အခန်း ၂၆၀

အခန်း (၂၆၀) - လူစိမ်းတစ်ယောက်

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏တံဆိပ်ပြားကို ယူကာ အများပြည်သူဆိုင်ရာရုံးမှ အထူးပြုပြင်မွမ်းမံထားသော စက်ဖြင့် ဖတ်လိုက်လေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များသည် လက်ပ်တော့ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့၏။

ထို့နောက် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အမိန့်ပေးစာသားအချို့ကို ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဦးလေးမှာ ပံ့ပိုးမှုအမှတ် ခုနစ်ဆယ် ရှိတယ်... အမှတ်အားလုံးကို လဲလှယ်ချင်တာလား..."

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျုပ်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုအမှတ် တစ်ဝက်ကို လက်နက်နဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ လဲလှယ်ဖို့ သုံးချင်ပြီး ကျန်တဲ့အမှတ်တွေကိုတော့ ရိက္ခာတွေနဲ့ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်..."

သူ၏စကား ဆုံးသည်နှင့် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ကာ ပြသလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဒီစာမျက်နှာပေါ်က စာရင်းထဲကနေ စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်..."

မကြာမီပင် ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ဓားရှည်တစ်လက်၊ ရင်ဘတ်ကာတစ်ခုနှင့် ရိက္ခာထုတ်တစ်ထုတ်ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးသည် သူ၏တံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးသည် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... မိန်းကလေး လိုချင်တဲ့တာဝန်ကို ရွေးချယ်ပြီးပြီလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးထံ ပြန်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် ကျွန်မလိုချင်တဲ့ တာဝန်မရှိသေးဘူး... ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် သူမသည် ဇုန်၅၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးလင်သည် ကျန်းရိမုနှင့် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် သူတို့အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန်း... ကောင်းသောမနက်ခင်းပါ... ရှင့်တို့လည်း အပြင်ထွက်မလို့လား..."

သူမ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းရိမုသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျူပ်တို့ အပြင်က အခြေအနေတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်မလို့... အပူချိန်က ဆက်တိုက် တိုးလာနေတာဆိုတော့ ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားရောက်စစ်ဆေးဖို့ ဗိုလ်ကြီးရှို့က ညွှန်ကြားထားလို့လေ..."

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် စစ်သားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... မတွေ့ရတာကြာပြီနော်..."

ကျူးလင်သည် ထိုစစ်သားကို လှည့်ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင်တို့ကို မှတ်မိတယ်... သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်အဆောင်ကို သုံးပြီး ဖရဲသီးသေးသေးလေးတစ်လုံး စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား..."

ထိုဖရဲသီးသေးသေးလေး စိုက်ပျိုးခဲ့သည့် ကိစ္စကို တွေးမိကာ စစ်သားသည် မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးစုယွီပါ... စုယွီလို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်... အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်က နောက်ဆုံးတော့ စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ... တကယ်ပဲ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျူးလင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ပါဘူး... ရှင့်ရဲ့ အခုစွမ်းအားတွေက ရှင့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ လုံ့လဝီရိယကြောင့်သာ ဖြစ်တာပါ..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် အစောင့်စစ်သားက ကျူးလင်ကို မြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမအနီးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... မနက်စောစောစီးစီး ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် အစောင့်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရေခဲပြင်ရေကန်ကို သွားပြီး စစ်ဆေးချင်လို့ပါ..."

သူမသည်လည်း ရေခဲပြင်ရေကန်ကို သွားရောက်စစ်ဆေးလိုကြောင်း ကြားသောအခါ ကျန်းရိမုက မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... ကျုပ်တို့နဲ့အတူ သွားမလား... ကျုပ်တို့လည်း ရေခဲပြင်ရေကန်ကို သွားပြီး စစ်ဆေးမလို့ပဲ..."

သူမသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရိမု၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်လေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့တော့ ရှင့်တို့အဖွဲ့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်... ဖိတ်ခေါ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဗိုလ်ကြီးကျန်း..."

သူမ၏ စွမ်းအားကို သိရှိထားသဖြင့် ကျန်းရိမုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျုပ်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ..."

