အခန်း ၂၉၉

အခန်း (၂၉၉) လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခြေရာခံခြင်း... လှုပ်ရှားရမည့်အချိန် ရောက်ပြီ

ပိုင်ရိဟန် သေဆုံးသွားပြီ။

ပြင်ပအင်အားစုများအားလုံး ကြောက်ရွံ့ကြရသော ဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယခင် အဇူရာနန်းတော်သခင်သည် ချန်ဖုန်း၏ ဓားအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

တကယ်တော့ ပိုင်ရိဟန်နှင့် ဝမ်လျန်တို့သာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့မည်ဆိုပါက။ သူ ဤမျှ မြန်မြန် သေဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖုန်း၏ စွမ်းအားသည် ဧကရာဇ်အဆင့် အထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း စနစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့်စွမ်းရည်ဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှာ တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် တိုးတက်လာသူများထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေပေ၏။

ဧကရာဇ်သုံးပါးက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် အစပိုင်းတွင် ပိုင်ရိဟန်သည် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ အသင်းဖော်ကို အကွက်ဆင်ခဲ့၏။ ၎င်းက 'နတ်ဘုရားလို ပြိုင်ဘက်ကို မကြောက်ပါနဲ့... ဝက်လို အသုံးမကျတဲ့ အသင်းဖော်ကိုသာ ကြောက်ပါ' ဆိုသည့် စကားနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေပေသည်။

ချန်ဖုန်းကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည့်အရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရိဟန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်ပြောချင်နေပုံရသော်လည်း သူက အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို လွတ်သွားခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာချေ။

ယွီလုံအော် ဗီလာရပ်ကွက်သို့ သူ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဇူရာနန်းတော်တွင် အကြီးအကဲ သုံးဦး၊ ပင်မနတ်ဘုရား ငါးဦးနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံးရှိနေ၏။

ပိုင်ရိဟန်နှင့် ဝမ်လျန်တို့ ခေါ်လာသူများမှာ လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ပြိုင်ဘက်က ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်းက ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးနီးပါးကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနတွင်ပင် ထိုမျှလောက် ပင်မနတ်ဘုရားများ မရှိချေ။

မိစ္ဆာငယ်နှင့် အဘိုးကြီးလျိုတို့မှာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ဦးကို ပင်မနတ်ဘုရားများထဲတွင် အလွန်အားကောင်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အဘိုးကြီးလျိုသည် ဧကရာဇ်အဆင့်တစ်ဝက်သို့ပင် ခြေလှမ်းဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ မည်သည့် အင်အားစုတွင်မဆို သူသည် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ သေသွားပြီလေ။

အဇူရာနန်းတော်ဘက်မှ လူအများအပြားလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။

လဲ့ယန်နှင့် အကြီးအကဲချုပ် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သေဆုံးခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးက အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"နန်းတော်သခင်... ထိုက်ရှန်း ကို သွားကြည့်ပါဦး... သူ့ ဒဏ်ရာက တော်တော် ပြင်းထန်တယ်..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ထိုက်ရှန်းက ယွင်ထင်ကို ကာကွယ်ရန်နေစဥ် ပိုင်ရိဟန်က သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုက်ရှန်းကို ဒုက္ခရောက်ခွင့် မပြုနိုင်ချေ။

“လမ်းပြပါ…”

ထိုက်ရှန်းကို အခြားဗီလာတစ်ခု၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပေကျံနေပြီး ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ဓားမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေကာ မည်သူမျှ မဆွဲထုတ်ရဲကြချေ။

အဇူရာနန်းတော်တွင် ဆေးပညာကို နားလည်သူများ ရှိပေသည်။ သို့သော် ရိုးရှင်းသော ကုသမှုများကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်၏။ ယွင်ထင်သည် အနီးအနားတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုက်ရှန်း၏ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးအတွက် အလွန် စိုးရိမ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

တကယ်တော့ ချန်ဖုန်းက သူမကို ကာကွယ်ရန် ကျွမ်းကျင်သူများကို လျှို့ဝှက်စွာ စီစဉ်ပေးထားကြောင်း ယနေ့မှသာ သူမ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ချန်ဖုန်းသည် နယ်စပ်ပြင်ပ အင်အားစုဖြစ်သော အဇူရာနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင် ဖြစ်နေကြောင်းကိုပင်။

