချိန်မှာ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်း... မင်း..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

"ဖေဖေ မဆုံးခင်ကတည်းက မင်းရဲ့ မိုက်ရိုင်းတဲ့ စရိုက်ကို မကြိုက်ဘူး။ ဖေဖေက မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဆုံးမခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ပြင်တာမဟုတ်ဘဲ ပိုဆိုးလာတယ်။ အခုထိလည်း နောင်တမရဘူး။ မင်းက ဖေဖေ့ကို တကယ်ပဲ ဒေါသနဲ့ အသက်ကုန်အောင် လုပ်ချင်နေတာလား။"

"အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုက မျက်စိဖွင့်လျက်နဲ့ လိမ်ပြောနေတာပဲ ဖေဖေ မဆုံးသေးဘူး။"

ထန်ကျိကွမ်က အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ပြန်လည်ခုခံသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို နင်က တကယ်ကို ညီမကို စိတ်ပျက်စေတယ်။"

ထန်မော့ရွှေက ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါကို ရပ်လိုက်တော့။ နောက်ဆုံးပြောစရာစကား ရှိရင် ဖေဖေ့ကိုပဲ ပြောလိုက်ပါ။"

"မပြောဘူး ငါ့မှာ ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး။ ဖေဖေက ရှိသေးတယ် ဖေဖေ မဆုံးသေးဘူး သူ မဆုံးနိုင်ဘူး။"

ထန်ကျိကွမ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

"သေစမ်း သူ့ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်။တစ်ယောက်ယောက် ဒီသားမိုက်ကို အပြင်ဆွဲထုတ်စမ်း။"

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ကိုယ်ရံတော်အချို့ အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ဒုတိယသခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်ပေးပါ။"

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်က ထန်ကျိကွမ်ဆီလျှောက်လာပြီး ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပါနဲ့။"

"ဖယ်စမ်း ဒီနေ့တော့ ထန် ဒုတိယမြောက်သခင်ကို ဘယ်သူက ထိရဲလဲဆိုတာ ငါကြည့်မယ်။"

ထန်ကျိကွမ်က လုံးဝ အလျှော့မပေးတော့ပေ။

"ဆွဲထုတ်လိုက်။"

အခြေအနေမှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

"မင်းတို့... မင်းတို့အားလုံး ရန်ဖြစ်တာ ရပ်လိုက်ကြစမ်းပါ..."

ရုတ်တရက် အဖိုးက စကားပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဧည့်ခန်းကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အပ်ကျသံတောင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးက ကုတင်ပေါ်တွင် အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ရှိတော့ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော အဖိုးဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

သတိပြုရမှာက ကင်ဆာနာကျင်မှုကြောင့် အဖိုးသည် ရက်ပေါင်းများစွာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။.

"ဟင်း..."

အဖိုးက ရှည်လျားစွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။

"သက်သာလိုက်တာ... အရမ်းသက်သာတာပဲ... ဒီလောက်သက်သာတာမျိုး ခံစားရတာ ကြာပြီ အံ့ဩစရာပဲ မနာတော့ဘူး တကယ်ကို မနာတော့ဘူး။"

အဖိုး၏ မျက်နှာအဆင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းပြီး သေမင်းနှင့် နီးကပ်နေသည့် အရောင်အတိုင်း ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ အလွန်အားနည်းသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ခါနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ဒုတိယသား မင်း ငါ့ကို ဘာကပ်လိုက်တာလဲနွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့ သက်သာလိုက်တာ ရေပူစမ်းထဲ စိမ်ထားရသလိုပဲ... အခု သက်သာသွားပြီ မနာတော့ဘူး။"

အဖိုး၏ အကြည့်မှာ ထန်ကျိကွမ်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ဟားဟားဟား ရတယ် ရတယ် အစ်ကိုလေးရဲ့ အဆောင် နာကျင်မှုသက်သာစေတဲ့ အဆောင်က တကယ်ကို စွမ်းတာပဲ။"

ထန်ကျိကွမ်က ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဖိုး တကယ်ပဲ ဘာမှ မနာတော့တာလား။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

"နည်းနည်းလေးတောင် မနာဘူးလား။"

"မနာတော့ဘူး။"

အဖိုးက အားယူပြီး ပြုံးပြသည်။ ဤသည်မှာ လအတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် နှလုံးသားထဲကနေ ပြုံးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူက သူ့ဘာသာသူ ပြောနေသလို ထန်မိသားစုဝင်များကိုလည်း ရှင်းပြနေသည်။

