အခန်း (၈၉-၉၀)
Vol. 9 Ch. 89-90
အခန်း ၈၉ - မင်းရဲ့ မေတ္တာရေးကံတွေ ပွင့်လာပြီလား။
“အိုး...”
ယဲ့ချန်၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် စိတ်ဝင်စားမှုလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။
“ဆက်ပြောပါဦး။”
“သူက အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားတာ။ စကားပြောရင်လည်း အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောပြီးသူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ခြောက်ခြားစရာ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်။”
ရှောင်လန်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့်ပြောပြသည်။
“ငါ ဆေးရုံမှာ သူ့ဆီ သွားတွေ့တုန်းက သူက ငါ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြီး ငေးကြည့်နေတာ။ အဲဒီအကြည့်က တကယ့်ကို ကျောချမ်းစရာကောင်းပြီး ကြက်သီးထစရာကြီး။ သူက အရင်တုန်းက အရမ်း သဘောကောင်းပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့သူငါ့အပေါ်မှာလည်း အရမ်းကောင်းတဲ့သူပါ။ အခုကျတော့ တကယ့်ကို တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲ။”
“ဆေးရုံကရော ဘာပြောလဲ။”
ယဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။
“ဆရာဝန်ကတော့ ငါ့ချစ်သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်သွားတာလို့ ပြောတယ်။ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်တဲ့အချိန်မှာသူက အရမ်း လန့်သွားခဲ့ပြီး အဲဒါကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မူမမှန်မှုတွေ ဖြစ်လာတာတဲ့။”
ရှောင်လန်က ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီနောက် ဆရာဝန်က သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အနားယူစေဖို့ အကြံပေးတယ်။ လိုင်စင်မဲ့ကားကလည်း အာမခံမရှိသလို ဒရိုင်ဘာကလည်း သေသွားပြီဆိုတော့ သူတို့နဲ့ သွားပြီး ပြဿနာရှာလို့လည်း အဆင်မပြေဘူးလေ။ ငါ့ချစ်သူရဲ့ မိသားစုကလည်း သိပ်မချမ်းသာတော့ ဆေးရုံမှာ ဆက်နေရင် နေ့တိုင်း ကုန်ကျစရိတ်တွေက အရမ်းများနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြတာ။”
“အိမ်ရောက်တော့ သူက နေ့ရောညပါ သောင်းကျန်းနေတော့တာပဲ။ ပစ္စည်းတွေ ရိုက်ခွဲတယ် အော်ဟစ်တယ် ပြီးတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောတယ်။”
ရှောင်လန်က တစ်ဖန် ပြန်လည် မျက်ရည်ကျလာသည်။
“အခုဆို မိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကို ကြိုးနဲ့ တုတ်နှောင်ထားရတယ် ဒါပေမဲ့ သူက အစာလည်းမစား ရေလည်းမသောက်ဘူး။ သူ့ကိုယ်သူလည်း ပါးတွေ အဆက်မပြတ် ရိုက်နေပြီး ဓားနဲ့ပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိုးဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ တကယ် ကြောက်စရာကြီး။”
ရှောင်လန်၏ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် လင်းယွီရှီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
“ယဲ့ချန်... ဒါ... ဒါက ဘာရောဂါမျိုးလဲဟင် နားထောင်ရတာ အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။”
‘ရောဂါဟုတ်လား အလကားစကားတွေ ဒါက ရောဂါမှ မဟုတ်တာ...’
