အခန်း ၇၉

အခန်း ၇၉ - အစ်ကိုလေး မင်းလည်း ဒီမှာလား။

ကျန်းသခင်လေးသည် လင်းယွီရှီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ပထမဆုံးအကြည့်၌ပင် သူမ၏ အလှတရားကြောင့် ဆွံ့အမှင်သက်သွားရတော့သည်။

ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလွန်းသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်သမင်ပျိုလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်ကာ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် သန့်စင်လတ်ဆတ်လွန်းသည့် အငွေ့အသက်များက သူ့အာရုံကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ကျန်းသခင်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော လောဘဆန္ဒနှင့် အနိုင်ယူလိုစိတ်တို့မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရုတ်ချည်း တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် အမြဲတစေ ပျော်ပါးတတ်သူဖြစ်ပြီး မိန်းမပေါင်းများစွာနှင့် အိပ်ရာထဲတွင် အောင်ပွဲခံဖူးသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ ယခင်က ပျော်ပါးဖူးသမျှ အမျိုးသမီးအားလုံးသည် လင်းယွီရှီး၏ အလှတရားရှေ့တွင် မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ လွင့်ပြယ်ပျောက်ကွယ်သွားရကြောင်း ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်တည်မှု ထိခိုက်လွယ်ပုံရသည့် နူးညံ့မှုနှင့် သနားစဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲဆောင်မှုတို့က လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ခါနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားနေသည်။

'တောက် ဒီမိန်းကလေးကတော့ ငါ့အပိုင်ပဲ။ တစ်ည... ငါ့ကို တစ်ညလောက်သာ ပေးစမ်းပါ၊ သူမကို အသည်းအသန်ဖြစ်သွားအောင် ငါလုပ်ပြမယ်။'

ထိုအချိန်၌ ကျန်းသခင်လေးသည် လင်းယွီရှီးကို မရရအောင် အိပ်ရာပေါ် ဆွဲတင်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်စွာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ အကယ်၍ အတင်းအဓမ္မ နည်းလမ်းများကို သုံးရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ ဝန်လေးနေမည်မဟုတ်ပေ။

"လာပါ၊ ကျန်းသခင်လေး။ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ကျွန်တော့်တူမလေး ယွီရှီးလေ... နည်းပညာတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဂီတဌာနမှာ တက်နေတာ။ သူမရဲ့ အလှအပနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်တောင် မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အရည်အချင်းလည်း ရှိပြီးတော့ စန္ဒယားကိုလည်း အရမ်း သာယာအောင် တီးခတ်နိုင်တာပါ။"

ဦးလေးကြီးက ကျန်းသခင်လေး သယ်ဆောင်လာသော အာဟာရဖြည့်စွက်စာများကို ဖားပြားစွာဖြင့် အလုအယက် လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းသခင်လေးအား လင်းယွီရှီးရှိရာသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်ဆောင်လာကာ မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။ ထိုပုံစံမှာ ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးက ဝယ်သူထံ မိမိ၏ ကုန်ပစ္စည်းကို အသားကုန် ကြော်ငြာရောင်းချနေသည့် အလားပင်။

"မင်္ဂလာပါ ယွီရှီး။ ကို့နာမည်က ကျန်းကျန့်စုုန့်ပါ။ ဟားဗတ်ဆေးတက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တာဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကမှ နိုင်ငံရပ်ခြားကနေ ပြန်လာခဲ့တာ။ အခုလောလောဆယ် ယန်မြို့စတုတ္ထပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးရဲ့ အာရုံကြောဌာနမှာ ဌာနမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားပါတယ်။"

