အခန်း ၂၉၅

အခန်း (၂၉၅) တိုက်ပွဲကြီး ရောက်ရှိလာခြင်း

ဤအချိန်၌။ ယွီလုံအော် စံအိမ်ရာ။

Great Wall အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီရှိ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယွင်ထင်သည် စံအိမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။

ယခုမှစ၍ ကျိုတိုတွင် သူမသည် ဤစံအိမ်၌သာ အခြေခံအားဖြင့် နေထိုင်မည် ဖြစ်၏။

သူမသည် ရေချိုးခန်းသုံး ပစ္စည်းများအားလုံးကို သုံးစုံ ဝယ်ယူလာခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်စုံ၊ ရှန်ယန်းယန်းအတွက် တစ်စုံ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်းအတွက် သီးသန့် ဖယ်ချန်ထားသော တစ်စုံလည်း ရှိလေ၏။

သူ လိုအပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ယွင်ထင်က အတင်းအကျပ် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ပေ၏။

တစ်ဖက်လူမှာ အသက်လေးဆယ် ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပေသည်။

အဝတ်အစားမှာ အလွန် သာမန်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အလွန် နေရခက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

"ရှင့်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာတာလဲ..."

ယွင်ထင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

အစောပိုင်းက သူမ ဝင်လာချိန်တွင် ပင်မတံခါးကို သေချာပေါက် သော့ခတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တံခါးက ပွင့်နေခဲ့လေပြီ။

တစ်ဖက်လူတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"သေချာပေါက် ဝင်လာတာပေါ့..."

ဝမ်လျန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် ယွင်ထင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"မစ်ယွင်... မင်း ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် မိန်းမတွေကို အသုံးချပြီး အလျှော့ပေးဖို့ မလုပ်သင့်ပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်က အမှောင်ကမ္ဘာက လာတာဆိုတော့ ဒီလို နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်နိုင်သရွေ့ အဲဒါ လုံလောက်ပြီ..."

"တကယ်လို့ မင်းက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပူးပေါင်းပြီး အဇူရာနန်းတော်သခင်ကို ဆွဲဆောင်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းကို ဒဏ်ရာမရစေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးတယ်..."

သူ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးတိတ်လှပေ၏။

ခြေသံများမှာလည်း နှေးကွေးလှသည်။

သို့သော် ယွင်ထင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းမှာ အစွန်းရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ မွှေးပျံ့သော ပခုံးဆီသို့ ထိုလက်က ဆန့်တန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ထင်သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ဘုန်းး…

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော လက်သီးတစ်လုံးက ဝမ်လျန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လာခဲ့၏။

လေဟာနယ်ပင် တုန်ခါသွားကာ

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

ဝမ်လျန်သည် ထိုလက်သီးကို အလွယ်တကူ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရောက်လာသူမှာ အဇူရာနန်းတော်၏ ပင်မနတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သော ထိုက်ရှန်း ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း ငါ စမ်းကြည့်ချင်တယ်..."

ထိုက်ရှန်းသည် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း လေးနက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ လူကို သူ မှတ်မိပေသည်။ ၎င်းမှာ အဇူရာနန်းတော်နှင့် အကြိမ်များစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ဝမ်လျန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဝမ်လျန်၏ အသွင်အပြင် မည်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားစေကာမူ…

သူ သယ်ဆောင်လာသော အစွမ်းထက်သည့် အငွေ့အသက်မှာမူ ဘယ်သောအခါမှ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ချေ။

ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဧကရာဇ်အဆင့် စွမ်းအားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"ဒီလိုဆိုမှတော့... ငါ မင်းကို အရင်သတ်မယ်... ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ဝမ်လျန်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက ပိုပိုပြီး အားကောင်းလာခဲ့လေသည်။

သူသည် ဘယ်သောအခါမှ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုအစွမ်းထက်သူများအနက် မည်မျှများများက တကယ်ကို လူကောင်းများ ဖြစ်နေမည်နည်း။

၎င်းတို့အားလုံးသည် အလောင်းကောင် တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အစွန်းရောက်အထိ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုက်ရှန်း၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ

ထိုက်ရှန်းဆီသို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပေသည်။

"မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး... အဇူရာနန်းတော်က ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဒီဘက်ကို အလျင်အမြန် လာနေကြပြီ... နန်းတော်သခင်လည်း လာနေပြီ... မင်း လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုက်ရှန်းသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသော်လည်း...

မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

သူကလည်း လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်လေ၏။

ရွှစ်…

နောက်တစ်ခဏတွင်။

ဝမ်လျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပြန်ကန်အားကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထိုက်ရှန်းသည် ယွင်ထင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူမကို ဆွဲယူပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏။

သူသည် ဝမ်လျန်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိရှိပေသည်။

ယခုအခါ ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ယွင်ထင်ကို ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်၏။

ဤသည်ကလည်း သူ၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်၌ ယွင်ထင်သည် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့လေပြီ။

သူမသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မြေအောက်လောကမှ လူမိုက်ကြီးများစွာကို တွေ့မြင်ဖူးသော်လည်း နယ်စပ်ပြင်ပမှ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

စောစောက ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာတင်...

၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများက စံအိမ်၏ ဧည့်ခန်းကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့လေပြီ။

"သတိထား..."

ယွင်ထင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဝမ်လျန်သည် ထိုက်ရှန်း၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး သူ၏ ကျောကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပေသည်။

ဖူး...

ထိုက်ရှန်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ချလိုက်လေ၏။

သူ၏ အတွင်းပိုင်း အငွေ့အသက်များမှာ အစွန်းရောက်အထိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပိုပိုပြီး ဖြူလျော့လာခဲ့သည်။

သူက သွားကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မင်း အရင်သွား... နန်းတော်သခင်ကို သွားရှာ..."

"ငါ..."

'နန်းတော်သခင်' ဆိုသော စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယွင်ထင် မသိခဲ့ချေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ချန်ဖုန်းအကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ...

သူမသည် အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်သွားလေ၏။

သူမ သိထားသည်။

နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းက အခြားတစ်ယောက်အတွက် အခြေအနေကို ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားစေရုံသာ ရှိပေမည်။

ဝမ်လျန်က ထိုအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့၏။

သူမကို တားဆီးရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ချေ။

ဝမ်လျန်က ပြုံးရင်း​ ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး... မင်းလည်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ အဇူရာနန်းတော်က လူတွေ ဘယ်နှယောက်ပဲလာလာ ငါ အကုန်သတ်ပစ်မယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ နန်းတော်သခင် ရောက်လာတဲ့အထိ သတ်ပစ်မယ်..."

"မောက်မာလိုက်တာ..."

ထိုက်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ သွေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်၏။

အကယ်၍ ယွင်ထင်ကိုသာ ကာကွယ်ရန် မလိုအပ်ပါက သူသည် ဝမ်လျန်နှင့် ကွက်အနည်းငယ်ခန့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သေးပေသည်။

သူ၏ ပတ်လည်ရှိ အငွေ့အသက်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝမ်လျန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေ၏။

​ဖြောင်း…

ထိုက်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

စံအိမ်၏ နံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်ကာ ပြိုကျသွားစေပြီး ဝမ်လျန်မှာမူ အဝတ်အစား အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရုံမျှသာ ရှိလေ၏။

ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သူ့အပေါ် ဖိအားများစွာ မပေးနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဤအချိန်၌ ယွင်ထင်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ ပြေးရသေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ယခင် အဇူရာနန်းတော်သခင် ပိုင်ရိဟန် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်လျန် ဟွာရှနိုင်ငံသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာကြောင်းကိုသာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက သိရှိခဲ့သော်လည်း ပိုင်ရိဟန်ပါ ရောက်ရှိလာကြောင်းကိုမူ ၎င်းတို့ မသိရှိခဲ့ကြချေ။

သူတို့ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူများအဖို့...

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လိုပါက လုံးဝ ခက်ခဲမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုက်ရှန်းသည် ပြိုကျနေသော နံရံထဲမှ တွားသွားထွက်လာချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ပိုင်ရိဟန်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ဆံပင်များ ထောင်ထသွားခဲ့လေသည်။

"အရှင်... နန်းတော်သခင်..."

