အခန်း ၆၆

အခန်း ၆၆ - ငွေမက်သူ။

ယဲ့ချန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် လေထဲတွင် ဝဲနေသည်မှာ လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုလူပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်သည် အငွေ့တမျှ ဖြစ်ပြီး မခိုင်မာဘဲ အလွန်ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ အသက် ၅၀ အရွယ်ခန့် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တုတ်ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှယန်နန်လည်း ထိုဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ယခင်က မခံစားဖူးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံနေသည်။

'ဒါ... ဒါက သရဲလား သရဲဆိုတာ ဒီလိုပုံစံမျိုးကိုး။'

ယဲ့ချန် သူမဘေးတွင် ရှိနေသည့်အတွက် သူမမှာ အမှန်တကယ်တော့ သိပ်မကြောက်တော့ပေ။ ယဲ့ချန်သည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်နှင့် လူနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသိကျိုးကျွံဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူရှိနေကြသည်။

"ဒိန်"

၂၉ လွှာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဓာတ်လှေကား တံခါးပွင့်လာပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားမှာ ဝဲပျံကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဓာတ်လှေကားမှာ ပိတ်မိသွားပြီး အထက်သို့လည်း မတက်နိုင်အောက်သို့လည်း မဆင်းနိုင်တော့ပေ။

"မေ့လိုက်ပါတော့ ယန်နန် အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ရအောင်။ အဆိုးဆုံးဆိုရင် ၃၂ လွှာအထိ လှေကားကပဲ တက်သွားတာပေါ့။ ဒီဓာတ်လှေကားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး အောက်ကို တန်းကျသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"

ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်ကို ခေါ်၍ ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့။ တိတိကျကျ ပြောရရင် ခုနက မင်းမြင်လိုက်ရတာကို သရဲလို့ မခေါ်သေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်က အရမ်းပါးပြီး ဝါးတားတား ဖြစ်နေလို့ပဲ။ သူက ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ လှည့်လည်ဝိညာဉ်ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"

ယဲ့ချန်က လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြသည်။

"ယေဘုယျအားဖြင့် လူတစ်ယောက် သေဆုံးပြီးတဲ့အခါ သူ့ဝိညာဉ်က သူသေဆုံးခဲ့တဲ့နေရာမှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။ သူ သေပြီဆိုတာကို သိသွားတဲ့အခါ သေဆုံးပြီး ၇ ရက်မြောက်နေ့မှာ သူ့ချစ်ရသူတွေကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လာကြည့်ဖို့ အိမ်ကို ပြန်လာကြတယ်။ ဒါကို ၇ ရက်မြောက်နေ့ ပြန်လာခြင်း လို့ ခေါ်တယ်။ အဲ့ဒါပြီးသွားရင် သူတို့က ငရဲပြည်ကို သွားပြီး အစီရင်ခံရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ၊ အငြိုးအတေးတွေ၊ စွဲလမ်းမှုတွေ ရှိနေရင်တော့ သူတို့က မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာပြီး လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။"

နှစ်ယောက်သား ဓာတ်လှေကားအပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းရှိ မီးများမှာ အလွန်လင်းနေသည်။ အဆုံးစွန်ဆုံး အခန်းမှ တံခါးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး အတွင်းမှ ငြင်းခုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်မင်း ရှောင်ချန် မင်းတို့ရဲ့ ဖခင် သေဆုံးသွားတာ မကြာသေးဘူး။ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကောက်ကျစ်တဲ့ အတွေးမျိုး တွေးနေတာလား ငါ မင်းတို့အပေါ် အရမ်း စိတ်ပျက်တယ် မင်းတို့အဖေနဲ့ ငါ့မှာ သမီးတစ်ယောက် သမက်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ သူ့ပိုက်ဆံက မင်းတို့ပိုက်ဆံပဲ။ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုလို့လား မင်းတို့အဖေရဲ့ ဘဏ်ကတ်တွေ စာအုပ်တွေနဲ့ အာမခံစာချုပ်တွေကို မြန်မြန်ထုတ်ပေးလိုက်စမ်း။"

"အမေ..."

