အခန်း ၉၈၇

အခန်း (၉၈၇) - တာအိုလက်တွဲဖော် ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်၊ အလှပဂေးလေးနှင့် ရမ္မက်ခြောက်ပါးလောကီအသီး (၅)

'ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ရဲ့ ကံကြမ္မာက ကြီးမြတ်နေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး... ကပ်ဘေးအငွေ့အသက်တွေ ရှိနေပေမဲ့လည်း အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ...'

'ဖီးနစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်တော်က သူမအတွက် တကယ့်ကို တာအိုရရှိနိုင်တဲ့ ရတနာမြေတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်...'

'ငါမရှိရင်တောင်မှ သူမဟာ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကံကောင်းခြင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ဖီးနစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်တော်ထဲကနေ ရတနာတွေကို ရယူနိုင်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဦးမှာပဲ...'

'ဒါပေမဲ့ ငါရှိနေတဲ့အတွက် သူမရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ပိုမို မြင့်မားလာမှာဖြစ်သလို အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပိုရလာနိုင်တယ်...'

ကျိုးစွေ့၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထက်ရှသော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

‘ကံကြမ္မာကူ’သည် အဘယ်ကြောင့် မိမိအား ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို မဖြစ်မနေ ရှာဖွေခိုင်းရသနည်းဟူသည်ကို သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားလှသည်မှာ ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်၏ ဇာတ်မြစ်နှင့် သွေးမျိုးဆက်က အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားနေသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်၏ ကူညီမှုကို ရရှိပါက ဖီးနစ်အင်မော်တယ်နန်းတော်အတွင်း၌ ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မိမိတစ်ဦးတည်းဖြင့်ဆိုလျှင်မူ ဖီးနစ်အင်မော်တယ်နန်းတော်ထဲမှ အကျိုးအမြတ်များစွာကို ရရှိနိုင်ရန် မဖြစ်မနိုင်ချေ။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို အရင်ဆုံး ကယ်ထုတ်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

"ပြီးတော့ အခုကလည်း တကယ့်ကို အခွင့်ကောင်းပဲ..."

"လက်ရှိမှာ ဒီမဟာယာနအဆင့် သားရဲရိုင်းတွေနဲ့ ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီပင်က အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ..."

"နည်းနည်းလေး သတိထားမယ်ဆိုရင်တော့ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါ..."

ကျိုးစွေ့က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိချေ။

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို ပွေ့ချီကာ ‘တည်နေရာပြောင်းကူ’ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားနိုင်သည်။

ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီပင်နှင့် မဟာယာနအဆင့် သားရဲရိုင်းများ နိုးလာခဲ့လျှင်ပင် မိမိကို မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မှန်ပေသည်၊ သူ ဤမျှ တည်ငြိမ်နေရခြင်းမှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ကျရှုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် ဆုံးရှုံးမှု ကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။

ကိုယ်ပွားတစ်ခုအနေဖြင့် မည်သည့်ခံစားချက်၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ လောဘ သို့မဟုတ် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုမျှ ရှိမနေပေ။ အကျိုးအမြတ် တွက်ချက်မှုသက်သက်သာ ရှိပေသည်။

မူလခန္ဓာအတွက် အကျိုးရှိမည့် အရာမှန်သမျှကို မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။

ရွှစ်...

ခဏချင်းတွင် ကျိုးစွေ့သည် နှလုံးသားမျက်လုံး စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏အသက်ရှူသံနှင့် အငွေ့အသက်လှိုင်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီပင်ဆီသို့ အသံမထွက်ဘဲ တိုးကပ်သွားခဲ့၏။

သူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းပေါ်ရှိ ရာနှင့်ချီသော ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီသီးများကို မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို ပွေ့ချီကာ ‘တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းကူ’ကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး လီသန်းပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း...

ကျိုးစွေ့က ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို ပွေ့ချီထွက်ပြေးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အိပ်မောကျနေသော ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီပင်သည် ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အာရုံခံမိပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားလေသည်။

ကြီးမားထည်ဝါလှသော သစ်ပင်ကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လီတစ်သန်းအတွင်းရှိ မြူခိုးများမှာ ထစ်ချုန်းမြည်ဟည်းသံများနှင့်အတူ လှိုင်းထလာခဲ့တော့သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းအနေဖြင့် မည်သို့ပင် အသည်းအသန် အာရုံခံရှာဖွေသည်ဖြစ်စေ ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင် ရှိရာအရပ်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အဆုံးတွင်မူ ၎င်းအနေဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိထားသောကြောင့် အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မောကျနေခဲ့ရပြီး မိမိ၏ မူလနေရာမှ လုံးဝ ထွက်ခွာနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။

...

ဖီးနစ်အင်မော်တယ်နန်းတော်၏ ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီနန်းတော်မှ လီသန်းပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော တောင်ဂူတစ်ခုအတွင်း။

"ဟားဟား... တကယ်ကို အောင်မြင်သွားတာပဲ..."