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကမှ သူသည် ပိုင်ရိဟန်နှင့် တစ်ကြိမ်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်က ပိုင်ရိဟန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး အဇူရာနန်းတော်သည်လည်း နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို တစ်ခါမှ ထပ်မတွေ့ရတော့ချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ...

အဇူရာနန်းတော်၏ အတိတ်အကြောင်းကို သူ ကြားသိရချိန်တွင် ပိုင်ရိဟန်သည် အဇူရာနန်းတော်၏ သစ္စာဖောက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့လေပြီ။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အဇူရာနန်းတော်ကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ကြာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အဇူရာနန်းတော်ရှိ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဟန့်တားနိုင်စွမ်းများက ကျန်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ထိုက်ရှန်း..."

ပိုင်ရိဟန်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်လာခဲ့ပေသည်။

"ဒါကို ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါ ထွက်သွားတာ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... မင်းတို့လူတွေက ငါ့ကို မေ့သွားကြပြီလို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ချန်ဖုန်းက အဇူရာနန်းတော်ကို တာဝန်ယူတာ ဘယ်နှရက် ရှိပြီလဲ... မင်းတို့က သူ့နောက်ကို အဲဒီလောက် လိုလိုလားလား လိုက်ကြတော့မလို့လား..."

ထို့နောက် သူက ယွင်ထင်အား ဂရုမစိုက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်က ယွင်ထင်အား လော့ခ်ချလိုက်ရာ သူမ နောက်ထပ် မလှုပ်ရှားရဲတော့ချေ။

ယွင်ထင် ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ လှုပ်ရှားရဲပါက တစ်ဖက်လူက သူမကို နေရာမှာတင် သေချာပေါက် သတ်ပစ်မည်ကိုပင်။

ဤအချိန်၌

ပိုင်ရိဟန်သည် ထိုက်ရှန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်သွားလေ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကြည်းမှုများမှာ ပိုပိုပြီး အားကောင်းလာခဲ့သည်။

သူ အဇူရာနန်းတော်မှ ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက် ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါးထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူနှင့်အတူ ထွက်မသွားခဲ့ချေ။

အခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောရလျှင်...

အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အားလုံးက ချန်ဖုန်း၏ဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

"ခင်ဗျား... ပိုင်ရိဟန်..."

ထိုက်ရှန်းက သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်၏။

မူလက သူသည် ဝမ်လျန်ကိုပင် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခု ပိုင်ရိဟန်ပါ ထပ်တိုးလာသဖြင့် သူ လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အချိန်အနည်းငယ်လောက် ဆွဲထားနိုင်ဖို့ပဲ သူ မျှော်လင့်မိသည်။

အဇူရာနန်းတော်မှ အခြား ကျွမ်းကျင်သူများ အမြန်ဆုံး ရောက်လာဖို့ပဲ တောင်းဆိုရတော့မည်။

"ပိုင်ရိဟန်... ချန်ဖုန်းက အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ အစစ်အမှန် သခင်ပဲ... သူပဲ အဇူရာနန်းတော်သခင် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတာ... ငါတို့က သူ့နောက် မလိုက်သင့်ဘူးလား..."

ထိုက်ရှန်းက သွားကြိတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေအတွက် သူ့အသက်ကို စွန့်ရဲတယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး ပိတ်မိနေတုန်းကလိုပဲ... နန်းတော်သခင် ချန်ဖုန်းက ရန်သူ့နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်ရဲ့ ဝိုင်းရံထားမှုကို တစ်ယောက်တည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့တာ..."

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာဆိုရင် အဲဒီလို လုပ်မှာလား...ခင်ဗျား လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး...ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား အန္တရာယ်ထဲ ဘယ်တော့မှ တွန်းပို့မှာ မဟုတ်ဘူး...ဒီတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့တင် သူ့နောက်လိုက်ဖို့ တန်နေပါပြီ..."

"ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်း သေလိုက်တော့..."

ပိုင်ရိဟန် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားလေ၏။