အလွန် စိတ်ထိခိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အမေက တကယ်ပဲ ရှောင်မင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်တာလား ရှောင်မင်က အမေ့ရဲ့ သားအရင်း ကျွန်တော်က သမက်ဆိုပေမဲ့ သမက်ဆိုတာ သားတစ်ဝက်နဲ့ တူတာပဲ။ ကျွန်တော် အမေတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကိုယ့်မိဘလိုပဲ သဘောထားလာတာ။ အဖေ ဆုံးသွားလို့ ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းနည်းနေတာ အဖေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်ရက်မှာလဲ အမေ ကျွန်တော်တို့ကို တကယ် နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။"

"ဟုတ်ပါတယ် ရှောင်ချန် ငါ နင်ရဲ့ စရိုက်ကို တစ်ခါမှ မသံသယဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်မှာ ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ မင်းအဖေက သူ မသေခင်မှာ ဘဏ်ကတ်တွေစာအုပ်တွေ အာမခံစာချုပ်တွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာရွက်စာတမ်းတွေ အားလုံးကို အိမ်မှာပဲ သိမ်းထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အကုန်ရှာပြီးပြီ ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ဘူးသူတို့က ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာများလား။"

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ထပ်ပြီး သေချာရှာကြည့်ရအောင်။"

အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက တိုက်တွန်းသည်။ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်မှာ တံခါးဝတွင် ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီးသူတို့ အမွေအတွက် ရန်ဖြစ်နေကြတာ ထင်တယ်။"

ရှယန်နန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"အမွေအတွက် ရန်ဖြစ်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေစာအုပ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ရှာမတွေ့လို့ ဖြစ်မှာပါ။"

ယဲ့ချန်သည် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တွေးမိကာ အိမ်ထဲသို့ တန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှယန်နန်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။ တံခါးမှာ ပွင့်နေသဖြင့် ယဲ့ချန်သည် တံခါးကို ခေါက်ပြီး ရှယန်နန်နှင့်အတူ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူခိုး ဝင်မွှေသွားသကဲ့သို့ အလွန်ရှုပ်ပွနေသည်။ အသက် ၅၀ အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲမှာ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။"

အမျိုးသားတစ်ယောက်က ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်ကို သံသယအပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ လူဆိုးများဟု မထင်မှတ်ပေ။ ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက လူဆိုးများနှင့် မတူပေ။

"အိမ်နီးချင်းပါ၊ အပေါ်ထပ်က အိမ်နီးချင်းတွေပါ။"

ယဲ့ချန်က သာမန်အတိုင်း ပြောသည်။

"ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိသားစုဝင် သုံးဦးလုံးမှာ တောင်းပန်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အိမ်နီးချင်းရေ ကျွန်မတို့က ဆုံးသွားတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာနေတာပါ..."

အသက် ၅၀ အရွယ် အမျိုးသမီးက တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။"

"သဘောပေါက်ပါပြီ..."

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒေါ်ဒေါ် ဒေါ်ဒေါ်တို့ရဲ့ ခင်ပွန်းက... အသက်ရှင်တုန်းက အရမ်းကြီး ရက်ရောတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား ကျွန်တော် တခြားအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးမေးကြည့်ရုံပါ။"

အမျိုးသမီးမှာ ရှက်သွားပုံရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းက အသက်ရှင်တုန်းက အလွန်တွန့်တိုပါတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အိမ်နီးချင်းတွေ မိသားစုဝင်တွေဆီမှာတောင် သူက အရမ်း တွန့်တိုတယ် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မလျှော့ပေးဘူး... လူတွေက သူ့ကို သတ္တုကြက်ဖလို့ နာမည်ပေးထားကြတာ... လူငယ်လေးကအိမ်နီးချင်းဆိုတော့ ဦးဟွမ်ရဲ့ စရိုက်ကို ကြားဖူးမှာပေါ့... အသက်အောင့်ပြီး နှလုံးရောဂါနဲ့ ရုတ်တရက် ဆုံးသွားတာ။ သူ မသေခင်မှာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အိမ်မှာပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှာမတွေ့ဘူး။"

"အို ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်းသွားပြီ။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဒေါ်ဒေါ် စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ဒီနေ့က သူ ဆုံးတာ ၇ ရက်မြောက်နေ့ မဟုတ်လား ဒီအချိန်မှာ အမှတ်တရ ဖြစ်နေသင့်တဲ့အချိန်ပါ။ ဒီလို အသေးအမွှား ကိစ္စတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်နေရင် သေဆုံးသွားတဲ့သူက ဝမ်းနည်းပြီး နောင်တရကာ ဒီလောကမှာပဲ စွဲလမ်းပြီး မသွားချင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက သူ့အတွက်ရော ဒေါ်ဒေါ်တို့အတွက်ပါ မကောင်းဘူး။"