ကျိုးစွေ့သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အပြုအမူမှာ အလွန်ပင် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ တစ်စက္ကန့်မျှ နောက်ကျသွားပြီး ရမ္မက်ခြောက်ပါးလောကီပင် နိုးလာခဲ့ပါက မိမိလည်း သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤမျှ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော အင်မော်တယ်လောက၏ အပင်ကြီးကို မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဆုံးတွင်မူ သူသည် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီနန်းတော်ထဲမှ ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေပြီး အိပ်ပျော်နေသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ရှိနေ၏။

သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်လှပကျော့ရှင်းပြီး မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေကာ ပုလဲရတနာကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ဆံကေသာကို မြင့်မားစွာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး နက်မှောင်သော မျက်ခုံးအစုံမှာ လခြမ်းကွေးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အလွန်ပင် ကျက်သရေရှိပြီး ရဲရင့်သော အလှတရားကို ဆောင်နေ၏။ နဖူးပြင်အလယ်တွင်မူ ရွှေရောင်ဖီးနစ် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေချေသည်။

သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေပြီး ထောင်ချီလီထက် အနည်းငယ်မျှ မနိမ့်ကျလှချေ။

ဝတ်ရုံကော်လံမှာ အနည်းငယ် ကျောဘက်သို့ လျှောကျနေပြီး ဖြူဝင်းနုနယ်သော လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို ဖော်ပြနေကာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

ယခင်က မြင့်မြတ်လွန်းပြီး မချဉ်းကပ်ဝံ့စရာ ကောင်းလှသော ဖုန်းရှီးမြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန်နှင့် မတူညီပေ။

ယခုကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေချိန်တွင် သူမသည် အနည်းငယ်ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေကာ တကယ်တမ်း၌ အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ထို့ပြင် သူမသည် လက်ရှိတွင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် ပို၍ပင် မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းနေ၏။

မည်သူမဆို သူမအား စိတ်တိုင်းကျ ပြုမူနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသောကြောင့် တံတွေးပင် မျိုချမိလောက်စရာ ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် ကျိုးစွေ့ကမူ ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် အခွင့်ကောင်းယူမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဥပဒေသဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတာပဲ..."

"ပြီးတော့ ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီအငွေ့အသက်တွေရဲ့ တိုက်စားမှုကိုလည်း ခံထားရတယ်..."

"ပြင်ပအကူအညီသာ မရှိရင်တော့ နှစ်အတော်ကြာတဲ့အထိ နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တခြားကူပိုးကောင်တွေကို လွှတ်ပြီး ကူညီခိုင်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

ကိုယ်ပွားကျိုးစွေ့သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ဤအခြေအနေကို မူလခန္ဓာထံသို့ ချက်ချင်း အသိပေးလိုက်၏။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ‘တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းကူ’သည် ‘ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲကူ’ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝုန်း...

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် စွမ်းအင်တစ်စုဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားကာ လူသားပုံသဏ္ဌာန် ပိုးအိမ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီအငွေ့အသက်များကိုလည်း ‘အိပ်မက်ဝိညာဉ်ကူ’က ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပိုးအိမ်မှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း ပိုးအိမ်ထဲမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ဗလာကျင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေသည်။

သို့ရာတွင် သူမ၏ ဇဝေဇဝါမျက်နှာလေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ရေချိုးပြီးခါစ ကျော့ရှင်းလှပသော နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ရှိနေ၏။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပျောက်ကင်းသွားရတာလဲ..."

"ဒါမှမဟုတ် ငါ အခုထိ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာလား..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်သည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောအမူအရာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

သူမသည် ယခင်က မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဥပဒေသဒဏ်ရာအချို့ ကျန်ရှိနေသဖြင့် ဒဏ်ရာများ ပြန်လည်မကောင်းမွန်နိုင်တော့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဖုန်းရှီးကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာရခြင်းမှာလည်း ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရန်အတွက် မဟုတ်ပါလော။

မတော်တဆအားဖြင့် သူမသည် ဖီးနစ်အမိန့်ပေးတံဆိပ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် ဖီးနစ်အင်မော်တယ်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ကံဆိုးစွာဖြင့် ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီအငွေ့အသက်များကို ရှူရှိုက်မိကာ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် နောက်ဆုံးအချိန်၌ သူမသည် မိမိ၏သတင်းစကားကို အပြင်သို့ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မိမိ၏ မိတ်ဆွေများက မိမိအား ကယ်တင်ရန်အတွက် မဟုတ်ပေ။

မိမိ သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သတင်းကိုသာ အသိပေးလိုခြင်းဖြစ်ပြီး မိမိ၏ မိတ်ဆွေများအား စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မဖြစ်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုမူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် နိုးထလာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများအားလုံးလည်း အပြီးတိုင် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမှာ တကယ်ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယခုအထိ လောကီစိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲမှ ထွက်မလာနိုင်သေးဟု သံသယဝင်နေဆဲပင်။

စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အမှန်တရားနှင့် အိမ်မက်ကိုပင် ကောင်းစွာ မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။

ဤသည်မှာ ရမ္မက်ခြောက်ပါး လောကီအငွေ့အသက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားပင် ဖြစ်၏။

တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ လောကီစိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်သို့ ခြေချမိသည်နှင့် အမှန်တရားနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုကို မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ မိမိ၏ မူလမှတ်ဉာဏ်များကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေတတ်သည်။

စိတ်မိစ္ဆာအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်မှသာလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။