"ဒါက ဆေးပညာရဲ့ အံ့ဖွယ်ပဲ နာကျင်မှု စီမံခန့်ခွဲမှု နယ်ပယ်မှာ နာကျင်မှုကို အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရ 0-3 က အနည်းငယ်နာကျင်ခြင်း 4-6 က အသင့်အတင့် နာကျင်ခြင်း 7 အထက်က ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ကင်ဆာနာကျင်မှုက အဆင့် 10 အထိ ရောက်နိုင်တယ်။"

"ကမ္ဘာ့အဆင့်မြင့်ဆုံး ဆေးဝါးတွေနဲ့တောင် မသက်သာတဲ့ ကင်ဆာနာကျင်မှုကို အဆောင်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်တာလား။"

ရုတ်တရက် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က ထန်ကျိကွမ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် အဆောင်က ဘယ်မှာလဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ ကျွန်တော် ဓာတုဗေဒ နည်းလမ်းနဲ့ စစ်ဆေးချင်တယ် ဒါက နာကျင်မှုသက်သာစေတဲ့ နယ်ပယ်မှာ မကြုံစဖူး တိုးတက်မှု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

"ဟေး ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ ခင်ဗျား ခုနက အဲ့ဒီ အစ်ကိုလေးကို ဝေဖန်ဖို့ မတ်တပ်ထရပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထန်ကျိကွမ်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ငါ မှားခဲ့တာပါ၊ ငါမှားခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံတာ မလုံလောက်ဘူးလား။ ငါ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ မြန်မြန် အဆောင်ကို ပေးပါ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပြီး နောင်တရနေသည်။ ထန်ကျိကွမ်က အဖိုး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဝါးကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ထို နာကျင်မှုသက်သာစေတဲ့ အဆောင်မှာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အာ...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။"

ထန်ကျိကွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က ဆေးအိတ်ကိုထုတ်ပြီး လက်အိတ်စွပ်ကာ ပြာမှုန့်အနည်းငယ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ဖေဖေ..."

ထန်မော့ရွှေက ကုတင်နားသို့ ပြေးသွားပြီး အဖိုး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ ဖေဖေ မနာတော့ဘူးလား။"

"သမီးလိမ္မာလေး ဖေဖေ မနာတော့ဘူး။ ဖေဖေ အရမ်း သက်သာသွားပြီ။"

အဖိုးက တန်မော့ရွှေ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။"

ထန်မော့ရွှေက မေးသည်။

"အဖိုးရဲ့ ကင်ဆာနာကျင်မှုက ရပ်တန့်သွားပြီ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ အားရစရာ မရှိသေးဘူး။ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက အတွင်းအင်္ဂါတွေဆီ ပျံ့နှံ့နေပြီး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေက လုပ်ဆောင်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီ သူက နောက်ထပ် ၁၀ နာရီလောက်ပဲ ခံနိုင်တော့မယ်။ ဒါက အကောင်းဆုံး အခြေအနေပဲ။"

"နေဦး။"

ထန်ကျိကွမ် ရုတ်တရက် အော်ပြောသည်။

"အားလုံး မေ့နေကြပြီလား။ အစ်ကိုလေးက နာကျင်မှုသက်သာစေတာက ပထမအဆင့်ပဲနောက်တစ်ခုက... အဆောင်..."

"ရောဂါပျောက်ကင်းစေတဲ့ အဆောင်။"

ထန်မော့ရွှေ သတိရသွားသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထန်မိသားစုဝင်များ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

"သူ့ကို ချက်ချင်း ရှာကြ။"

အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အခုတော့ ထန်မိသားစု တစ်ခုလုံး နားလည်သွားပြီ။ ယဲ့ချန်သည် အဖိုး၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။

ထန်မိသားစု တစ်ခုလုံး၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့အားလုံး သူ့ကို အထင်လွဲခဲ့တာ ငါတို့အားလုံး မှားခဲ့တာ။"

အကြီးဆုံးသားက ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောသားပဲ သူက နဂါးမှန်း သိလျက်နဲ့ လူလို ဆက်ဆံခဲ့ကြတာ။"

ထန်ကျိကွမ်က ကြွားလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် အရမ်း တော်တာပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒုတိယအစ်ကို နောက်ပြောင်နေချိန် မဟုတ်ဘူး။ ဖေဖေအတွက် အချိန်က သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် သူ့ကို ရှာရမယ်။"