ကျန်းသခင်လေးသည် Patek Philippeနာရီ ဝတ်ဆင်ထားသော သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လင်းယွီရှီးထံသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ယောက်ျားပီသသော ဆွဲဆောင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ညွှန်းနေသည့် သဘာဝကျကျ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသောအမူအရာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ခြင်းသည် သူ၏ ထည်ဝါလှသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို တစ်ဖက်လှည့်နှင့် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းသခင်လေးသည် ဤနည်းလမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားဖူးပြီး ဤစကားစုနှင့် အပြုံးတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် အမျိုးသမီး အများစု၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ သုံးစွဲနေကျ ဖြစ်သည့် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် Porscheကားကို မောင်းနှင်ခြင်း သို့မဟုတ် Lamborghiniကားကို ဝှေ့ယမ်းမောင်းနှင်ပြခြင်းတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် အချစ်နယ်ပယ်တွင် အမြဲတမ်း အောင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယွီရှီးကမူ သူ့ကို အကြည့်တစ်ချက်ပင် မပေးခဲ့ပေ။ သူမသည် ယဲ့ချန်၏အနီးသို့ ပိုမိုတိုးကပ်သွားပြီး ကျန်းသခင်လေးနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိကြောင်းကို ပြသလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းသခင်လေး၏ ကမ်းပေးထားသော လက်မှာ လေထဲတွင် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်သွားပြီး အလွန်ပင် အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။

ဒေါသ။

ကျန်းသခင်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတရားများ ရုတ်ချည်း တောက်လောင်လာသည်။

ညစ်ပတ်လှသော ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ငါ ကျန်းကျန့်စုန်းကို လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့လေ။

ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတဲ့ကောင်မ။

"ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

ထိုအချိန်၌ လင်းယွီရှီးနှင့် ယဲ့ချန်တို့၏ ရင်းနှီးလှသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းသခင်လေး ရိပ်မိသွားသည်။ သူက ယဲ့ချန်ကို ရန်လိုစိတ်နှင့် ရွံရှာမုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းသခင်လေး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ခင်ဗျာ။ ဒီကောင်က ယွီရှီးနောက်ကို လိုက်နေတဲ့ လမ်းဘေးက ဆင်းရဲသားအကောင်လေးပါပဲ... သူက ကျန်းသခင်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ ဒါက ကျောက်ခဲနဲ့ စိန်ကို ယှဉ်နေသလိုပဲ ပိုးစုန်းကြူးလေးက လပြည့်ဝန်းကြီးရဲ့ အလင်းရောင်ကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပါပဲ။"

အကြီးဦးလေးက ကပျာကယာ တောင်းပန်လိုက်ပြီး ယွီရှီးကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"ယွီရှီး ရူးမနေနဲ့တော့ မင်းက ကျောက်ခဲနဲ့ စိန်တောင် မခွဲခြားတတ်ဘူးလား ပြီးတော့ မင်း... ဒီအကောင်စုတ် အခုချက်ချင်း ဒီအိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားစမ်း။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ကျန်းသခင်လေးက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါက တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို လက်ခံပါတယ်။ ယွီရှီးအနေနဲ့ မှန်ကန်ပြီး အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"

"ယွီရှီးက ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပြီးသွားပါပြီ။"

ယဲ့ချန်က လောကကြီးကို ထိုးထွင်းသိမြင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူမရဲ့ ရွေးချယ်မှုက အနှိုင်းမဲ့ မှန်ကန်သလိုအနှိုင်းမဲ့ အမြော်အမြင် ရှိလှပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ လူငယ်လေး မင်းက တကယ့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့သူပဲ။ မင်းလို လူစားမျိုးတွေက ကိုယ့်စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ရတာကို သဘောကျတတ်ကြတယ်။"

ကျန်းသခင်လေးက ယဲ့ချန်ကို မလိုမုန်းထားစိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆရာကြီးစတိုင်ဖြင့် ပညာပေးစကား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝက တကယ်ကို ရက်စက်တတ်ပါတယ်။ မင်း ယွီရှီးကို ချစ်တာ မမှားပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်း သူမကို ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်လို့လား ဥပမာပြောရရင် ဒီနေ့ ငါက ယွီရှီးနဲ့ သူမရဲ့ မိသားစုကို သန်းနဲ့ချီတန်တဲ့ ဇိမ်ခံဗီလာဆီကို ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခိုင်းနိုင်တယ် မင်းကော ဒါမျိုး လုပ်ပေးနိုင်လား။"