ယဲ့ချန် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်မိသည်။
‘ဒါကသေချာပေါက် သရဲပူးတာမဟုတ်ရင် ဝိညာဉ်ပူးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး နင်က ဦးလေးလင်းကို တောင် ကုသပေးနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူပဲ။ ငါ့ချစ်သူကိုလည်း တစ်ချက်လောက် လိုက်ကြည့်ပေးပါဦးနော် ကျေးဇူးပြုပြီး။”
ရှောင်လန်က အလွန်အမင်း နှိမ့်ချစွာဖြင့်အသနားခံ တောင်းပန်လာခဲ့သည်။
“ငါ့သားရေ... ကူညီနိုင်ရင်လည်း ကူညီပေးလိုက်ပါဦးကွယ်။”
ဦးလေးလင်းက ရိုးသားအေးချမ်းသော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောပေးသည်။
အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ ယဲ့ချန်အနေဖြင့် လူတစ်ယောက် သေတော့မည့်အရေးကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထား၍ မရတော့ပေ။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လတ်တလောတွင် ဤကဲ့သို့သော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ဆန်းများကို တော်တော်လေးစိတ်ဝင်စားနေမိသည်။
တစ်ဖက်ကလည်း တာဝန်တစ်ခု ပြီးမြောက်နိုင်ပြီး စနစ်ပြုပြင်ရေး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များထပ်မံရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သောအချက် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် အစ်မနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပါရစေကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အာမခံချက်တော့ မပေးနိုင်ဘူးနော်။”
ယဲ့ချန်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ရှောင်လန်က ထပ်တလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း ယဲ့ချန်ကို ကုန်းဦးညွတ်၍ အရိုအသေပြုခဲ့သည်။
“ယွီရှီး ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်... ကျွန်တော် စားလို့ပြီးပြီ။ အရင်ဆုံး ရှောင်လန်ရဲ့ ချစ်သူဆီ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် လင်းယွီရှီးကို ဘေးသို့ သီးသန့်ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။
“ယဲ့ချန် ငါပါ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမလား။”
လင်းယွီရှီးက မေးလိုက်သည်။
“ယွီရှီး... နင့်အဖေက ဒီနေ့မှ ရောဂါသက်သာပြီး ပြန်ကောင်းလာတာလေ။ နင် အိမ်မှာပဲ နေပြီး အဖေဖြစ်သူကို သေချာဂရုစိုက်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ မလိုက်ခဲ့ပါနဲ့။ ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတော့ နင့်ကို လန့်သွားမှာ စိုးလို့ပါ။တချို့အရာတွေက မမြင်ရတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
ယဲ့ချန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စလား။”
လင်းယွီရှီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
“အင်းပါ ငါ နင်ပြောတာကို နားထောင်ပါ့မယ်။ အိမ်မှာပဲနေခဲ့မယ်နော်။ ယဲ့ချန်... ဂရုစိုက်ပါဦး။ ငါ့ကို... ငါ့ကို စိတ်မပူစေနဲ့နော်။ ကိစ္စပြီးရင် ငါ့ဆီ WeChat ကနေ စာပို့ပါဒါမှမဟုတ်ဖုန်းတိုက်ရိုက်ဆက်လိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် ငါ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အသည်းယားစရာ ကောင်မလေးပဲ ငါက အဲဒီအရာတွေကို မကြောက်ပါဘူး။”
ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဖုန်းကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ယွီရှီး၊ မင်းဆီ ငါ ငွေအနည်းငယ် လွှဲပေးလိုက်မယ်။ မင်းအဖေက အားနည်းနေသေးတော့ အာဟာရပြည့်ဝတာတွေ ကျွေးဖို့ လိုအပ်တယ်လေ ပြီးတော့ တခြား ကုန်ကျစရိတ်တွေလည်း ရှိဦးမှာပဲ။”
“ယဲ့ချန်... မင်းက ငါ့အပေါ် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းရတာလဲ။”
လင်းယွီရှီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နီမြန်းလာခဲ့ရသည်။
“ဟားဟား ငါက မင်းရဲ့ အလှအပကို မက်မောလို့ပါ။”
ယဲ့ချန်က စနောက်လိုက်သည်။ထို့နောက် သူသည် လင်းယွီရှီးထံသို့ ငွေ ယွမ် ၅၀,၀၀၀ လွှဲပေးလိုက်တော့သည်။
“ကဲ... ယွီရှီး ဒီငွေကို လောလောဆယ် သုံးထားလိုက်ပါဦးအားနာမနေနဲ့နော်။”
ယဲ့ချန်က ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်လန်နှင့်အတူ လင်းယွီရှီး၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တိုက်အောက်သို့ အမြန်ဆင်းလာပြီး ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
“ငါ့ချစ်သူရဲ့ မိသားစုကတော့ အနီးနားက ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ နေတာပါ လမ်းလျှောက်ရင် ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ကြာတယ်။”
ရှောင်လန်က ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ ဒါဆို လမ်းပဲ လျှောက်သွားကြရအောင်။”