ထန်မော့ရွှေ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ညီမလေး အဲ့ဒီအစ်ကိုလေးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက အဲ့လိုပဲ။ သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တာ ညီမပဲလေ။"

"ဒုတိယအစ်ကို အစ်ကိုက သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာဆိုတော့ အစ်ကိုပဲ ပြန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ။"

ထန်မော့ရွှေက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြောသည်။

"သူ့ကို ပြောလိုက် ဖေဖေ့ကို ကုပေးဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးမယ် ထန်မော့ရွှေက သူ့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးမယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ထန်ကျိကွမ်က မစနောက်တော့ပေ။

"ကျွန်တော် သူ့ ဖုန်းနံပါတ် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်မှာနေလဲ သိတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ကားမောင်းသွားလိုက်မယ်။"

"အားလုံးပဲ အဲ့ဒီ အစ်ကိုလေးကို တွေ့တဲ့သူတွေညဒီအတိုင်း ရပ်မကြည့်နဲ့ အကုန်လုံး ခွဲရှာကြ။ လူအားလုံး သုံးပြီး ယန်မြို့ကို ရှာရမယ်။"

အကြီး​ဆုံးသားက အမိန့်ပေးသည်။

"သူ့ကို တွေ့ရင် ရိုသေစွာနဲ့ ပြန်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ သူ ဘာတောင်းဆိုသည်ဖြစ်စေ ဖြည့်ဆည်းပေး ဖေဖေ့ အသက်က သူ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ် ထန်မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း သူ့လက်ထဲမှာပဲသူက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ချက်ချင်းပင်ထန်မိသားစုဝင်များ အလောတကြီး ထွက်သွားကြသည်။

"ဖေဖေ စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဖေဖေ အသက်ရှင်နိုင်တော့မယ်။"

ထန်မော့ရွှေက ဖေဖေ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ယခုအခါ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မလည်း သူ့ကို သွားရှာမယ်။"

ထန်မော့ရွှေက ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ကို ပြောသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ ဖေဖေ့ကို ကြည့်ပေးထားပါဦး။"

"ကောင်းပြီ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မင်း သူ့ကို တွေ့အောင် ရှာရမယ်။ အဲ့ဒီ လူငယ်လေးက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ ကျွန်တော်လည်း သူဆီက သင်ယူရဦးမယ်။"

ထန်မိသားစု တစ်ခုလုံး ယဲ့ချန်ကို ရှာဖို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Jinjiang Grand Hotel။

အခန်းထဲတွင်။

ယဲ့ချန်နှင့် စန်းယွီတို့က ပဲနို့သာ သောက်နေကြသည်။ ကျန်တဲ့ အမျိုးသမီးများမှာ ဝိုင်နီ သောက်နေကြသည်။ အမျိုးသားများမှာ အရက် သောက်နေကြသည်။

ဒီအချိန်တွင် ချူးဟန်နှင့် ခေါင်းဆောင်အန်းမှာ အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားကြပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာကာ ယဲ့ချန်ကို မကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ချူးဟန်က ခေါင်းဆောင်အန်းကို အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

အန်းခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အရက်ခွက်ကို ပြည့်အောင် ဖြည့်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး..."

သူက ယဲ့ချန်ကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်"

ယဲ့ချန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းခွက်ထဲက ပဲနို့ကို သွန်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အမျိုးသားတွေကသောက်ရင် အရက်သောက်ရတယ်။ နို့သောက်တာက မိန်းမတွေအတွက်။"

ခေါင်းဆောင်အန်းက ယဲ့ချန်ကို လှောင်ပြောင်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး တွေ့တာပဲ ခွက်ထဲ အရက်ဖြည့်ပြီး အတူတူ သောက်ကြရအောင်။"

ခေါင်းဆောင်အန်းက ယဲ့ချန်ကို ဓားကဲ့သို့ စူးရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။

"လာ အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်နာမည်က အန်းတာလုံ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လူဆိုးတွေကြားထဲကပဲ။ မြေအောက်လောကက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုအန်းလို့ ခေါ်ကြတယ်။"

ခေါင်းဆောင်အန်းက ယဲ့ချန်ကို လူငယ်လေးမို့ အနိုင်ကျင့်ကာ မြေအောက်လောက စကားလုံးများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် အရက်မသောက်ဘူး။"

"အော်..."

"မင်းက ငါ အန်းတာလုံရဲ့ မျက်နှာကို မထောက်ထားဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။"