"မင်းတို့အရွယ် လူငယ်တွေက အချစ်ရှိရင် အရာရာ ပြည့်စုံပြီလို့ နုပျိုတဲ့စိတ်နဲ့ လွယ်လွယ်တွေးတတ်ကြတယ်။ ဟားဟားဟား တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုအခြေခံမရှိတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ကမ်းခြေက သဲပြင်လိုပဲ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သဲရုပ်တုတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အိမ်မက်ကမ္ဘာ ရေထဲကလမင်း မှန်ထဲကပန်းပွင့် တံလျှပ်... ဒါတွေက အဲဒါကို ပြောတာပဲ။ ပိုက်ဆံမရှိရင် မင်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။"

"ငါတို့တွေ အရင်က ပြောလေ့ရှိတာက လူသားအားလုံးက တန်းတူညီမျှတယ်အချိန်ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် တူညီတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ ဝန်ခံရမယ်ငွေကြေးနဲ့ အာဏာရှေ့မှောက်မှာ ဘဝတွေက မညီမျှတော့သလိုအချိန်တွေကလည်း တစ်ဖက်သတ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီ။"

"ကြည့်စမ်း... လူငယ်လေးမင်းကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သာဓကတစ်ခု ပြမယ်။ ကြည့်လိုက် Patek Philippeဖြစ်ပြီး နာရီလောကရဲ့ ထိပ်တန်းအမှတ်တံဆိပ်ပဲ။ တစ်နှစ်ကို အလုံးရေ ၃ သောင်းထက်မပိုဘဲ ကန့်သတ်ထုတ်လုပ်တာ။ ဒါက နာရီတွေထဲက Roll-Royce လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါဟာ မြင့်မြတ်မှုဇိမ်ခံမှုနဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ငါ အခု ပတ်ထားတဲ့ နံပါတ် ၃၂၆ နာရီက လက်ရှိ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ လေလံဈေး အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၃၅၇,၀၀၀ ရှိတယ်။"

"လူငယ်လေး ဒီနာရီက မင်းတစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် လက်လှမ်းမီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ယွီရှီးကို ပျော်ရွှင်အောင် မထားနိုင်ဘူး ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် လက်လွှတ်လိုက်မယ် ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုက သူမကို ပိုပြီး နာကျင်စေမှာမို့လို့ပဲ။"

"ယွီရှီး..."

ကျန်းသခင်လေးက လင်းယွီရှီးကို ချစ်မြတ်နိုးဟန်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ယူလို့ ရပါတယ်။ ကိုက ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့သူဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ အစစ်အမှန်ချစ်သူ ဖြစ်လာမှာကို မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သိလာလိမ့်မယ်။"

ဤကဲ့သို့ နှလုံးသားထဲက လာဟန်ရှိသော သရုပ်ဆောင်ချက်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းလွှာအဖြစ် မြှင့်တင်ပြီး ယဲ့ချန်ကို နှိမ့်ချပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပြီး အားကောင်းလှသည်။

ဒါကိုပဲ အထက်တန်းကျသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်ဟု ခေါ်ဆိုရမည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွီရှီး၏ ဝမ်းကွဲအစ်မနှစ်ဦးနှင့် သူမ၏ ဒေါ်လေး ဒုတိယဒေါ်လေးတို့သည် ကျန်းသခင်လေးကို ရမ္မက်ဆန္ဒအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရွှံ့နွံပြင်ကြီးကဲ့သို့ပင် ပျော့အိစိုစွတ်သွားကြတော့သည်။

"ခင်ဗျား ပြောချင်တာက ပိုက်ဆံရှိရင် ဘာမဆို လုပ်လို့ရတယ်ပေါ့။"

ယဲ့ချန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ဒေါ်လာ သောင်းချီတန်တဲ့ နာရီတစ်လုံး စိတ်မကောင်းပါဘူးငါကတော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တရုတ်ယွမ် သန်း ၂၀ ရအောင် လုပ်နိုင်တယ်။

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့် ကြွားဝါမှုမျိုးကို မလုပ်ချင်တော့ပေ။ သူ ငြီးငွေ့သလို အထင်လည်း သေးမိသည်။

သူက စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ရာ ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအင် စမ်းချောင်းလေးတစ်စင်းသည် သူ၏ သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆန်းကြယ်လှသော မြင့်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များ သိမ်မွေ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားတဲ့ အာဏာရှိရှိတိုင်းပြည်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ ငွေကြေးဓန ရှိရှိ ငါ့ရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။