ည ၈ နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ လမ်းမထက်တွင် နီယွန်မီးရောင်စုံများ လင်းလက်နေပြီး လမ်းမီးတိုင်များမှာလည်း တောက်ပနေကာလေထုထဲတွင် လူငယ်တို့၏ အရှိန်အဟုန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သွားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ပေးပါ့မယ်။”
ယဲ့ချန်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တရှုံ့ရှုံ့ငိုလာသော ရှောင်လန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှောင်လန်၏ ချစ်သူနေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤရပ်ကွက်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး ဓာတ်လှေကားပါဝင်သော တိုက်ခန်းတွဲများဖြစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လင်းယွီရှီးတို့ရပ်ကွက်ထက် အများကြီး ပိုမို သန့်ရှင်းကောင်းမွန်လှသည်။
ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ဓာတ်လှေကားပါသော တိုက်တစ်တိုက်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူစုလူဝေးတစ်ခုမှာ စုဝေးကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။
ရှောင်လန်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူများက လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အချို့လူများကမူ ၎င်းတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လာကြသည်။
“ရှောင်လန် ဒီလူငယ်လေးက နင်ပြောတဲ့ ဆရာဝန်လေးလား။ တော်တော်လေး ငယ်သေးတယ်နော်။”
လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက ဆေးလိပ်တစ်ဗူးကို အမြန်ထုတ်ကာ ယဲ့ချန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဆရာဝန်လေး... ကူညီပေးဖို့ လာခဲ့တဲ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့တူလေးက ဖျားနေပြီး တော်တော်လေး သောင်းကျန်းနေလို့ပါ။ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး ဖြစ်နေကြရတယ်။”
ယဲ့ချန်သည် ဆေးလိပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လွတ်လပ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။
“အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ။”
“ဟူး...”
လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲမှာ ကြိုးနဲ့ တုတ်ထားရတယ် နေ့ဘက်ဆိုရင်သူက တံခါးတွေ ပြတင်းပေါက်တွေအားလုံးကို ပိတ်ထားခိုင်းပြီး လိုက်ကာတွေကိုပါ ဆွဲချခိုင်းထားတယ် နေရောင်ခြည်ကိုကြောက်နေသလိုမျိုးပဲ။ ညဘက်ကျတော့လည်း မီးလုံးဝ အဖွင့်မခံဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိန်းမနဲ့ သားကို လွမ်းတယ်လို့ပဲအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တတွတ်တွတ် လျှောက်ပြောနေတာ သူ့မှာ ဘယ်က မိန်းမနဲ့ သား ရှိမှာလဲ ဟူး... ငါ့အထင်တော့ သူ ရူးသွားပြီ ထင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော်တော့ အဲလို မထင်ဘူး။”
ယဲ့ချန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် နောက်ကွယ်မှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ရှောင်လန်... နင်ခေါ်လာတဲ့ ဆရာဝန် ရောက်ပြီလား။ ကျားဝေက တော်တော်လေး ခံစားနေရပုံပဲ။"
အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး ရင့်ကျက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာရှိသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာ ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲဖြာကျနေပြီးသူမသည် ဇာပါးအင်္ကျီအဖြူရောင်နှင့် ခြေထောက်အလှကို ပေါ်လွင်စေသော ဂျင်းဘောင်းဘီရှည် ကို တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားကာခြေညှပ်ဖိနပ်အဖြူရောင်လေးဖြင့် တကယ့်ကို သဘာဝကျကျ လန်းဆန်းကျော့ရှင်းသော စတိုင်လ်ကို ဖန်တီးထားသည်။
သွယ်လျသော ခါးလေး မက်မွန်သီးကဲ့သို့ လှပသော ပါးပြင်နှင့် ကိတ်စွဲစရာ ကောင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားတို့ကြောင့်သူမကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်းမှာ တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားရပေလိမ့်မည်။
သူမတွင် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပကြည်လင်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံ ရှိသည်။ သူမ၏ ပြုံးဟန် ငိုဟန် အမူအရာတိုင်းမှမြင့်မြတ်ကျော့ရှင်းသော အရှိန်အဟုန်များက သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူမ၏ ကျက်သရေရှိလှသော အလှတရားကိုမချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။
“အာ မင်းပဲ။”
ယဲ့ချန်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လင်းယွီရှီးနဲ့အတူ Wanda Plazaမှာ ညစာသွားစားတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ ရဲမေ မိုချင်းမဟုတ်ပါလား။
သူမသည် ယနေ့ညတွင် ရဲယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်မထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“မောင်လေး... မင်းပါလား ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော် တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ မင်္ဂလာပါ။”