အဇူရာနန်းတော်ဆိုသော နာမည်ကို သူမ အလွန်စိမ်းသက်နေပြီး ထိုအဖွဲ့အစည်းမှာ အားကောင်းကာ သြဇာကြီးမားကြောင်းကိုသာ သူမ သိရှိထားလေသည်။ သူမ အလွန်လည်း စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်မိ၏။

ချန်ဖုန်းသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင် ထူးခြားသော ပါရမီနှင့် သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီကို ပြသထားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အခု သူ၏ စွမ်းရည်များကလည်း အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်တဲ့လား။

ယွင်ထင်သည် ရှန်ယန်းယန်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤအရာအားလုံးကို သူမနှင့် ရှန်ယန်းယန်းတို့သာ မသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်၌ ချန်ဖုန်းသည်လည်း ဗီလာ၏ အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူက ယွင်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... မင်း ဒဏ်ရာမရဘူး မဟုတ်လား..."

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... သူ့ကို သွားကြည့်ပါဦး..."

ယွင်ထင်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ထိုက်ရှန်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ အဇူရာနန်းတော်မှ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများက အလျင်အမြန် ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"နန်းတော်သခင်... ဆေးရုံကို ဆက်သွယ်ထားပါတယ်... ဒီကျိုးနေတဲ့ဓားကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ရနိုင်ပါတယ်..."

"ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ စောစောက ထိုက်ရှန်း က နှလုံးဧရိယာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့လို့ပါ..."

"မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး အန္တရာယ်များနိုင်တယ်..."

"ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေး..."

ချန်ဖုန်းသည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကျိုးပဲ့နေသော ဓား၏ နေရာကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူကိုယ်တိုင် ဆေးပညာကို နားလည်ပြီး ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်းကိုလည်း ကျွမ်းကျင်လေသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားမှာ အတွင်းဘက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်နေသော်လည်း မည်သည့် အရေးကြီးသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကိုမျှ မထိခိုက်ခဲ့ချေ။

ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်းက သွေးတိတ်စေရန်နှင့် အသက်ဆက်ရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။

ထိုက်ရှန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသော်လည်း သူ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ မရှိတော့ချေ။

ထိုက်ရှန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း သူက ပြောဆိုလိုက်၏။

"နန်းတော်သခင်... ရပါတယ်... အဲဒါကိုသာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပါ... စောစောက ဆက်မတိုက်ရဘူးဆိုရင် အဲဒီကျိုးနေတဲ့ဓားကို ငါ ဆွဲထုတ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ...ဒီနှစ်တွေထဲမှာ စစ်မြေပြင်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တာပါပဲ...ဒီလောက်ကတော့ ငါ တောင့်ခံထားနိုင်ပါတယ်..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ... ဒီမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေ မရှိဘူး... နောက်ပိုင်း ဒဏ်ရာကုသမှုကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ခဏနေရင် ဆေးရုံကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ သွားလိုက်..."

ချန်ဖုန်းက သူ့ကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးကို ငွေအပ်များ ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုက်ရှန်း၏ နှလုံးသွေးကြောကို တည်ငြိမ်စေပြီး သွေးတိတ်စေရန်အတွက် သူသည် ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်းကို အသုံးပြုခဲ့၏။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။ ထိုက်ရှန်းကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ယွင်ထင်မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသဖြင့် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အတူလိုက်သွားခဲ့လေ၏။

ချန်ဖုန်းက ဗီလာမှ ထပ်မံထွက်ခွာလာချိန်တွင် ဗီလာရပ်ကွက်ရှိ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်လေပြီ။

ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်းထံသို့ သူ ထပ်မံဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်၏။

"နန်းတော်သခင်..."

အကြီးအကဲချုပ်နှင့် အခြားသူများက ၎င်းတို့၏ ဒဏ်ရာများကို အလျင်အမြန် ကုသပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"ဝမ်လျန် ထွက်ပြေးသွားတယ်... ငါတို့လူတွေ မမီလိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းအရကြည့်ရင်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဝမ်လျန်၏ စွမ်းအားဖြင့် သူ ထွက်ပြေးချင်ပါက မည်သူကမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤအချက်အတွက် သူ မအံ့သြခဲ့ပေ။

အကြီးအကဲချုပ်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ထွက်ပြေးတဲ့ လမ်းကြောင်းအရဆိုရင် သူက နန်ကုန်းမိသားစု ဆီ သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...နန်ကုန်းမိသားစု က ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်မှာ ရှိတာ... အနီးအနားမှာ အဆောက်အအုံတွေ သိပ်မရှိဘူးလေ...တကယ်လို့ သူက တခြားနေရာကို သွားခဲ့ရင် ငါတို့ သေချာပေါက် သတိထားမိမှာပဲ..."