"မင်း အဲဒီလို နားလည်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီနေ့လာတာက ငါ့ရဲ့ ချမ်းသာမှုကို လာကြွားဖို့ သက်သက်မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းသခင်လေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ယွီရှီး မင်းတို့ မိသားစုအခြေအနေကို ငါသိပါတယ်။ မင်းအဖေက လေဖြတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်လဲနေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါက ယန်မြို့ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလောကရဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးတွေကို မင်းတို့အိမ်အထိ လာရောက်စမ်းသပ် ဆွေးနွေးပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပေးထားတယ်။ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကြောင့်သာ ဒီပညာရှင်ကြီးတွေကို ဖိတ်နိုင်တာ။ မင်းအဖေအတွက် ငါ လူမှုရေးအကြွေးတွေ အများကြီး တင်သွားခဲ့ရပြီယွီရှီး... ငါ့ရဲ့ ဒီလို ရိုးသားတဲ့ စေတနာကို မင်း သဘောကျရဲ့လား။"

ပြောပြီးနောက် သူက ယဲ့ချန်ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အထင်သေးမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စောစောက မင်းပြောတာ တစ်ဝက်ပဲ မှန်တယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံရော အဆက်အသွယ်ပါ ရှိရင်တော့ မင်းက ဘယ်တော့မှ ရှုံးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ငါ့မှာ အဲဒီနှစ်ခုစလုံး ရှိနေတယ်။ မင်းကော မင်းမှာ ဘာရှိလဲဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူက ပိုက်ဆံအတွက် ဂုဏ်ယူနိုင်တယ် အဆက်အသွယ်ရှိတဲ့သူက အဆက်အသွယ်အတွက် ဂုဏ်ယူနိုင်တယ်။ ပိုက်ဆံရော အဆက်အသွယ်ပါ မရှိတဲ့သူကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးဟန်ဆောင်ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် နေရတာပေါ့... ဟားဟားဟားမင်းကတော့ ကိုယ့်စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ ကိုယ်ပဲ ဟန်ဆောင်ဂုဏ်ယူနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။"

ဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်း

အကြီးဦးလေးနှင့် ဒုတိယဦးလေးတို့ မိသားစုဝင်များက အားရပါးရ လက်ခုပ်တီးကြတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းသခင်လေးသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။ သူသည် ယဲ့ချန်ကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရက်စက်စွာ နင်းခြေလိုက်နိုင်ပြီဟု ခံစားနေရသည်။

"တော်စမ်း မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ရပ်လိုက်တော့။ မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကို ဖိတ်ဖိတ် အလကားပဲ။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဦးလေးရဲ့ ရောဂါက မင်းတို့ ကုသနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။"

"တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ ငါက ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးရဲ့ အာရုံကြောဌာန ဌာနမှူးပဲ မင်းက ဘာမို့လို့ ငါတို့ ကုနိုင်မကုနိုင်ကို လာပြောနေရတာလဲ။"

ကျန်းသခင်လေးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးတွေ ရောက်ပြီတံခါးဖွင့်လိုက်ပါ။"

ကျန်းသခင်လေးက ပြုံးလိုက်သည်။

ဦးလေး၏ သားကြီးဖြစ်သူက ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား သွားရောက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်က လင်းယွီရှီး၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ယွီရှီး ဦးလေးရဲ့ ရောဂါကို ငါ ကုပေးနိုင်တယ်။ တိတိကျကျ ပြောရရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကုနိုင်တာ။ အဲဒီ အထူးကုဆရာဝန်ကြီးတွေ ပါမောက္ခတွေဆိုတာ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟင် ယဲ့ချန်... နင်က... ဆေးကုတတ်လို့လား။"

လင်းယွီရှီး၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒါပေါ့အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆိုရှယ်လစ် မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဗဟုသုတတွေ စုံလင်နေဖို့ လိုတာပေါ့။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဦးလေးဖြစ်သူကို ကုသရန်အတွက် အသေးစိတ်ပြီး စိတ်ချရသော ကုသမှုအစီအစဉ်ကို စနစ်တကျ ရေးဆွဲပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ယဲ့... ယဲ့ချန်... နင့်စကားက တကယ်ပဲလား။ နင့်မှာ တကယ်ပဲ ငါ့အဖေကို ကုပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတာလား။"

