အခန်း ၂၅၆

အခန်း (၂၅၆) - တတိယမြောက် အအေးလှိုင်း

ရှို့ဝူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် သူမမျက်နှာ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပါးပြင်ကို ထိကိုင်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အောက်ထပ်ကနေ အရမ်းမွှေးတဲ့ အနံ့လေးရနေတယ်... ရှင် အရသာရှိတာ တစ်ခုခု လုပ်ထားတာလား..."

ရှို့ဝူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် မွေးနေ့ပွဲလေး ပြင်ဆင်ထားတယ်... အစားအသောက်တွေ မအေးသွားခင် သွားစားကြရအောင်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးလင်သည် ထန်ဝေ့၊ ကျီယန်၊ လီချိုး၊ သူမ၏ တပည့်နှစ်ဦးနှင့် ကလေးများကို မြင်လိုက်ရပေသည်။ သူမ လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယွီသည် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် သေတ္တာတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သေတ္တာကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကျူးလင်... ဒီနေ့က အစ်မရဲ့ မွေးနေ့ဆိုတာ ကျွန်တော် ကြားတယ်...”

“ဒါကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ မောင်နှမတွေက အစ်မအတွက် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားတယ်... ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့လေး ဖြစ်ပါစေ အစ်မကျူးလင်... နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်ပါစေ..."

သေတ္တာကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် နှစ်တစ်ထောင်လျှင် တစ်ကြိမ် သူမ၏ အစ်ကိုတော် ပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိသော မွေးနေ့ပွဲများကို သတိရသွားသည်။

သူမ ရရှိခဲ့သော မွေးနေ့လက်ဆောင်တိုင်းသည် လောကဘုံခြောက်ပါးတွင် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာများ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

ကျူးလင်သည် ချန်ယွီကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွီယွီ..."

ထို့နောက် သူမသည် အခြားကလေးများကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတို့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကလေးများသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။

ထို့နောက် ထန်ဝေ့၊ ကျီယန်၊ လီချိုး၊ ကျန်းကျင့်နန်နှင့် ရှောက်ယွီဇီတို့ကလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သူတို့၏ မွေးနေ့လက်ဆောင်များကို သူမထံ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းက သူမကို မွေးနေ့လက်ဆောင်များ ပေးပြီးနောက် ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"စားကြရအောင်..."

ကျူးလင်သည် ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပနေကြသည်။

အစားအသောက်များကို သုံးဆောင်နေကြစဉ် ဝူလင်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဥဩသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဥဩသံကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူသည် တူကို ချထားလိုက်ပြီး အခြားသူများနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

သူတို့တွင်လည်း မိမိနှင့် တူညီသော အတွေးများ ရှိနေကြောင်း မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတို့... အိမ်ထဲကနေ မထွက်ကြနဲ့... လီချိုး... သူတို့ကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးပါ..."

လီချိုးသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့ကို ငါ့ဆီသာ လွှဲထားလိုက်..."

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားပြီး ကျီယန်၊ ထန်ဝေ့နှင့် ကျူးလင်တို့က နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း လီချိုးသည် တွေးတောနေဟန်ဖြင့် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇုန် (၅) ဝင်ပေါက်တွင် တပ်စွဲထားသော သက်တော်စောင့်များသည် မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမ အရင်က တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ထင်ယောင်ထင်မှား အကာအကွယ်အတားအဆီး ကျိုးပျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်းရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု တွေးမိသောအခါ ကျူးလင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ဖို့ဆိုတော့ ဒီကျူးကျော်သူက တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးရမယ်...'

သူမသည် ကျူးကျော်သူ၏ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းနေစဉ်မှာပင် ထင်ယောင်ထင်မှား အကာအကွယ်အတားအဆီးသည် အဆုံးသတ်တွင် ကျိုးပျက်သွားလေသည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား အကာအကွယ်အတားအဆီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဝူလင်စခန်းရှိ လူတိုင်းသည် အပြင်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား အကာအကွယ်အတားအဆီး အပြင်ဘက်ရှိ လူများအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှား အကာအကွယ်အတားအဆီး အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဝေးမှ တံတိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကြ... အဲဒါ ဝူလင်စခန်းလား... ငါတို့ လာနေတာကို သိလို့ သူတို့ စခန်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာလား..."

