အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄) စစ်ပွဲကြီးမတိုင်မီ

မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ

ဝမ်ဖူစားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌။

ရှောင်ချူနန် ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

ဤအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဂျာကင်အရှည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့ပြီး အနီးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖုန်းအား အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ချန်ဖုန်းသည် ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင်ကို ရုတ်တရက် လက်ခံရရှိခဲ့လေ၏။ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မေးမြန်းခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"နယ်စပ်ပြင်ပက အစွမ်းထက်တဲ့ ဝမ်လျန်က ဟွာရှနိုင်ငံထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီ..."

ချန်ဖုန်းက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ မှတ်မိတာ မှန်မယ်ဆိုရင် သူက ဆာကူရာနိုင်ငံက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ... အရင်တုန်းက ငါ့အဖေ အသတ်ခံရတာ သူနဲ့များ သက်ဆိုင်နေမလား...ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်က မစ္စတာပေ့ ဖြစ်နေနိုင်မလား..."

"ဒါက..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်လျန်သည် အလွန် အစွမ်းထက်ဆဲပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ရန်သူသာ ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်လာပါက သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်သူ အလွန် နည်းပါးပေလိမ့်မည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတို့သည် ဝမ်လျန် ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်လာကြောင်းကိုသာ သိရှိရပြီး မည်သည့် ခြေရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရသေးခြင်းပင်။

ဒါက အလွန် အန္တရာယ်များလှပေ၏။

ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးသည် မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် အချိန်မရွေး အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးဦးကိုလည်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနအတွက် ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ခွင့်မပြုနိုင်သော အမှားတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝှစ်...

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဝမ်လျန်က မစ္စတာပေ့ ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ... သူ ဟွာရှနိုင်ငံကို ရောက်လာတာက သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက အဖွဲ့ဝင်တွေ အကုန်လုံးကို ငါ အခုချက်ချင်း စုစည်းလိုက်မယ်..."

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက လှုပ်ရှားနေပြီလေ... ခုနက မက်ဆေ့ချ်က မင်းအဖေ ပို့လိုက်တာ..."

ချန်ဖုန်းက သူမကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်းက ဆက်လက်၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။ "ငါ့အဖေ အသတ်ခံရတာ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိပြီဆိုတော့ လူသတ်သမားက အခုဆိုရင် အနည်းဆုံး အသက် လေးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်လောက် ရှိနေပြီ... ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ စွမ်းအားက သေချာပေါက် ဧကရာဇ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်အဆင့်ထက် ပိုအစွမ်းထက်ရမယ်... သာမန် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်လောက်နဲ့ကတော့ ငါ့အဖေနဲ့ အဇူရာနန်းတော်က အထက်အရာရှိတွေကို သတ်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် ဝမ်လျန်က ဒီအချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်ဆိုရင် သူလည်း သံသယရှိသူတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်..."

ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် သူက ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြန်၏။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ နှာဘူးကျသော အထိအတွေ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့ပေ၏။

သူမက လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချန်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နည်းနည်း သိချင်လို့ပါ... မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ မင်းလက်မှာ အသားမာတွေ မရှိရတာလဲ... ယုတ္တိဗေဒအရဆိုရင် သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ လက်မှာ အသားမာတွေ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မျက်လုံးလှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေက ကြမ်းတမ်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို အသားမာတွေနဲ့ ပြည့်နေရင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ထောင်ပြုလို့ ရတော့မှာလဲ... တခြားသူတွေရဲ့ လက်မှာ သေချာပေါက် အသားမာတွေ ရှိပေမဲ့ ငါကတော့ လေ့ကျင့်မှု စကတည်းက သေချာ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာ... ဒါကြောင့် ငါ့လက်မှာ ဘာအသားမာမှ မရှိတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ စွမ်းအားများသည် စနစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့်စွမ်းရည်မှ လာခြင်းဖြစ်၏။

သဘာဝကျကျပင် ရေရှည်လေ့ကျင့်နေသူများ၏ လက်ပေါ်ရှိ အသားမာများ မည်မျှထူထဲသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

"ဘာလို့ အဲဒါကို မေးနေတာလဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။ "စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာတစ်ခု တွေ့ခဲ့လို့ပါ... ငါ ဝမ်ဖူစားသောက်ဆိုင်ကို လာတုန်းက မက်မွန်သီးရောင်းနေတဲ့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒီလူရဲ့ လက်တွေက အက်ကွဲရာတွေ အများကြီးနဲ့ ပြည့်နေတာ... အစကတော့ ငါက လယ်အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်လို့ပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ... အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဒီလူမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်..."

"ပြဿနာ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပေ၏။ "သူ့လက်က အသားမာတွေမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ မင်း ပြောချင်တာလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ချန်ဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ "အဲဒီလူက သေချာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်... စကားပြောတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မျက်နှာအမူအရာ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ပန်အမူအရာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန် လယ်သမားတစ်ယောက်လိုပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့လက်မှာ အသားမာတွေ မရှိဘူးလေ... စဉ်းစားကြည့်... ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်တွေ အမြဲလုပ်ရတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုက လူတစ်ယောက်ဆိုရင် လက်မှာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ အသားမာတွေ ရှိရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ မရှိဘူး... ဝမ်လျန် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါ သိလောက်ပြီ..."