ရုတ်ချည်းပင် လင်းယွီရှီး၏ တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပန်းပွင့်များ ပွင့်လန်းလာသကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လေသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ယခုအချိန်တွင် လင်းယွီရှီး၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ထိုစဉ်က ထန်မော့ရွှေ၏ ခံစားချက်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် ဤလောကထဲသို့ စတင်ရောက်ရှိလာပြီး အမှောင်ထုနှင့် နာကျင်မှုများကြောင့် ပထမဆုံး ငိုကြွေးသံ ပြုလုပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူသည် တောင်တန်းများပေါ်မှ နေ့စဉ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေသည့် နီမြန်းတောက်ပသော နေမင်းကြီးနှင့် တူပေသည်။

ဖခင်မေတ္တာဆိုသည်မှာ ဆင်းရဲချမ်းသာခြင်းနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။

လင်းယွီရှီး၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် နှစ်အတော်ကြာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေရှာပြီဖြစ်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ မိခင် လီဟွီတို့သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ရှိသမျှ စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့ပြီး ကြိုးစားနိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အသက်ချင်း လဲလှယ်၍ ရမည်ဆိုပါက လင်းယွီရှီးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသက်အတွက် မိမိကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ပေးရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

"ယွီရှီး ငါ နင့်ကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ။"

ယဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အင်းးး"

လင်းယွီရှီးက မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ သူသည် လင်းယွီရှီးအတွက် မမျှော်လင့်ထားသော အံ့ဩစရာများကို ယူဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် စိတ်ကူးထဲတွင် သူမသည် ယဲ့ချန်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းသခင်လေးသည် အသက် ၅၀ ကျော်၆၀ အရွယ် အမျိုးသားကြီး အချို့ကို အိမ်ထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် အရပ်အမောင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ မတူညီကြသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး တောက်ပသော မျက်နှာထားထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများ ရှိကြသည်။

"လာပါ ယွီရှီး..."

ကျန်းသခင်လေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် လီဟွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အန်တီ... ဟုတ်တယ်မလား ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒီပညာရှင်ကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ ယန်မြို့ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလောကရဲ့ ကြီးလေးတဲ့ ထောက်တိုင်ကြီးတွေပါတစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ပြောရင်တောင် သူတို့က ကိုယ့်နယ်ပယ်အသီးသီးမှာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးတွေပေါ့သူတို့အားလုံးကို ဒီကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ တကယ်ကို မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။"

လီဟွီသည် ဝင့်ဝါလွန်းသော ကျန်းသခင်လေးကို သဘောမကျသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းအိုကြီးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဒါရိုက်တာ ရွှီပါ ကျွန်တော်တို့ ယန်စီးတီးရဲ့ ထိပ်တန်း ဦးနှောက်အကျိတ် အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးဖြစ်ပြီး ဒီနယ်ပယ်မှာ သုတေသနလုပ်လာတာ အနှစ် ၃၀ ရှိပါပြီ။ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခတစ်ခါတင် ယွမ်သောင်းချီ ပေးရတာပါ။"

"ဒါကတော့ ဒေါက်တာ ထန်ပါ တစ်နိုင်ငံလုံး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အာရုံကြောဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး လေဖြတ်ပြီး သတိမေ့မြောနေတဲ့ လူနာတစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ နိုးထလာအောင် ကုသပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ သာဓက ရှိပါတယ်။"

"ဒါကတော့ ဆရာကြီး ကျိုးပါ ယန်မြို့ရဲ့ အတော်ဆုံး မေ့ဆေးပညာရှင်ကြီးပေါ့။"