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် အခြားလူတိုင်းသည် သူ လက်ညှိုးထိုးပြသော အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဝေးမှ တံတိုင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အေးခဲပြီး မသေဆုံးသေးသူများသည် သူတို့၏ တောင့်တင်းနေသော ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး စွမ်းအင်တိုးဆေးများ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဝူလင်စခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကြလေသည်။

တံတိုင်းအနောက်တွင် ရပ်နေသော ထန်ဝေ့သည် စခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော ထိုလူများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... မြူခိုးတွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ တတိယမြောက် အအေးလှိုင်းက အခု အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့သည် အံ့ဩသွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ရှို့ဝူကမူ ထိုလူများကို သွားကြိုရန် စစ်ဘက်သုံးယာဉ်များကို အသုံးပြုဖို့ သက်တော်စောင့်များကို အမိန့်ပေးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထိုလူများ၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ဇုန် (၅) ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီကျော် ကြာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိ အပူချိန်ကျဆင်းမှုနှုန်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလူများ စခန်းသို့ မရောက်မီ အအေးလှိုင်း ရိုက်ခတ်လာမည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားမိနေသည်။

ထိုလူများသည် စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ယာဉ်များပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်နေကြစဉ် အမြင်စွမ်းရည်ရှိသော သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် ကားပေါ်တက်ကြ... အအေးလှိုင်းလာနေပြီ... ငါတို့ဆီ ရောက်ဖို့ ခြောက်မိနစ်လောက်ပဲ အချိန်ရတော့မယ်..."

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ကားများပေါ်သို့ မတက်ရသေးသူများသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ကားများပေါ်သို့ တက်ရန် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တွန်းတိုက်နေကြသော လူများကိုကြည့်ကာ ဗိုလ်ကြီးသည် သေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပစ်ဖောက်လိုက်လေသည်။

ဒိုင်း…

သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် အကြောက်လွန်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း အော်ဟစ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဗိုလ်ကြီးက အော်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွန်းတိုက်တာကို ရပ်ပြီး ကားပေါ်ကို တစ်ယောက်ချင်း တက်ကြ... မဟုတ်ရင် ကြားဖြတ်တိုးရဲတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ သေနတ်နဲ့ ပစ်မယ်..."

သက်တော်စောင့်များက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်လိုက်သဖြင့် စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ကားများပေါ်သို့ တက်ရောက်သည့်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာသည်။

အမြင်စွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားသော သက်တော်စောင့်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော အအေးလှိုင်းကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီး... ကျုပ်တို့ အခု ထွက်သွားမှ ရမယ်..."

ဗိုလ်ကြီးသည် သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ကားပေါ် ချက်ချင်းတက်ကြ..."

သူ၏အမိန့်အရ သက်တော်စောင့်များသည် စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ကားများပေါ်သို့ မတက်ရသေးသူများကို ဖမ်းဆွဲကာ ကားပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြပြီးနောက် ကား၏ ဘေးဘက်များကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ကားအပြင်ဘက်တွင် တွဲလောင်းခိုနေစဉ် ယာဉ်မောင်းများသည် အရှိန်မြှင့်တင်စက်ကို နင်းလိုက်ကြရာ စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ယာဉ်များသည် ဝူလင်စခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်သွားကြလေသည်။

စခန်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများသည် အအေးလှိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြူခိုးများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသည့် စစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ကားများကို မြင်လိုက်ကြသည်။

ထူထပ်သော နှင်းများကြောင့် ထိုစစ်ဘက်သုံးကုန်တင်ယာဉ်များ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ မောင်းနှင်ရန် ခက်ခဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."