အခန်း ၅၇

အခန်း ၅၇ - ကားရာများစွာရောက်ရှိလာပြီ။

ယဲ့ချန်မှာ ထန်ကျိကွမ်ကို အေးဆေးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဗိုက်မဝသေးဟု ခံစားရသဖြင့် တူကို ပြန်ကိုင်ကာ ဆက်လက် စားသောက်နေသည်။ အခန်းထဲရှိ လူများမှာမူ ယဲ့ချန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ ယဲ့ချန်ကို တကယ်ပင် အံ့ဩမိသည်။ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားစွာ ကျရောက်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ယဲ့ချန်မှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ စန်းယွီကလည်း ယဲ့ချန်ဘေးတွင် အမြဲရှိနေပြီး အဖော်ပြုပေးနေသည်။

ရွှီကုန်းမှာမူ မျက်နှာရောင်ရမ်းနေပြီး ယဲ့ချန်ကို သတ်ပစ်ချင်သည့်အထိ အငြိုးအတေးကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ယဲ့ချန်၏ ဖုန်းထဲသို့ စာတိုတစ်စောင် ဝင်လာသည်။ သူ ဖုန်းကြည့်လိုက်ရာ ငွေသား ၂၀ သန်း (သန်း ၂၀) ရောက်ရှိလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကွမ်းထျန်ရှောင်းပေးပို့သည့် ပူဇော်ခငွေများ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

"ရှောင်ချန် ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

စန်းယွီက မေးသည်။

"အစ်မယွီ ကျွန်တော် အရင်က မုန်းခဲ့တဲ့သူမျိုး ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။"

"???"

စန်းယွီ တွေဝေသွားသည်။

"ချမ်းသာတဲ့သူ ဖြစ်လာတာပါ။"

ယဲ့ချန်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

စန်းယွီမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် အန္တရာယ်ကြားထဲတွင် ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နေခြင်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

"ဟက်ဟက် မဆိုးဘူး ကောင်လေး။ မင်း အခုထိ မိန်းကလေးကို ပရောပရည် လုပ်နေတုန်းပဲလား။"

ချူးဟန်က ပြန်ထလာသည်။

"စားထားလိုက်ဦး နောက်ကျရင် မင်းမှာ စားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရုတ်တရက် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။ လူတစ်စု အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဦးဆောင်သူမှာ အသက် ၅၀ နီးပါးခန့်ရှိပြီး ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် အာဏာရှိပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်တွင် လူမိုက်တစ်ဒါဇင်ခန့် ပါလာသည်။

"ရှောင်ကုန်း ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ထိုသူမှာ ရွှီကုန်း၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှ ရက်စက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖေဖေ"

ရွှီကုန်းမှာ မိခင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ ကျွန်တော့်ကို ထိုးလိုက်တာ ဒီကောင်ပဲက ကျွန်တော့်ကို နှစ်ချက်ရိုက်လိုက်တာဖေဖေ သူက ကျွန်တော်တို့ ရွှီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းချေတာပဲ။"

ဤသူမှာ ယန်မြို့ရှိ ရွှီမိသားစု၏ လက်ရှိ ခေါင်းဆောင် ဘီလီယံနှင့်ချီ တန်ဖိုးရှိသော ရွှီအုပ်စု၏ အကြီးအကဲ ရွှီဝေဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းက ယန်မြို့၏ စီးပွားရေးကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။

"မင်း ငါ့သားကို ထိုးတာလား။"

အခန်းတစ်ခုလုံး ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ် သူက မောက်မာလွန်းလို့ သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်တာ။ ဒါတောင် ကျွန်တော် ညှာတာပေးထားသေးတယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ဟားဟားဟား..."

ရွှီဝေ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရွှီမိသားစုဝင်ကို ငါ့ရဲ့သားကို သင်ခန်းစာ ပေးတယ်ပေါ့။"

ရွှီဝေမှာ အလွန် သတိရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ဒေါသတကြီး မအော်ဟစ်ပေ။ သူက အေးဆေးစွာပင် ပြောသည်။

"ကောင်လေး မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တကယ်ကို မာကျောတယ်။ ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ ချီးကျူးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်လွန်းပါသေးတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိရှိ အာဏာရှိတဲ့သူရှေ့မှာတော့ ခေါင်းငုံ့ရလိမ့်မယ်။"

"ဒီလိုလုပ်မယ်။ ရှောင်ကုန်းကို မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ချိုးခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်မယ်။"

"ဖေဖေ လက်ချိုးရုံနဲ့တော့ မပြီးဘူး။"

ရွှီကုန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

ယဲ့ချန်ကမူ အေးစက်စွာ ရယ်မောသည်။

ငါ့လက်တွေကို လိုချင်တာလား။ ခင်ဗျားတို့ အရမ်းအပြစ်ကင်းစင်နေကြတာပဲ။

ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေး အရည်အချင်းများကို နိုင်ငံ ချန်ပီယံအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ထပ်ဖြစ်ပါက ပို၍ တိုးတက်လာမည်ကိုသာ တွေးနေမိသည်။

ထိုစဉ်...

ဟိုတယ်အောက်ဘက်မှ ကားဟွန်းသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်...ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရွှီဝေ စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်သွားသည်။

"သူဌေး ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်မယ်။"

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ထူပူသွားသည်။ ဟိုတယ်အောက်ရှိ ကားပါကင်နေရာမှာ ကားများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ကားရာပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိနေသည်။ အပြင်ဘက်မှလည်း ကားများ ဆက်တိုက် ဝင်လာနေသည်။

"သူဌေး ကားတွေအများကြီးရောက်လာပြီး အကုန် ပိတ်ဆို့ထားတယ်... ဘာဖြစ်တာလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ကို လာပြီး ပြဿနာ ရှာတာလား။"

ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။