"ပြီးတော့ ဒါကတော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီးပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်တဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလော့ ပါ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ သူ့ကို ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့လို့ပဲ ခေါ်ကြတာ ပိုအဆင်ပြေကြပါတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တာဝန်မယူခင်က ညွှန်ကြားရေးမှုးလော့ဟာ စတုတ္ထပြည်သူ့ဆေးရုံရဲ့ အာရုံကြောဌာနမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူဟာ တရုတ်နိုင်ငံ ကင်ဆာဆန့်ကျင်ရေးအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သလို ယန်မြို့ အကျိတ်သုတေသနဌာနရဲ့ ဒါရိုက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်ဆေးပညာနဲ့ အနောက်တိုင်းဆေးပညာ နှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ အရည်အချင်းရှိပြီး ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဂျာနယ်တွေမှာ သူရေးသားခဲ့တဲ့ စာတမ်းတွေကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ဆေးပညာရှင်တွေက အလွန် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြရပါတယ်။"

ကျန်းသခင်လေးသည် ညွှန်ကြားရေးမှုးလော့အား မိတ်ဆက်ပေးသည့်အချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာ၌ လေးစားမှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။ ယနေ့ ညွှန်ကြားရေးမှုးလော့က သူ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဤကဲ့သို့သော ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်သို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါလာပေးခြင်းက ကျန်းသခင်လေးကို အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေခဲ့သည်။

ကျန်းသခင်လေး၏ မိတ်ဆက်မှုများကြောင့် လင်းယွီရှီး၏ ဦးလေးနှင့် ဒုတိယဦးလေးတို့ မိသားစုဝင်များမှာ ထိုဆရာဝန်ကြီးများ၏ ဩဇာတိက္ကမကြောင့် ရိုသေကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ရပ်နေကြရတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ဆရာဝန်တစ်ဦးချင်းစီသည် ရောဂါဝေဒနာများကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်သည့် လက်စွမ်းထက်လှသော ဆရာဝန်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှုးလော့ဆိုသည်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလောက၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီးသာမန်လူများသာမက ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများပင် သူနှင့်တွေ့ဆုံရန် အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

ယန်မြို့တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများမှာ အထက်တန်းလွှာနှင့် အာဏာရှိသော အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူကြီးလူကောင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆရာဝန်အဖွဲ့အစည်းမှာ အလွန်ပင် ထိပ်တန်းကျလှပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းသခင်လေး၏ မျက်နှာကြောင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါသည် ကျန်းသခင်လေး၏ အဆက်အသွယ်နှင့် ကွန်ရက် မည်မျှအထိ အားကောင်းကြောင်းကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

"ဟင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့လား။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသောအမူအရာနှင့် ဒါရိုက်တာလော့သည် ထန်မိသားစုမှကိုယ်ပိုင်ဆရာဝန်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသည့်လူလော့ မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့သည်လည်း ယဲ့ချန်ကို လှမ်းမြင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အမြဲတမ်း တည်ကြည်အေးစက်နေတတ်သော မျက်နှာထက်တွင် ရုတ်ချည်းပင် အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရဟန်ရှိသော ဖားပြားသည့် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

"ဟာ အစ်ကိုလေးမင်းလည်း ဒီမှာရှိနေတာလား။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ယဲ့ချန်ရှိရာသို့ ဦးဆောင်၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏လက်ကို လှမ်း၍ ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလေး မင်္ဂလာပါ မင်္ဂလာပါ ဟားဟားဟား မင်းကို ဒီမှာ ထပ်တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာကောင်းလိုက်တာ။"

ဘာ။ အစ်ကိုလေး ဟုတ်လား။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ပင် တည်ကြည်ခက်ထန်ပြီး ဆက်ဆံရခက်ခဲကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းလွှာအဖြစ် နေတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ အလုပ်ခွင်တွင် သူသည် မျက်နှာသေနှင့် နေတတ်သည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများ သို့မဟုတ် လူနာရှင်မိသားစုများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် လုံးဝ ပြုံးလေ့ပြုံးထ မရှိပေ။

ကျန်းသခင်လေးသည် ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးတွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ ဤကဲ့သို့ ပြုံးသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့သည် ယဲ့ချန်ကို ပြုံးပြနေရုံသာမကကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး ဖားပြားစွာဖြင့် တလိုတလား နှုတ်ဆက်နေခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်းပင် သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရှိနေသူအားလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများပင် ထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာလည်း ရုတ်ချည်း ပါးလွှာသွားပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။