အခန်း ၄၁

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၁

စားပွဲဝိုင်းတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အစားအသောက်ကြီးလှသော ဟန်လင်လင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နေမကောင်းဖြစ်နေရှာသည်။

"ဒါ ဘာအနံ့ကြီးလဲဟင်။ ကျွန်မ အန်ချင်လာပြီ" ဟန်လင်လင်က ပြောသည်။

ဟန်ရှောင်ရှောင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက တောကြက်သားလေ။ အကိုစွင်း အရင်က ခွင့်ယူတုန်းက သူ့ရဲ့ ဇာတိရွာကနေ ယူလာပေးတာ။ ကြက်သားက အရမ်းကောင်းတယ်၊ နင် ဒီနေ့ မစားနိုင်တာ နှမြောစရာပဲ။"

ယခုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်ဟူသမျှကို ရရှိရုံမျှဖြင့် ဟန်လင်လင်မှာ ပျို့အန်ချင်လာရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားပြီး အသီးရွက်အချဉ်နှင့် ဆန်ပြုတ်ကိုသာ စားသုံးမည်ဟု အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုတော့သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အထူးပင် အိအိညက်ညက် ရှိလှပြီး ဆန်စပါးများ လုံးဝ ကြေညက်ကာ အပေါ်ယံတွင် ဆန်ဆီအလွှာ ထူထူလေး ထင်ကျန်နေသည်။ ဟန်ကျိမင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူလည်း တစ်ပန်းကန် စားချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဘာသာ ခပ်စားပါလား" ကျန်းဟွေ့ချီက သူ့အား ပြုံးလျက် စနောက်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ "လူကြီးဖြစ်နေပြီကို သူများ လာခပ်ပေးတာကို စောင့်နေတုန်းပဲ။"

ဟန်ရှောင်ရှောင်က ဝင်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ဒီနေ့ ကြက်စွပ်ပြုတ် ရှိတယ်လေ။ ဆန်ပြုတ်ကို ကျော်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒီကြက်သားက အကိုစွင်း သူ့ရွာကနေ ယူလာပေးတာ။ တစ်ကောင်ချင်းစီက အကောင်သေးပေမယ့် အစစ်အမှန် တောကြက်တွေ ဖြစ်လို့ အရသာကတော့ သေချာပေါက် ကောင်းမှာပဲ။"

အကိုစွင်း ဆိုသူမှာ မိသားစု၏ ဒရိုင်ဘာ ရှောင်စွင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇာတိရွာမှာ မီယွင်၏ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်ဒေသတွင် ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် မွေးမြူထားသော ကြက်များမှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာကျက်စားကြပြီး အစာကျွေးလေ့ မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ဝါးတောထဲရှိ ပိုးမွှားများနှင့် တောမြက်စေ့များကိုသာ ရှာဖွေစားသောက်၍ ကြီးပြင်းလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကြက်မျိုးမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် မခြားနားလှပေ။

ဟန်ကျိမင်သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်အိုးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီနေ့ တကယ်ပဲ ကြက်စွပ်ပြုတ် ချက်ထားတာကိုး။"

သူသည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်း၍ ယောက်ချိုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိုးကို တစ်ချက် မွှေလိုက်သည်။ "အစ်မလီကို ဒီဘက် ခဏလာပေးဖို့ ပြောပေးလို့ရမလား။"

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်အလုပ်များမှာ အတော်ပင် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ အစ်မလီသည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်အတွက် သူမသည် ခါးစည်းပဝါကိုပင် ဖြုတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သူမ ထမင်းစားခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်ကြမှသာ ဟန်မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ။"

ဟန်ကျိမင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ည ကျွန်တော်တို့ ကြက်တစ်ကောင်လုံးကို ချက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အစ်မလီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

ဟန်ကျိမင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ကြည့်ရတာ နည်းနည်းလေးပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ။"

အစ်မလီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားရသည်။ "ကျိမင်၊ ဒီနေ့က တောကြက်သားလေ။ အဲဒါတွေက အစကတည်းက အကောင်သေးတာ… အမွေးအတောင်တွေနဲ့ပါဆိုမှ သုံးကျင်း (၁.၅ ကီလိုဂရမ်) လောက်ပဲ ရှိတာပါ။"