မိုချင်းသည်လည်း ယဲ့ချန်ကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပုံရသည်။
“ရှောင်လန်ပြောတဲ့ ဆရာဝန်လေးဆိုတာ မင်းကို ပြောတာလား။”
“မိုချင်းမမ... မမက သူ့ကို သိတာလား။ ဟုတ်ပါတယ် သူက ညီမရဲ့ အိမ်နီးနားချင်း ယွီရှီးရဲ့ ချစ်သူလေ။ သူ့ရဲ့ ဆေးပညာက တကယ့်ကို မြင့်မားတယ်နော်။"
ရှောင်လန်က ပြောပြသည်။
"၅ နှစ်တိုင်တိုင် လေဖြတ်ပြီး ဆေးရုံကြီးတွေကပါ ကုသဖို့လက်လျှော့ထားတဲ့ ဦးလေးလင်းကို သူကုသပေးလိုက်တာကို ညီမ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ။”
“အင်း... ငါတို့ သိကြပါတယ်။
” မိုချင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မောင်လေး... မင်းက စိတ်ညှို့ကုသတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ရုံတင်မကဘဲ ဆေးပညာပါ တတ်မြောက်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ တကယ့်ကို အစွမ်းအစတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ အခု နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့သူက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင် ကျန်းကျားဝေ ပါ။”
“အင်း... မင်္ဂလာညချမ်းပါ မမမိုချင်း။ တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းပါတယ်။”
ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“အားနာမနေပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို ယဲ့ချန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။”
ထိုစဉ် ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်လာခဲ့သည်။
‘အားပါးပါး... ငါ့ရဲ့ အချစ်ရေးကံပွင့်အဆောင်က ဆွဲဆောင်လိုက်တာ ငါ့ရှေ့က လှပပြီး အေးစက်စက်နိုင်တဲ့ ရဲမေ မိုချင်းကိုလား မသိဘူး။’
သို့သော်လည်း ယဲ့ချန်သည် လောလောဆယ်တွင် ထိုအရာများကို တွေးတောမနေတော့ဘဲ ရှောင်လန်၏ ချစ်သူကို အရင်ဆုံးသွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုစိတ်သာ ရှိတော့သည်။
“ယဲ့ချန်... ငါလည်း နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။”
မိုချင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
ယဲ့ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓာတ်လှေကားရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
“ယဲ့ချန်... ငါ ကျားဝေရဲ့ ဆေးစစ်ချက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ပြီးပြီ။ နှလုံးခုန်နှုန်းလည်း ပုံမှန်ပဲ ဦးနှောက် CT Scan ကလည်း ပုံမှန်ပဲ... အတိုချုပ်ပြောရရင် အားလုံးက ပုံမှန်အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေသလိုပဲ။”
“တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်တော့ သူ့ကို ပြည်သူ့ဆေးရုံကို ပို့ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။”
ယဲ့ချန်သည် ပဉ္စမဆေးရုံဆိုသည်မှာ ယန်မြို့ ရှိ စိတ္တဇဆေးရုံ (စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ) ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။
“မလောပါနဲ့ဦး ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေဦး။”
ယဲ့ချန်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကုသပေးတဲ့ လူနာတွေကတော့ များသောအားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ပဲ ပြန်ထွက်လာတတ်ကြပါတယ်။”
“ဟင်... ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ဟုတ်လား။”
မိုချင်းတစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်ယဲ့ချန်၏ စကားက စကားဝိုင်းကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ကျောက်ထယ်ကွမ် ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ပေးအပ်မယ့် ဆုကြေးငွေ အစီရင်ခံစာကို ငါ တင်ပြထားပြီးပြီနော်။ မကြာခင် ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။”
“ဪ... ဆုကြေးငွေကတော့ မလောပါဘူး။”
ယဲ့ချန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ယွမ် ၂ သိန်းဆိုသည်မှာ သမုဒ္ဒရာထဲ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။ ၂၂ ထပ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။
ဓာတ်လှေကားပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။စင်္ကြံလမ်းမီးများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေသည်။ အိမ်တစ်အိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင် လူအချို့မှာ မတ်တတ်ရပ်လျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ရှိနေကြပြီး အချို့ကမူ လှေကားထစ်များတွင် ထိုင်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။
“ရှောင်မို... ကျားဝေက ပြန်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ အော်ပြောနေပြန်ပြီ ဟူး...”
မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက မတ်တတ်ရပ်ကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ရင် သူ့ကို ပဉ္စမဆေးရုံကိုပဲ အခုချက်ချင်း ပို့လိုက်ကြရအောင်။”
“ဦးလေး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။”
မိုချင်းက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ယဲ့ချန်တဲ့ သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို ကျားဝေ့ဆီ သွားပြီး အရင်ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါဦး။”
“ယဲ့ချန်... ဒါက ကျားဝေရဲ့ အဖေပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ယဲ့ချန်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။
“တံခါးဖွင့်ပေးပါ ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။”
“ကောင်းပါပြီ ညီလေး ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့ကို ထုတ်ယူကာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ယဲ့ချန်အပေါ် ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိလှသည်ကတော့ သိသာနေသည်။
တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးစက်စက် လေပြင်းတစ်ချက်က အထဲမှ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။
ယဲ့ချန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်ရာ မိုချင်းကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
အိမ်တွင်းမှာမူ သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုကဲ့သို့ မှောင်မည်းကာ အေးစက်နေပြီး ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ လေထုတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။ မိုချင်းက မီးခလုတ်ကို လှမ်း၍ ရှာဖွေဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယဲ့ချန်က ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။
“မီးကို မဖွင့်ပါနဲ့ဦး”
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အိပ်ခန်းဆီမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းအချို့ကိုသာ ကြားနေရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုချင်းတစ်ယောက် ဖော်ပြရခက်သော ခြောက်ခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။
“ကျားဝေ... ကျားဝေ...”
ဘယ်သူမှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။
ထိုစဉ်မှာပင်။
ဝုန်းးး
ယဲ့ချန်နှင့် မိုချင်းတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်သံနှင့်အတူ အိမ်တံခါးမကြီးမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဝုန်းခနဲ ပြန်ပိတ်သွားခဲ့တော့သည်။
အခန်း ၉၀ - ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း။
မိုချင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယဲ့ချန်၏အနားသို့ မသိမသာ ပိုမိုတိုးကပ်လာခဲ့သည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မမမို... ကျွန်တော်ရှိပါတယ်။ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး။” ယ
ယဲ့ချန်က အရာရာကို ကြိုတင်မြင်ဖူးနေကျ ပုံစံမျိုးဖြင့်တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လည်ပတ်လာပြီးနောက် ယင်-ယန်မျက်လုံး ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ယင်-ယန်မျက်လုံး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ချန်သည် အခန်းတွင်း၌ ပတ်ချာလည် လွင့်မျောနေသော အမည်းရောင်ဝိညာဉ်ငွေ့ပျံလေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤအရာကား နာကျည်းမှု အမုန်းတရားငွေ့များ ပင် ဖြစ်သည်။
‘အိုးဟို... ဒီလောက်တောင် နာကျည်းမှုငွေ့တွေ စုပုံနေတာလား။ ဒီအခန်းထဲမှာ ဘာကြောင့် အေးစက်စက် လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေပြီး ယန်စွမ်းအင် တွေ ပိတ်ဆို့နေလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။’
ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပုံမှန်မဟုတ်သော အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာရာ အိပ်ခန်းရှိရာဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မိုချင်းသည်လည်း မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသားကျသွားပြီဖြစ်ရာ ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျနေသောလမင်း၏အလင်းရောင်ကြောင့် အခန်းတွင်းကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ယဲ့ချန်၏နောက်မှ ကပ်လျက် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
အိပ်ခန်းအတွင်း၌...