"နန်ကုန်းမိသားစု လား..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့၏။

နန်ကုန်းမိသားစုက မိစ္ဆာများနှင့် ပူးပေါင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော သူ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သော သခင်လေး နန်ကုန်းရိမှာ နန်ကုန်းမိသားစုမှ ဖြစ်ပုံရသည်။ ၎င်းက ဤကိစ္စနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာချေ။

"သွားကြစို့... လူတွေကို စုစည်းပြီး နန်ကုန်းမိသားစု ဆီ သွားမယ်..."

ချန်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

လူတစ်စုသည် နန်ကုန်းမိသားစု တည်ရှိရာနေရာသို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းထျန်ရှန်းထံသို့ ချန်ဖုန်း ထပ်မံဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြန်၏။

"ဝန်ကြီးကျန်း... အဲဒီ မစ္စတာပေ့ ကို တွေ့ပြီ... သူက နယ်စပ်ပြင်ပက ဝမ်လျန် ဖြစ်ရမယ်...ဒါပေမဲ့ အခု သူက နန်ကုန်းမိသားစု ဆီ ထွက်ပြေးသွားပြီ...နန်ကုန်းမိသားစု ကို ကျွန်တော် လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို တောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကို နှုတ်ဆက်ရုံသက်သက်ပဲ..."

"တီ... တီ... တီ..."

ဖုန်းထဲမှ အလုပ်များနေသော အချက်ပြသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ကျန်းထျန်ရှန်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့လေပြီ။ နန်ကုန်းမိသားစုတွင် ရာစုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိသော အမွေအနှစ်များရှိပြီး ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားမည်မှာ သေချာပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့က ပြဿနာမရှာသရွေ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက မျက်စိမှိတ်ထားပေးလေ့ရှိ၏။

ချန်ဖုန်းက အခု နန်ကုန်းမိသားစုကို တကယ် လှုပ်ရှားတော့မလို့လား။

“သေစမ်း…”

သူ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ဖုန်ူက ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒီရှုပ်ထွေးမှုကို သူတောင် ရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက်ထံသို့ ဤကိစ္စကို သူ အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်၏။

"အဘိုးချင်... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ... အခု ချန်ဖုန်းက နန်ကုန်းမိသားစု ဆီ သွားနေပြီ..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည့်အလား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

"မင်း အရင်က ချန်ဖုန်းနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ဖူးတယ်မလား... တကယ်လို့ နန်ကုန်းမိသားစု က အဲဒီကိစ္စမှာ တကယ် ပါဝင်နေတယ်ဆိုရင်...သတ်သင့်တဲ့သူတွေကို သတ်... ဖမ်းသင့်တဲ့သူတွေကို ဖမ်း..."

"အဘိုးချင်..."

ကျန်းထျန်ရှန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ယခင်က အဘိုးချင်၏ သဘောထားမှာ ဤမြင့်မြတ်သော မိသားစုများနှင့် ပဋိပက္ခများကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်ပေသည်။ ဘာကြောင့် အခု သဘောထား ပြောင်းသွားရတာလဲ။

ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်ဖုန်းရဲ့ ဖခင်က ဟွာရှစစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက လာတာလေ... အဲဒီတုန်းက နန်ကုန်းမိသားစု က သူ့ကိုသတ်ဖို့ ဝမ်လျန်နဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းခဲ့တယ်ဆိုရင် ကိစ္စတွေက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းတော့ဘူး..."

"ဒါက ငါ့ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ သဘောထားလည်း ဖြစ်တယ်...မင်း လူတွေကို ခေါ်သွားလိုက်... တကယ်လို့ နန်ကုန်းမိသားစု က တကယ် ခုခံမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို လုံးဝ ရှင်းပစ်ဖို့ ငါ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး...ရန်သူကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက် တင့်ကား ဆယ်စီးနဲ့ သံချပ်ကာကားတွေကို တပ်ဖြန့်ခွင့် ပြုတယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။