ဟန်ချန်လည်း ဝင်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျိမင်၊ အဲ့ဒီကြက်က အရှင်တုန်းက သွက်လက်ပုံရပေမယ့် သတ်ပြီးတဲ့အခါကြတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ အသားက သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အသားနည်းတာကိုတော့ အထင်မသေးနဲ့၊ အသားက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ အကိုစွင်း ကျွန်တော်တို့ကို မလိမ်ပါဘူး။"

ဟန်ကျိမင်သည် ဟန်ချန်အား နက်နဲသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် အကြာကြီး ကြည့်နေမိသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အစ်မလီသည် အလုပ်အကြွင်းအကျန်များကို အပြီးသတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားမည်ဟု အလျင်အမြန် ပြောလာသည်။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်က သူမအား တားဆီးလိုက်သည်။ "ခဏလေးပါ၊ မသွားပါနဲ့ဦး။ အစ်မဝမ်၊ ကျွန်တော့်ကို စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်တစ်လုံးလောက် ပေးလို့ရမလား။"

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာလာပြီး အစ်မဝမ်ပင်လျှင် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာရသည်။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်က အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသဖြင့် အစ်မဝမ်သည် စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တစ်လုံးချင်းစီ တင်ပေးလိုက်ရတော့သည်။ အားလုံးက သူ့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဟန်ကျိမင်သည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ဆိုးသွမ်းတတ်သူ သို့မဟုတ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များက သူတို့အား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ပထမဆုံး ဇွန်းအပေါက်ပါသော ဇွန်းဖြင့် ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲရှိ ကြက်သားဖတ်များကို ဆယ်ယူကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့ရှိ ပန်းကန်များထဲသို့ ဂရုတစိုက် ခွဲဝေထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဟန်ရှောင်ရှောင် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ဒီနေ့ တို့တွေ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ခံစားနေရတာပဲ။ ဦးလေးကိုယ်တိုင် ခပ်ပေးတဲ့ စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ရတာ။ သူက အဘိုးအပေါ်မှာ သားသမီးဝတ္တရား ကျေပြချင်လို့ထင်တယ်၊ သမီးတို့ကတော့ ကံကောင်းလို့ လိုက်စားရတာပေါ့။"

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေတတ်သော အဘိုးအိုဟန်သည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးပြလျက် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ လျော့ပါးသွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ လေးလံခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဟန်ကျိမင်သည် ကြက်သားများကို တစ်ပန်းကန်ချင်းစီ ဆက်၍ခွဲဝေပေးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲဝိုင်းရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ပန်းကန်များဆီသို့ စိုက်ရောက်သွားကြတော့သည်။ ကြက်သားမှာ အသားနည်းသည်ဟု ဆိုလျှင် လက်ခံနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နည်းပါးနေခြင်းမှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ကြက်ပေါင်သားများကရော ဘယ်ရောက်ကုန်သနည်း။ ဘာဖြစ်လို့ ကြက်ပေါင်သားက နှစ်ဖတ်တည်းသာ ရှိနေရပါသနည်း။

ကျန်းဟွေ့ချီက မတ်တပ်ရပ်လျက် ပန်းကန်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဝမ်၊ ကျန်တဲ့ အသားတွေက ဘယ်မှာလဲ။"

အစ်မဝမ်က ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။"

ဟမ့်။ အစ်မဝမ်အနေဖြင့် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သေချာပေါက် သိရှိနေပုံရသည်။

ကျန်းဟွေ့ချီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီစွပ်ပြုတ်ကို စားပွဲပေါ် ယူလာတာက အစ်မလေ။"

အစ်မဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီအတိုင်း သယ်လာတာပဲ ရှိတာ။ လမ်းမှာတင် ခိုးစားဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ တစ်အိမ်လုံးလည်း ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ ဥစ္စာ။"

ထိုစကားများက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစေသည်၊ အကယ်၍ အစ်မဝမ် မဟုတ်လျှင် သေချာပေါက် အခြားတစ်ဦးဦး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ခွင့် ရှိသူမှာ အစ်မလီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်ထားသည်မှာ တစ်နာရီကျော်ပြီဖြစ်သည်။ အစ်မလီတွင် ၎င်းကို ခပ်ယူရန် အချိန်အလုံအလောက် ရှိသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထမင်းချက်များအနေဖြင့် အလုပ်လုပ်စဉ် အနည်းငယ် မြည်းစမ်းခွင့် ရှိသည်မှာ အားလုံး လက်ခံထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ ပြဿနာမရှာကြပေ။