လူတစ်ယောက်ကို ကုလားထိုင်တွင် လျှော်ကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တုတ်နှောင်ထားသည်။ လရောင်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော သူ၏အရိပ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်ဟပ်နေသည်။
“ကျားဝေ... မရုန်းပါနဲ့တော့။ ငါ နင့်အတွက် ဆရာဝန် ခေါ်လာပေးတယ်။ လိမ်လိမ်မာမာ နေနော်။”
မိုချင်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နင့်လို မိန်းမယုတ် ငါ့ရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။”
ရုတ်တရက် ထိုလူသည် ထိုင်ခုံမှ မတ်တတ်ရပ်ရန် အတင်းရုန်းကန်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အက်ကွဲရှတတ အသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။ ထိုအသံမှာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသံနှင့် လုံးဝမတူပေ။
“ငါ့ကိုလွှတ် ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို သွားတွေ့ရမယ် ငါ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းပြီး လူပြန်ဖြစ်ရမယ်လူပြန်ဖြစ်ရမယ်။”
ယဲ့ချန် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ကုလားထိုင်တွင် အချည်ခံထားရသူမှာ ဆံပင်များ ကျဲတောက်ခြောက်သွေ့နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ကာ ညှိုးငယ်ဆုတ်ယုတ်နေသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင်ကောက်ကျစ်ရက်စက်သော အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်နေသဖြင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ ပေါက်ထွက်လုမတတ်ဖောင်းကြွနေပြီး မျက်လုံးအစုံမှာလည်း မျက်ခွံအပြင်သို့ ပြူးထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ မသဲမကွဲ ဝေဝါးနေသော ဝိညာဉ်အရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး၎င်းထံမှ အမည်းရောင် နာကျည်းမှုငွေ့များနှင့်အတူ ယင်သွေး များ တရွှဲရွှဲ စီးကျနေသည်။
သေချာကြည့်ရှုပါက ထိုဝိညာဉ်မှာ နှုတ်ခမ်းမွှေး မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထူနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ကြောင်း မသဲမကွဲ သိနိုင်သည်။
ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်သည် မိဘမဲ့သွားသည့်အလား စိတ်ရူးပေါက်သလို အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။
“ငါ့မိန်းမနဲ့ သားလေးကို လွမ်းတယ် ငါ သူတို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် တွေ့ခွင့်ပေးပါ ငါ့ကိုလွှတ်ပေးကြပါ မဟုတ်ရင် ငါ နင်တို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ် သတ်ပစ်မယ်။”
မိုချင်းတွင်မူ ယင်-ယန်မျက်လုံး မရှိသလို ယဲ့ချန်ကလည်း ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ကို မြင်စေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို မီးရှို့အသုံးပြုထားခြင်း မရှိသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူမ၏ဝမ်းကွဲမောင် ကျန်းကျားဝေကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ကျားဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပူးကပ်နေသော သွေးသံရဲရဲနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်ဆိုးကိုမူ မမြင်တွေ့နိုင်ပေ။
“ယဲ့ချန်... ကြည့်ပါဦး အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးနေပြီမလားဟင်...”
မိုချင်းက စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် ပြောရှာသည်။
“အရင်တုန်းက အားလုံးအဆင်ပြေနေခဲ့တာ၊ နောက်နှစ်ထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့တောင် စီစဉ်ထားကြတာလေ။ အခုတော့ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဟင် ရောဂါပျောက်သွားရင်တောင် တစ်သက်လုံး စိတ်ဒဏ်ရာ ဖြစ်ကျန်ခဲ့တော့မယ်။”
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျားဝေသည် ကြိုးများကို ရုန်းထွက်ရန် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
မိုချင်းက အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။
“ကျားဝေ... မရုန်းနဲ့တော့ မရုန်းပါနဲ့တော့။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း နင့်လို မိန်းမယုတ် ပါးစပ်ပိတ်ထား။”
ကျားဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်က ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ပါးစပ်ကြီးမှာ နားရွက်အထိ ပြဲထွက်သွားမတတ် ပွင့်အာသွားပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ညိုမည်းသော သွေးပုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါ အခုချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ပြီး ပဉ္စမဆေးရုံက လူနာတင်ကားကို လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်။”
မိုချင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။”
ယဲ့ချန် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။
“မင်း ငြိမ်ငြိမ်လေးနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယဲ့ချန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီးမြင့်မြတ်သော တရားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်မှမှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အားကောင်းလှသော ဖိအားတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
“ဟင်... ဘာလဲ။”
မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင်ခန့်ညားထည်ဝါနေပြီး အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ကြောင့် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက မိုချင်းအား တစ်ခဏမျှ ငေးမောသွားစေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဒါက စိတ်ကူးယဉ် အမြင်မှားမှု ဖြစ်ရမည်။ သေချာပေါက် အမြင်မှားတာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရွှေရောင်အလင်းတွေ ထွက်နိုင်မှာလဲ။ အမြင်မှားတာပဲ။ သေချာပေါက် အမြင်မှားတာ။
ကုလားထိုင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကျားဝေ (သို့မဟုတ်) သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးမှာ ယဲ့ချန်ကို အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့သွားပုံရသည်။ ဆက်လက်ရုန်းကန်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။
“တွေ့လား... အခု သူ ငြိမ်သွားပြီမလား။”
ယဲ့ချန်က မိုချင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
မိုချင်းမှာမူ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ယဲ့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ဘယ်မှာနေလဲ မင်းဇနီးနာမည်က ဘယ်သူလဲ မင်းသားရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ။”
“ကျွန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်နာမည်က ကောမင် ပါ။ ကျုံးယွန်းရှန်း လူနေအိမ်ရာမှာ နေပါတယ်။ ဇနီးနာမည်က ဆွန်ကျွမ်း ဖြစ်ပြီး သားလေးနာမည်က ကောရှောင်ချန်း ပါ။ ကျွန်တော်က လိုင်စင်မဲ့ တက္ကစီမောင်းတာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပါပြီ... အီးဟီး... ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ ကလေးဆီ ပြန်ချင်တယ် ကျွန်တော် လူပြန်ဖြစ်ချင်တယ်...”
