အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) - အသက်ရှင်လျက် မြေမြှုပ်ခြင်း။

"အစ်ကို​လေး... ဟုတ်လား။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ နားအူသွားကာ မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်များအတိုင်း ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျန်းသခင်လေးသည် ညွှန်ကြားရေးမှုးလော့ကဲ့သို့သော ဆေးပညာလောက၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ယဲ့ချန်ကို ယခုကဲ့သို့ ရိုသေစွာဖြင့် အစ်ကိုလေးဟု ခေါ်ဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယဲ့ချန်ကမူ ထမည့်ပုံမပေါ်ဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်လျက်ပင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် 'ဒီလူကြီးက ငါ့ရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို မျက်စိကျနေတာ ငါမသိဘူးမှတ်နေလား တကယ့်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လူပါလား' ဟု တွေးတောရင်း မနှစ်မြို့ဟန် ပြသလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ကမူ အမြန်ပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ ယဲ့ချန်ကို မျက်စိပ်ခတ်ပြလိုက်သည်။ ယခင်က ထန်မိသားစု၏ သတိပေးချက်နှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့ကိုယ်တိုင်၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ယဲ့ချန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားစေရန် သူက တိတ်ဆိတ်လိုက်သည်။

"အဟမ်း..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့က ချောင်းဟန့်ကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ကျန်းသခင်လေး ဦးလင်းရဲ့ ရောဂါက ငါတို့ ဆေးရုံမှာ အရင်ကတည်းက စစ်ဆေးဖူးတယ်။ တကယ်ပြောရရင် ဒီရောဂါက ကုဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဦးနှောက်မှာ ထိခိုက်မှုမရှိ သွေးပေါင်ချိန်နဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေကလည်း ပုံမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါမျိုး ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ရောဂါရှာမရရင် ဘယ်လိုကုမလဲ မိသားစုဝင်တွေ စိတ်ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ ယန်မြို့တင်မကဘူး နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းဆေးရုံတွေကို ပို့ရင်လည်း အလကားပါပဲ။ ပြည်ပကို စမ်းပို့ကြည့်ချင်ရင်တော့..."

သူသည် အိမ်၏ အခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားရပ်လိုက်သည်။

လီဟွီ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ဆရာဝန်များက အခန်းထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက် စစ်ဆေးသော်လည်း ဘာမှ အဖြေမထွက်ခဲ့ပေ။

"ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေး ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးလော့တို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်တွေကိုပဲ ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးလိုက်ကြပါတော့။"

"ဒေါ်လေး စိတ်မပူပါနဲ့။ ဦးလေးရဲ့ ရောဂါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အခုပဲ ကုပေးမယ်။"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ် မင်း ကုပေးမယ် မင်းက လူတွေကို ဟန်ဆောင်ပြီး လှည့်စားနေတာပဲ။ မင်းက ဘာမို့လို့ ကုနိုင်မှာလဲ။"

"အဲ့ဒါက မင်းတို့ မတတ်နိုင်လို့ပါ။ ငါကတော့ ကုနိုင်တယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောသည်။

"မင်း ဘယ်ဆေးတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာလဲ ဆေးကုသခွင့် လိုင်စင်ရော ရှိလား မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

"ဘာမှ မရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကို ကုဖို့တော့ ဘယ်သူမှ တားဆီးလို့ မရဘူး။"

"အလကားပါ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကစားနေတာပဲ။ မင်းကို လိုင်စင်မဲ့ ဆေးကုမှုနဲ့ တရားစွဲမယ်။"

"ကျွန်မအဖေရဲ့သမီးအနေနဲ့ ယဲ့ချန်ကို ကုခွင့်ပြုပါတယ်။ ဘာဖြစ်လာဖြစ်လာ ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်။"

"ငါ အစ်ကိုလေးကို ယုံတယ် သူ့ကို စမ်းခွင့်ပေးလိုက်ပါ။"

ဦးလေးကြီး၏သားက ကျန်းသခင်လေးကို လျှို့ဝှက်ပြောသည်။

"သူ ကုရင်း အဖေကို သေအောင်လုပ်မိရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် ပိုကောင်းတယ်အဲ့အခါ ကောင်မလေးက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိမ့်မယ်။"

"ကောင်းပြီ မင်း ကုကြည့်လိုက်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားရင်တော့ မင်းကို ငါ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့်မပေးဘူး။"

ယဲ့ချန်က ဦးလင်းကို ပွေ့ချီကာ အိမ်အပြင်ဘက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူသည် အဖွားကြီးတစ်ယောက်ထံမှ ပေါက်တူးကို ငှားပြီး မြေတွင်းတစ်တွင်း တူးလိုက်သည်။

"ယဲ့ချန် ဒီတွင်းကို ဘာအတွက် တူးတာလဲ။"

"အဖေကို ဒီထဲမှာ မြေမြှုပ်ကုသဖို့ပါ။"

"ဘာ... အဖေက မသေသေးဘူးလေ။"

လင်းယွီရှီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဟားဟား... လူမသေသေးဘဲ မြေမြှုပ်ကုသမယ်တဲ့လား တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

ရပ်ကွက်သားများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ ယဲ့ချန်ကို ရိုက်နှက်ရန် ပြင်ကြသည်။

"လူတိုင်း စောင့်ကြည့်ကြပါဦး။ အထူးကုတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သာမန်လူတွေ နားမလည်နိုင်ဘူး။"

"ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါဆိုရင် ထူးဆန်းတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ ကုသရမှာပေါ့။"

ထို့နောက် ယဲ့ချန်က ပေါက်တူးကို ကိုင်ကာ မြေကြီးများဖြင့် စတင်ဖို့လိုက်သည်။ အသက်ရှင်လျက် မြေမြှုပ်နေသော ထိုမြင်ကွင်းသည် အားလုံးအတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ယဲ့ချန်အား လူမဆန်သူ ရူးသွပ်သူဟူ၍ ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုကြပြီး၊ လင်းယွီရှီးမှာလည်း ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ ခြေလက်တို့ တုန်ရီနေသည်။ သို့သော် ယဲ့ချန်မှာမူ မည်သူ့စကားကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အာရုံစူးစိုက်ကာ မြေကြီးများကို ဖို့နေ၏။

သူ၏လုပ်ရပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော အစီအရင်တစ်ခုလား သို့မဟုတ် ရူးသွပ်သော စွန့်စားမှုလားဆိုသည်ကို ဒါရိုက်တာလော့နှင့် တကွ လူတိုင်းက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။