အခန်း ၆၇

အခန်း ၆၇ - အဲဒါ ပြန်ရောက်လာပြီ။

"ဆရာကြီးအတွက် ရိုးရှင်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့အရာတွေက ကျွန်မတို့လို သာမန်လူတွေအတွက်တော့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်စရာပါပဲ... ဆရာကြီးက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းပြီး အရမ်းမိုက်တာပဲ။"

ရှယန်နန်က ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသော ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့မှာ အလွန်ပင် ပိုလျှံနေသည်။

"ဒါကိုတော့ ပညာရပ်ချင်း မတူရင် တောင်တစ်တောင်ခြားတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောသည်။ မကြာခင်မှာပင် နှစ်ယောက်သား ၃၂ လွှာသို့ ရောက်သွားသည်။

"ဆရာကြီးအခန်းနံပါတ်က ၁၂၈... ဟင် ကျိုးဟွေလီ ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ရှယန်နန်က မနှစ်မြို့သည့် လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ ယဲ့ချန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ဆံပင်ကို တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် တင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အမှုန့်များ လိမ်းခြယ်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်ကွင်းညိုများမှာ အလွန်ထင်ရှားနေသည်။ ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဒီလူဟာ အရက်နဲ့ မိန်းမကိစ္စကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေတာပဲဟု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ထိုလူက ယဲ့ချန်ကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အဲ့ဒီ ဆရာကြီးဆိုတဲ့သူလား။ ရယ်စရာပဲ ရှယန်နန်ကို လိမ်ပြီး အခန်းငှားခိုင်းရုံတင်မကဘဲ သူပါ လိုက်လာသေးတယ်ပေါ့လေ မင်း ရည်ရွယ်ချက်က ရှယန်နန်ဆီက ပိုက်ဆံလိမ်ဖို့နဲ့ အခွင့်ကောင်းယူဖို့ မဟုတ်လား။"

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။"

ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်ပါ။"

"ကျိုးဟွေလီ ကျွန်မကိစ္စနဲ့ ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။"

ကျိုးဟွေလီက ဂရုမစိုက်ဘဲ ယဲ့ချန်ကို ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို သဘောထားကာ ပြောပြန်သည်။

"ဟေ့ လူလိမ်ကောင် မင်းကို ပိုက်ဆံ ၅ သိန်း ပေးမယ် ရှယန်နန်ကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့။ မင်းက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ရုပ်ရည်လည်း မဆိုးဘူး ပိုက်ဆံနဲ့ အလှကိုပါ ရချင်နေတာလား။"

ရှယန်နန်မှာ သူမ၏ အသည်းစွဲ ဆရာကြီးကို စော်ကားနေသည့်အတွက် အလွန် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ကျိုးဟွေလီ ရှင်ကျွန်မကို စော်ကားတာ လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ ဆရာကြီးကိုတော့ လုံးဝ မစော်ကားနဲ့ အခုချက်ချင်းထွက်သွားစမ်း။"

"ကျွန်တော် မထွက်သွားနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ။"

ထိုသို့ရွဲ့ပြောကာ တံခါးဝတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်နေသည်။ ရှယန်နန်လည်း စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သော့ဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ယဲ့ချန် ပထမဆုံး ဝင်သွားလိုက်ရာ အပြင်ထက် အခန်းအတွင်းတွင် အပူချိန်မှာ အလွန်အေးစက်နေပြီး အသက်မဲ့နေသလို ခံစားရသည်။ အခန်းထဲတွင် ကော်နှင့် ပလတ်စတစ်အနံ့များလည်း ရနေသည်။

ဓာတ်လှေကားကဲ့သို့ပင် အခန်းတွင်း မီးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ အလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်။ အခန်းမှာ အသစ်စက်စက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ပရိဘောဂများမှာ အသစ်များ ဖြစ်သည်။

"ရှယန်နန် ဒီနေရာက ငှားတာ မဆိုးပါဘူး။ဒါပေမဲ့ အနံ့ကတော့ နည်းနည်း ပိုနေတယ်။"

ယဲ့ချန်ကမူ အခန်းများကို လိုက်လံ စစ်ဆေးနေသည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ လသာဆောင်တွင် ပန်းပင်များ အများအပြား ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာကြီး... ဒီနေ့ညကျရင် သူ ပြန်လာဦးမလား။"

ရှယန်နန်က ကြောက်ရွံ့စွာ မေးသည်။

"သူ ပြန်လာရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စ အဆုံးသတ်သွားပြီ။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ ကျိုးဟွေလီကမူသရော်လိုက်သည်။

"သရဲဆိုတာ လူတွေရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပါ တကယ်မရှိပါဘူး။"

ကျိုးဟွေလီ စကားပြောပြီးသည်နှင့်

"တီ... တီ... တီ..."

ဧည့်ခန်းရှိ ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်နက်တွင် ဖုန်းမြည်သံမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ စကျင်ကျောက်လုံးများ လူးလိမ့်နေသည့်အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှယန်နန်မှာ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။

"ဒါက ပိုက်လိုင်းတွေထဲမှာ အမှိုက်တွေကြောင့် ဖြစ်တဲ့အသံပါ သိပ္ပံနည်းကျ စဉ်းစားကြပါ။"

ကျိုးဟွေလီကတုန်ရီစွာ ရှင်းပြသည်။

"မင်းက ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်ရင် မင်းပဲ ဖုန်းသွားကိုင်လိုက်ပါလား။"

ယဲ့ချန်က ရယ်စရာသဖွယ် မေးသည်။ ကျိုးဟွေလီက ဖုန်းကို မကိုင်ရဲဘဲ ငြင်းဆန်သည်။

ဖုန်းမြည်သံ ရပ်သွားပြီးနောက် ယဲ့ချန်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံး၏ နာရီများမှာ အချိန်မတူညီကြပေ။

"ယန်စွမ်းအင်တွေ တိုးလာနေပြီ သူ ပြန်လာတော့မယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

သူပြောပြီးသည်နှင့်။

"ဝူးး ဝူးဝူးးး"

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အခန်းတွင်း အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ မီးလုံးများမှာလည်း ဝါးတားတား ဖြစ်လာသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း"

အလွန် လေးလံသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေပြီး ငရဲပြည်မှ လာသော အသံကဲ့သို့ပင်။ ယဲ့ချန်သည် ရှယန်နန်ကို ဖုန်းဆက်တုန်းက ကြားခဲ့ရသည့် တံခါးခေါက်သံအတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... အဲဒါ... အဲဒါ တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီ..."

ရှယန်နန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။