အခန်း ၇၀

အခန်း ၇၀ - ပြာပုံဖြစ်သွားခြင်း။

တံခါးခေါက်သရဲ၏ နောက်ကွယ်တွင် နောက်ထပ် သရဲတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် ကာဗွန်ပြာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသားစများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကျမတတ် လူးလိမ့်နေသည်။

၎င်းရောက်ရှိလာသည်နှင့် အခန်းအတွင်း ယန်စွမ်းအင်များ ထူထပ်လာပြီး ကြမ်းပြင်အောက်မှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးဆင်းလာသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ဤအိမ်တွင် မီးလောင်သေဆုံးခဲ့ရသည့် ပိုင်ရှင် လုရွှေဖြစ်သည်။

လုရွှေက အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လေသံဖြင့်ပြောသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီအိမ်ကို ပြန်ငှားလိုက်နိုင်ပြီပေါ့ အရင်က စုံတွဲကို ငါ အသေခုန်ချခိုင်းလိုက်တာ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ အခုလည်း ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရုပ်လေးတွေ ထပ်ရပြီပေါ့။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ထဲရှိ အသံဖမ်းစက်မှ ရှေးဟောင်းသီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ မီးလောင်နေသည့်အလား ပူလောင်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ရှယန်နန်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသော်လည်း ယဲ့ချန်ကမူ တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဒါက သရဲအတတ်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှုပဲ။ မကြောက်နဲ့ငါတို့မှာ ကာကွယ်ရေးအဆောင်တွေ ရှိတယ်။"

လုရွှေသည် တံခါးခေါက်သရဲကိုပင် အားမနာတမ်း ကိုက်ဖြတ်စားသောက်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်တို့အား စိန်ခေါ်သည်။

"သရဲမလေး ထွက်ခဲ့တော့ သူ့ကို သတ်။"

"ဘုန်းးးး"

ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အငြိုးအတေး ရောင်ဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဝတ်စုံအနီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွေးစွန်းနေသော သရဲမလေးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူမ၏ လျှာရှည်ဖြင့် လုရွှေကို မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

"ဘာ..."

လုရွှေမှာ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။ လျှာအရှည်ကြီး၏ ညှစ်အားကြောင့် လုရွှေ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးကျိုးသံများကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုရွှေက ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မီးလုံးကြီးတစ်ခုကို ပေါက်ကွဲစေကာ သရဲမလေးကို မီးရှို့ရန် ကြိုးစားသည်။ သရဲမလေးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သော်လည်း ရစ်ပတ်ထားခြင်းကို မဖြေလျှော့ပေ။

သရဲနှစ်ကောင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် ယဲ့ချန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် လုရွှေထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဦးစွာ သရဲမလေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အဆောင်နှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းခြင်းအဆောင် များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုရွှေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဘုံကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းဟူသော စာလုံးများမှာ လုရွှေ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးနေသည်။

"အားးးးငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

လုရွှေက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သည်။

ယဲ့ချန်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်ဆုံးအဆောင်ကို လုရွှေ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ထပ်မံကပ်လိုက်သည်။

"ငရဲကို သွားစမ်းးးး"

"မလုပ်နဲ့"

နောက်ဆုံးတွင် လုရွှေ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ပြိုကွဲသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျောက်သွားတော့သည်။ ပြာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေပြီး သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားနေသည်။

ယဲ့ချန်၏ အောင်မြင်မှုကို နောက်မှ ကြည့်နေသော ရှယန်နန်မှာ အံ့သြမှင်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယဲ့ချန်အပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ ပိုမိုမြင့်တက်သွားတော့သည်။