ထိုအချိန်မှသာ မိုချင်းတစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဒါ... ဒါက... ဒါက သာမန် စိတ်ကျန်းမာရေးချို့တဲ့တဲ့ ရောဂါမျိုးမဟုတ်ဘူးပဲ... ဒါက မယုံနိုင်စရာကြီး... ငါ... ငါတစ်ခါမှ ဒီလိုမျိုး မကြုံဖူးဘူး...”
“သေချာတာပေါ့ ဒါက စိတ်ရောဂါ မဟုတ်ဘူး။ မမ ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက သရဲပူးတာပဲ။”
ယဲ့ချန်က အခိုင်အမာပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော ရဲမေ မိုချင်းပင်လျှင် ယခုအခါတွင် လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။
ယဲ့ချန်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ညှိလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ရှင်းပြပါ့မယ်။ လူတစ်ယောက်မှာ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့စွမ်းအင်ခုနစ်ပါး ရှိပါတယ်။ ဝိညာဉ်သုံးပါးကတော့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်နဲ့လူသားဝိညာဉ်တို့ ဖြစ်ကြတယ်။ လူတစ်ယောက် ဖျားနာတဲ့အခါ ဒီဝိညာဉ်သုံးပါးက အားနည်းသွားတတ်တယ်။ တကယ်လို့ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားရင်တော့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်သွားတယ် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်က ငရဲပြည်ကို သွားတယ် လူသားဝိညာဉ်ကတော့ သူသေဆုံးခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ လွင့်မျောကျန်ရစ်ခဲ့တတ်တယ်...”
“မဟုတ်ဘူး ယဲ့ချန်... ပိုပြီး ရိုးရှင်းအောင် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလားဟင် နားထောင်ရင်းနဲ့ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာလို့ပါ...”
မိုချင်းကစိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ တကယ်တော့ မရှုပ်ထွေးပါဘူး။”
ယဲ့ချန်က စီးကရက်မီးခိုးငွေ့များကို အဝိုင်းလိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီနေ့က ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ မမရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်က အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေလွင့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကို လိပ်ပြာလွင့်သွားတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လိုင်စင်မဲ့ တက္ကစီသမားရဲ့ ယင်ဝိညာဉ် က မမဝမ်းကွဲမောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မတော်တဆ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တာပဲ။ ပြောရရင်တော့ သူတစ်ပါးအိမ်ကို အတင်းဝင်လုယူလိုက်တာပဲပေါ့။”
“မမဝမ်းကွဲမောင်ရဲ့ စွမ်းအင်ခုနစ်ပါးကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေသေးလို့သာ ခန္ဓာကိုယ်က အသက်ရှင်သန်မှုကို မနည်းထိန်းထားနိုင်တာ။ အဲဒီ လိုင်စင်မဲ့ တက္ကစီမောင်းသမားရဲ့ ယင်ဝိညာဉ်ကတော့ မမဝမ်းကွဲမောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လုံးဝ သဟဇာတမဖြစ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက လွင့်မျောနေတဲ့ ဝိညာဉ်အဆင့်ပဲ ရှိသေးပြီး သရဲအစစ်အမှန်လို့ အပြည့်အဝ မသတ်မှတ်နိုင်သေးဘူး။ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း မနက်နဲသေးတဲ့အတွက် ကျားဝေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တာ ဖြစ်တယ်။”
“ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီလိုင်စင်မဲ့ တက္ကစီသမားရဲ့ ဝိညာဉ်ကလည်း လူပြန်ဖြစ်ချင်နေတာသူက ရန်ပြုလိုစိတ် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယင်ဝိညာဉ်က ကျားဝေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အကျဉ်းကျနေသလို ဖြစ်နေပြီး ပြန်ထွက်လို့မရတာကြောင့်ပဲ နာကျည်းမှုတွေ တိုးပွားလာရတာ ဖြစ်တယ်။”
ခဏမျှ ရပ်နားပြီးနောက် ယဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။
“ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်တာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ။”
“ဒီနေ့နဲ့ဆို ခြောက်ရက်ရှိပြီ။”
မိုချင်းက ပြန်ဖြေသည်။ ယဲ့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ယဲ့ချန်။”
မိုချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ဆိုရင် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ရောက်ပြီ။ မနက်ဖြန်သန်းခေါင်ယံ ကျော်သွားတာနဲ့ ဒီလိုင်စင်မဲ့ တက္ကစီသမားရဲ့ ဝိညာဉ်က လူပြန်ဖြစ်ခွင့် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မမရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်အနေနဲ့လည်း သူရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးက လူ့လောကထဲမှာပဲ ရှိနေသေးရင် အတင်းအဓမ္မ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း ခံရလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး စွမ်းအင်ခုနစ်ပါး ကွယ်ပျောက်ကာ အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို... ငါ့မောင်လေးက အသက်ရှင်နိုင်ဦးမလား။”
မိုချင်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။
“ဒါကတော့ ပြောရခက်တယ်။”
ယဲ့ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကျားဝေရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးကိုရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်သွင်းပေးနိုင်ရင် သူ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီ လိုင်စင်မဲ့ တက္ကစီသမားရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ မောင်းထုတ်ပြီး လူပြန်ဖြစ်ဖို့ စေလွှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဓိက ပြဿနာနှစ်ခု ရှိတယ် ပထမအချက်က ကျားဝေရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးက လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေသေးရဲ့လားဆိုတာမသေချာဘူး။ ဒုတိယအချက်က ရှိနေသေးရင်တောင် အဲဒါကို ဘယ်လိုရှာမလဲဆိုတာပဲ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။”
မိုချင်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ယဲ့ချန်... မင်း ဒီတစ်ခေါက်တော့ သေချာပေါက် ကူညီပေးပါနော် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မင်းကူညီပေးခဲ့ရင် ငါက မင်းအပေါ် အကြွေးတင်သွားပါပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းအကူအညီ လိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ။”
‘ဟုတ်လား မမမို... ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင်နို့ စောစောပြတ်ခဲ့ရတာ။ အဲဒီ လိုအပ်ချက်ရှိခဲ့တဲ့ ကလေးဘဝကိုပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား မသိဘူး။’
ယဲ့ချန်သည် မိုချင်း၏ ဖောင်းကြွမို့မောက်နေသော ရင်အစုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနည်းဆုံး G Cup ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ ထို့ပြင် ထိုအရာသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပြီး ဆီလီကွန် လုံးဝမပါဝင်ကြောင်းလည်း သိသာလှသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် တည်ကြည်အေးစက်သော မျက်နှာထားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ စမ်းကြည့်ရမှာပေါ့။ ဒါဆိုရင် မမဝမ်းကွဲမောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးကို အရင်ဆုံး သွားရှာကြတာပေါ့။”
ယဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲ ဘယ်လိုရှာရမလဲ။”
မိုချင်းက စိတ်လောစွာ မေးလိုက်သည်။
“ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ရှာမယ်။”
“ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့နေရာကို သွားပြီး လိပ်ပြာခေါ်ရမယ်။”
ယဲ့ချန်က စီးကရက်တိုကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဝိညာဉ်ခေါ်တာကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူး။ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သလို နည်းပညာ တော်တော်လိုအပ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ။ ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်မယ်လို့တော့ အာမခံချက်မပေးနိုင်ဘူး။ စမ်းသပ်ကြည့်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့။မျက်စိကန်းတဲ့သူက မျက်စိကန်းတဲ့မြင်းကို စီးသလိုပဲပေါ့ဗျာ။”