အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅) - ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်ယူမှု

ဝေ့ကျဲ့သည် ပျက်စီးနေသော ဆံထိုးလေးကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ၎င်းကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသိစိတ်ပင်လယ် တရားထိုင်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ဘုံခြောက်ပါး၏ အချိန်စီးဆင်းမှုကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုရင်း အချိန်မြစ်ပြင်ကျယ်ထဲတွင် ရောယှက်နေသော အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

လင်ကျန်းသည် သံသရာကျောက်တုံးပေါ်၌ အက်ကွဲကြောင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သူကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်နှင့် သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လီချိုးမှာမူ သူ၏ဝမ်းကွဲညီလေးနှင့် စကားပြောနေ၏။

သူသည် ကြီးမားလှသော ကုတင်ထက်တွင် ထိုင်ကာ ရေမှန်ပြင်မှတစ်ဆင့် သူ၏ဝမ်းကွဲညီလေးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ အရင်က စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ကိစ္စကို မင်း သိရပြီလား..."

ရေမှန်ပြင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လီချိုးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... သံသရာကျောက်တုံးကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ သားရဲဘုရင်လေးပါးက ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်နဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းနေကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လီချိုး၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်နဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းရတာလဲဆိုတာကိုရော စုံစမ်းမိရဲ့လား..."

လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် စုံစမ်းသိရှိခဲ့တာကို ကြားရင် အစ်ကိုကြီး လုံးဝယုံမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“သူတို့က တကယ်တော့ ဘုံခြောက်ပါးလုံးကို သိမ်းပိုက်ချင်နေကြတာ... အခုဆိုရင် မိစ္ဆာဘုံ၊ သားရဲဘုံနဲ့ ဝိညာဉ်ဘုံတို့ စုပေါင်းပြီး နတ်ဘုံကို တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ပွဲက စတင်နေပြီ... "

“လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်တင်ပဲ စစ်နတ်ဘုရား မင်ယဲ့က စစ်တပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ပြီး အမှောင်မျိုးနွယ်စု သုံးခုရဲ့ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကို အနိုင်တိုက်လိုက်တယ်..."

“ကျွန်တော် စစ်တလင်းကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အမှောင်မျိုးနွယ်စု သုံးခုရဲ့ စစ်တပ်တွေအားလုံးကို စစ်နတ်ဘုရားက ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီ... စစ်နတ်ဘုရား မင်ယဲ့ကတော့ အရမ်းကို စွမ်းတာပဲ..."

လီချိုးသည် သူ၏မျက်နှာထက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ယွင်ရှန်... မင်း ဒီကိစ္စထဲကို ဝင်မပါနဲ့ဦး... သံသရာကျောက်တုံးကို သုံးပြီး စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမ ကျူးလင်ရဲ့ ဝိညာဥ်သားရဲတွေကို ဒီကမ္ဘာဆီ ပို့လိုက်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုပဲ စုံစမ်း... ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ ငါ သားရဲဘုံကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျမှ ကိုင်တွယ်မယ်..."

လီချိုး သားရဲဘုံသို့ ပြန်လာမည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။ သူသည် ရေမှန်ပြင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး တကယ်ပဲ ပြန်လာတော့မှာလား..."

လီချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မီးချီလင်နဲ့ ရေခဲချီလင်တို့ကို ဒီကမ္ဘာငယ်လေးဆီ ဘယ်သူပို့လိုက်လဲဆိုတာကို ငါ သိရတာနဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ချိပ်ပိတ်ထားတာကို ဖြေလျှော့ပေးလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်လည်ရယူပြီး ဘုံခြောက်ပါးဆီ ပြန်လာနိုင်ပြီ..."

ယွင်ရှန်သည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည် ယခုထိ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေဆဲလားဟု ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ပြင်ပမှ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် ရေမှန်ပြင်မှတစ်ဆင့် လီချိုးကို အလျင်အမြန် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်လာနေပြီ... ကျွန်တော် သတင်းအချက်အလက်တွေ ထပ်ရရင် အစ်ကိုကြီးဆီ ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်..."