အစီအစဉ်အချို့ကို ချမှတ်ပြီးနောက် ကျန်းရိမုနှင့် ကျူးလင်တို့သည် စစ်သည်များနှင့်အတူ စခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဝူလင်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်လှသည့် လေပြင်းကြောင့် ကျန်းရိမုနှင့် စစ်သည်များသည် ချမ်းတုန်သွားကြတော့၏။

အပြင်ဘက်အပူချိန်သည် ယခင်ကလောက် မအေးတော့သော်လည်း သူတို့သည် ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံ ပါးပါးများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ကျူးလင်၏ ထူထဲသော အနီရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကိုကြည့်ကာ သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် အားကျမနာလို ဖြစ်မိကြ၏။

သူတို့၏ အကြည့်များက သူမ၏ ဖီးနစ်အမွေးအတောင် ဝတ်ရုံရှည်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျူးလင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ချော်ရည်ငါး၏ မိစ္ဆာအမြုတေတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ချော်ရည်ငါး၏ မိစ္ဆာအမြုတေသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်နှင့် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်ချည်း မြင့်တက်သွားတော့၏။ ရုတ်တရက် အပူချိန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကျန်းရိမုသည် ထိုအနီရောင် ရတနာလုံးကြီးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုအနီရောင် ရတနာလုံးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... အဲဒါက ဘာလဲဟင်... မိန်းကလေး အဲဒီအနီရောင်လုံးလေးကို ထုတ်လိုက်တာနဲ့ အပူချိန်က ပိုနွေးလာသလိုပဲ..."

ကျူးလင်သည် ချော်ရည်ငါး၏ မိစ္ဆာအမြုတေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ချော်ရည်ငါးရဲ့ မိစ္ဆာအမြုတေပဲ... ဒီထဲမှာ ထူထပ်တဲ့ မီးဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေပြီး နွေးထွေးအောင် ပြုလုပ်ဖို့ သုံးနိုင်တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များဖြင့် ချော်ရည်ငါး၏ မိစ္ဆာအမြုတေကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရိမုထံ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဒါကို အပူပေးစက်အဖြစ် သုံးနိုင်ပါတယ်..."

မိစ္ဆာအမြုတေကို လက်ဖဝါးထဲ ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် ကျန်းရိမုသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ် မိန်းကလေးကျူးရဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်မနေတော့ပါဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျူးလင်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း..."

ထို့နောက် ရေခဲပြင်ရေကန်ဆီသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းရိမုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

'သူမကို ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခိုင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ... မိန်းကလေးကျူး ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေရင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ကြလိမ့်မယ်...'

ချော်ရည်ငါး၏ မိစ္ဆာအမြုတေကြောင့် ကျန်းရိမုနှင့် စစ်သည်များသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရပြီး စိတ်ခံစားချက်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ရေခဲပြင်ရေကန်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း ကျူးလင်သည် သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်၏။

သုံးနာရီကျော်ကြာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော်လည်း ဘာကိုမျှ ရှာမတွေ့သဖြင့် သူတို့သည် ရေခဲပြင်ရေကန်ဆီသို့ ဆက်လက် မလျှောက်လှမ်းမီ ခေတ္တမျှ အနားယူလိုက်ကြသည်။

သူ့ရှေ့မှ ကျယ်ပြောလှသော ဆီးနှင်းပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရိမုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သတိထားကြ... တစ်ယောက်ယောက် ငါတို့ဆီ လျှောက်လာနေတယ်..."

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် စစ်သည်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။ လက်နက်များနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော ထိုလူမှာမူ ကျန်းရိမု၊ ကျူးလင်နှင့် စစ်သည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ငိုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရှာသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ထိုလူသည် စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် အားအင်ချိနဲ့နေသည်ကို ကျန်းရိမု သတိပြုမိသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြ... ငါ သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်မယ်..."

စစ်သည်များက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထိုလူကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ကျန်းရိမုသည် သူ၏လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုသူ၏အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့၏။