ယဲ့ချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ အလွန် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့က ၇ ရက်မြောက်နေ့ပဲ သူ့အတွက် အမျှဝေဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား။"

ယဲ့ချန်က မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ သူကြိုက်တဲ့ ဟင်းလျာတွေ ချက်ထားတယ် ဝိုင် ငွေစက္ကူအတုဖယောင်းတိုင်နဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ အကုန်အဆင်သင့် ရှိပါတယ်။"

အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ကွယ်လွန်သူကို အမှတ်တရပြုလုပ်ပေးလိုက်ပါဦး။"

ယဲ့ချန်က အကြံပေးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

"တီ...တာဝန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တာဝန် အကြောင်းအရာ- ကွယ်လွန်သူ၏ အမွေကို ရှာတွေ့အောင် မိသားစုကို ကူညီပေးပါ။

ဆုလာဘ်- စနစ်က တာဝန်၏ အခက်အခဲကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ ဆုလာဘ်များကို မကြာမီ တွက်ချက်ပေးမည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ ဟင်းလျာသုံးမျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို ယူကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထားလိုက်ကြသည်။ ငွေစက္ကူအတုများ ဖယောင်းတိုင်များနှင့် အမွှေးတိုင်များလည်း ရှိသည်။ စက္ကူအိမ်၊ စက္ကူမဂျုံတုံးများနှင့် စက္ကူ Rolls-Royce ကားများလည်း ပါဝင်သည်။ မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ အိုးကြီးအနီးတွင် ဒူးထောက်ကာ ငွေစက္ကူအတုများကို မီးရှို့ရင်း ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ယဲ့ချန် မီးရှို့ခဲ့သည့် ပုံစံကို ဖော်ပြပေးသော အဆောင်မှာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ချန် အပါအဝင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ဝိညာဉ်မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ချန် ခံစားရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည်လည်း ငုံ့ထိုင်လိုက်ပြီး ငွေစက္ကူအတုတစ်ထပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးရေ... ခင်ဗျား ဆုံးသွားပြီပဲ။ အသက်ရှင်တဲ့ လောကမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ချန်ထားခဲ့ပါစေ ခင်ဗျား သုံးလို့ မရတော့ဘူး။ ငရဲပြည်မှာ သုံးဖို့အတွက် ဇနီးသည်နဲ့ သားသမီးတွေကို ငွေစက္ကူအတုတွေ လဲလှယ်ပေးဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါတော့။"

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ရှယန်နန်လည်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဲ့ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ငွေဆိုတာ မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်မှာ ယူမလာနိုင်သလို သေသွားတဲ့အခါမှာလည်း ယူသွားလို့ မရပါဘူး။"

ရုတ်တရက် အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်မှာ ယဲ့ချန်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ယဲ့ချန်မှာ အိမ်အတွင်းဘက်ကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကဲ... အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး ပြန်ရှာကြည့်ကြပါဦး။"

ထို့နောက် ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်တို့သည် မိသားစုဝင် သုံးဦးနှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးမှာ ဖိနပ်ဗီရို၏ အံဆွဲကို သာမန်အတိုင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အာ ဒီမှာ ဘယ်လို... ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ ဗီရိုကို သုံးခါတောင် စစ်ပြီးပြီ။"

အမျိုးသမီးမှာ ဗီရိုထဲမှ အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အိတ်ထဲတွင် ဘဏ်ကတ်များ၊ စာအုပ်များနှင့် ပြေစာအချို့ ရှိနေသည်။ မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"အမေ ကျွန်မလည်း ဖိနပ်ဗီရိုကို ရှာကြည့်ပြီးပြီ။ အဲ့ဒီမှာ မရှိတာ သေချာတယ်။ ဒါ... ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။"

အမျိုးသမီးကလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောသည်။

"ဒါက ကွယ်လွန်သူက လာပြတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်ခြင်းက အရေးအကြီးဆုံးပါ။ နောက်နောင် မိသားစုကိစ္စတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ပဋိပက္ခတွေ မဖြစ်ကြပါနဲ့မဟုတ်ရင် ကွယ်လွန်သွားသူက ငရဲပြည်မှာ ဝမ်းနည်းနေလိမ့်မယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးလျက် ပြောပြီး ရှယန်နန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ယန်နန် သွားရအောင်။"

"အင်း အင်း။"