လီချိုးသည် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ တံခါးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သတိထားပါ..."

"အင်း... ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ရှန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ပုံရိပ်သည် ရေမှန်ပြင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကုတင်ထက်တွင် ထိုင်ရင်း လီချိုးသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ရေမှန်ပြင်သည် ကွယ်ပျောက်သွား၏။

သူသည် လက်ပိုက်ထားကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်ဝင်နေတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

'ငါတို့ရဲ့ စုံစမ်းမှုရလဒ်တွေထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေတာ သေချာတယ်... အခုဖြစ်နေတဲ့ စစ်ပွဲက သံသရာကျောက်တုံးနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား...'

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင် မစုံစမ်းနိုင်တာက တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်... ယွင်ရှန် စုံစမ်းတာ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ မသိဘူး... ဒီနောက်ကွယ်ကလူကို ငါတို့ ရှာတွေ့တဲ့အချိန်ကျရင် အချိန်တွေ အရမ်းနှောင်းမသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် စိတ်ကို ကြည်လင်စေရန် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်၏။

ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏အင်အား တိုးတက်စေရန် ကျင့်ကြံခြင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြချိန်တွင် လွတ်မြောက်လာသူများမှာမူ ဝူလင်စခန်းသို့ ဦးတည်၍ ခရီးနှင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ အပူချိန်သည်လည်း တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုမိုကျဆင်းလာတော့သည်။

၄ ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် မိုးမလင်းမီကပင် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်နှာသစ် သန့်စင်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အရသာရှိသော နံနက်စာကို ပြင်ဆင်ပြီး ကိတ်မုန့်တစ်လုံးကို ဖုတ်လိုက်သည်။ ယနေ့သည် ဒီဇင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့ ဖြစ်ပြီး ကျူးလင်၏ မွေးနေ့ရက်မြတ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ချစ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မွေးနေ့လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးချင်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမအတွက် မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးရန် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားပေးစရာ ဘာမျှမရှိချေ။

၃ နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် ကျူးလင် အကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများနှင့် ကြီးမားလှသော မွေးနေ့ကိတ်မုန့်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် စားပွဲဝိုင်းကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။

ကျူးလင်၊ ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့သည် အိပ်ပျော်နေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် သူသည် သူတို့ကို သွားရောက်နှိုးလိုက်၏။ ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့ကို နှိုးပြီးနောက် သူသည် ကျူးလင်၏အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ သွားကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…

တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှထကာ တံခါးကို သွားရောက်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ပြင်ပတွင် ရပ်နေသော ရှို့ဝူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ... ရှို့ဝူ... ရှင် ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စောစောနိုးနေရတာလဲ..."

ရှို့ဝူသည် သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မွေးနေ့မှာပျော်ရွှင်ပါစေ... လင်အာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ရာ ကျူးလင်မှာ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိတော့သည်။

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၁၀၀၀ ခန့်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့်အတူ မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပခဲ့ပြီးကတည်းက သူမ၏မွေးနေ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်သတိရမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှို့ဝူသည် သူမ၏ အံ့ဩနေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ... ကြည့်ရတာ သဘောကျလို့လား... ဒါမှမဟုတ်... မင်းရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ကိုယ့်ကို လိုချင်လို့လား..."

သူ၏စနောက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်သည် ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီရဲသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ... ရှို့ဝူ... ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့ကို မှတ်မိပေးလို့..."

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ကျေးဇူးတင်စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အရာအားလုံးကို ငါ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေမှာပါ...”

“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ချစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့မွေးနေ့ကို အတူတူ ဆင်နွှဲခွင့်ရတာ ကိုယ့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."

“မင်း ကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ဒီနေ့တစ်ရက်လုံးကို ကိုယ်နဲ့အတူတူ ဖြတ်သန်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်ပဲ ကိုယ်အရမ်းပျော်မိမှာ..."