"မက်မွန်သီးရောင်းတဲ့ တစ်ယောက်လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်လျန်က ဟွာရှနိုင်ငံသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာပြီးပြီးချင်း ချန်ဖုန်းနှင့် တိုက်ရိုက် ဆုံတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသေး၏။

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးထံသို့ အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ ပြောလိုက်သည်။

"အများပြည်သူသုံး ကင်မရာတွေ အကုန်လုံးကို ချိတ်ဆက်ပြီး သုံးဘီးဆိုင်ကယ် မောင်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာပေး... အဲဒီ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်... လူပုရောဂါ ဖြစ်နိုင်သလို အရိုးကျုံ့ပညာရပ်ကို သုံးထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... တစ်ဖက်လူက ရုပ်ဖျက်စွမ်းရည်ကို သိထားလောက်တယ်... မင်းက ဒါတွေကို ကျွမ်းကျင်တာဆိုတော့ ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးသည် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ငန်းကို အထူးပြုပေ၏။

ထို့အပြင် အဇူရာနန်းတော်တွင် အများပြည်သူသုံး ကင်မရာများကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ဟက်ကာ ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ရှိလေသည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးက အခြေအနေကို အလျင်အမြန် စီစဉ်လိုက်၏။

ဤအချိန်၌ ချန်ဖုန်းသည် ဝမ်ဖူစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို လက်ဖြင့် ဖိကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ချန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဗိုက်နည်းနည်း အောင့်နေလို့ပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုတိုသို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူမသည် အနည်းငယ် ခံစားလွယ်လာပုံရပေ၏။

ချန်ဖုန်းက ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဝမ်လျန်ရဲ့ ကိစ္စကို ငါ့ဆီ လွှဲထားလိုက်ပါ... မင်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ပြန်သွားပြီး ဒီရက်ပိုင်း ပိုနားလိုက်... မကြာခင် မင်း နယ်စပ်ကို သွားရတော့မှာလေ..."

"ဒါပေမဲ့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်ပြောချင်သေးသော်လည်း တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောခံလိုက်ရ၏။

"လိမ္မာစမ်းပါ..."

ချန်ဖုန်းသည် သူမအား ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးဘဲ ထွက်သွားရန် လှည့်ထွက်လိုက်လေသည်။

"ဟွန့်… ပြန်သွားဆိုလည်း ပြန်သွားရသေးတာပေါ့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက်။

ချန်ဖုန်းသည် မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့၏။ "နန်းတော်သခင်... အဲဒီလူကို ရှာတွေ့ပါပြီ... အဲဒီလူက သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ဆီ မောင်းသွားခဲ့တယ်... ကင်မရာထဲမှာ သူ ပြန်ပေါ်လာချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီ... အဲဒါ သခင်လေးရှာနေတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်...နောက်တစ်ယောက်က မိစ္ဆာပဲ... အဲဒီကလေးက မိစ္ဆာငယ် လို့ နာမည်ပြောင်ခေါ်ကြတယ်... သူက နယ်စပ်ပြင်ပ လုပ်ကြံသူကောင်းကင်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်စာရင်းက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ သူက ရုပ်ဖျက်မထားဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကို သွားပြီးနောက်မှာ မိစ္ဆာငယ်ရဲ့ ခြေရာက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်..."

ချန်ဖုန်းက ပြင်းထန်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဝမ်လျန် အခု ဘယ်မှာလဲ..."

"ဖြစ်နိုင်တာက..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး၏ အသံ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မြင့်တက်လာခဲ့ပေ၏။ "နန်းတော်သခင်... ဝမ်လျန်က ယွီလုံအော် စံအိမ်ရာဆီကို အလျင်စလို သွားနေတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်မိနစ်က သူ အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်..."

"ယွီလုံအော် စံအိမ်ရာ ဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယွီလုံအော် စံအိမ်ရာကို Great Wall အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီက တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ယခင်က သူနှင့် ယွင်ထင်တို့ စံအိမ်တစ်လုံး ရွေးချယ်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌

သူ၏ အငွေ့အသက်များသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဒေါသများမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်ပင်လျင် ဒီဂရီအနည်းငယ်ခန့် ကျဆင်းသွားခဲ့၏။

"ဝမ်လျန်... မင်းက သေချင်နေတာပဲ..."

တစ်ဖက်လူက ယွင်ထင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး... ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့်အထက် ကျွမ်းကျင်သူ အကုန်လုံးကို ဘလူးဘေး စံအိမ်ရာဆီ အလျင်အမြန် သွားဖို့ ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်... ပြီးတော့ ဝမ်လျန်နဲ့ မိစ္ဆာငယ်ရဲ့ ခြေရာကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေ..."

"အနီးနားက လူတွေကို ကျွန်မ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါပြီ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိရင် အချိန်မရွေး ငါ့ကို သတင်းပို့..."

ချန်ဖုန်းသည်လည်း ယွီလုံအော် စံအိမ်ရာဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဟွာရှနိုင်ငံတွင် ဝမ်လျန် ပေါ်လာခြင်းမှာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။

အစောပိုင်းက မက်မွန်သီး ရောင်းချချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသေချာသဖြင့် ယွင်ထင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။

ယွင်ထင်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အဇူရာနန်းတော်မှ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သူ လျှို့ဝှက် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း…

ဝမ်လျန်၏ စွမ်းအားမှာ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲလှပေ၏။

သာမန် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် တစ်ယောက်တည်းနှင့် လုံးဝ မလုံလောက်ချေ။

ဤသည်မှာ ချန်ဖုန်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အငှားယာဉ်တစ်စီးကို တားလိုက်ကာ ယာဉ်မောင်းကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခရီးဆုံးနေရာဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်သွားတော့၏။