သို့သော် ယခုကိစ္စတွင်မူ ကြက်သား၏ ထက်ဝက်နီးပါး၊ ကြက်ပေါင်သား အများစုနှင့် ကြက်အသည်းအမြစ်များပါ ပျောက်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် မြည်းစမ်းခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ဟန်မိသားစုကို ငတုံးအဖြစ် သဘောထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလီ၊ ဘာပြောချင်လဲ။ တကယ်လို့ အခု အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး တောင်းပန်မယ်၊ နောက်နောင် မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက အငြိုးအတေး ထားတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်လို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒါကို ရှာဖွေဖို့ကလည်း သိပ်မခက်ဘူး၊ လုပ်ရပ်ရှိရင် သက်သေရှိတာပဲ။ ဒီလောက်များတဲ့ အစားအစာတွေ ပျောက်ဆုံးနေတာကို ကျွန်မတို့တွေ သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်တယ်။"

ထိုဓာတ်ဘူးမှာ သူတို့အိမ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအခါမှသာ အစ်မလီသည် စတင် ထိတ်လန့်လာပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ခိုးယူမိခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အမိခံရခြင်းမျိုးသည် အလုပ်ရှင်အား ၎င်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်နေကျ အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် ထင်မြင်သွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူမ ဟန်မိသားစုအား ဝန်ခံလိုက်လျှင် သူမတစ်ဦးတည်း မျက်နှာပျက်ရုံမျှမကပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်လည်း အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရှက်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လူအများက သူမအကြောင်း ပြောဆိုတိုင်း အစားအသောက်အပေါ် လောဘတကြီးဖြင့် ခိုးယူတတ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

အစ်မလီက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရှင်တို့ ထင်သလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းဟွေ့ချီ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလှသည်။ "ဒါဆို ဘာလဲ။ ကျွန်မကို သေသေချာချာ ရှင်းပြစမ်းပါ။"

အစ်မလီက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေးအရ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ယခင်က ဤအိမ်တွင် ဝန်ထမ်းများအနေဖြင့် မိသားစုဝင်များကို ခေါ်ဆောင်၍ အတူ နေထိုင်ခွင့် မရှိဟူသော စည်းကမ်းချက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အစ်မလီ၏ ထူးခြားသော အခြေအနေကို ထောက်ထား၍ သူမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အကိုစွင်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဟန်မိသားစုအတွက် လုပ်ကိုင်ပေးနေကြပြီး မိဘများမှာလည်း စောစောစီးစီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် အထူးခြွင်းချက်အနေဖြင့် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အား အလုပ်လာရောက်လုပ်ကိုင်စဉ် သမီးဖြစ်သူကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်ခွင့် ပြုခဲ့သည်။ စစချင်းတွင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကာလ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုမိသားစုတစ်ခုလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် အပြင်လူများအဖြစ် မသတ်မှတ်ကြတော့ပေ။

စွင်းမြောင်သည် ယခုအခါ အတွင်းဆောင်သို့ မိမိကိုယ်ပိုင်အိမ်ကဲ့သို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကမူ ၎င်းမှာ ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ ကျန်းဟွေ့ချီသည် ထိုရဲတင်းလှသော ကောင်မလေးကိုပင် ချစ်ခင်မိသေးသည်။

ထိုအချိန်က စွင်းမြောင်သည် ဟန်ကျိမင်၊ ဟန်ချန်နှင့် ဟန်ရှောင်ရှောင်တို့နှင့် သက်တူရွယ်တူ ဖြစ်ကြပြီး ကစားဖော်အဖြစ် နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမ အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ မည်သည့် နှုတ်ဆက်ခြင်းမျှမရှိဘဲ အတွင်းဆောင်သို့ ဆက်ဝင်ထွက်နေခြင်းမှာ စည်းကမ်းမဲ့လှသည်။

အစ်မလီကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် ကျန်းဟွေ့ချီသည် ဤအမူအရာကို အကြိမ်အနည်းငယ် သတိပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း စွင်းမြောင်ကမူ မည်သည့်အခါမျှ အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

ယခုမူ သူမသည် ဟန်မိသားစု၏ အစားအစာများကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ ဧည့်သည်ကိုပင် ဧည့်ခံရဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ ပို၍ပင် လွန်လွန်းလှသည်။ နံနက်ပိုင်းက ကျန်းဟွေ့ချီသည် ဟန်လင်လင်ဆီ သွားရန် ဆေးရုံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ပြီး အစ်မလီအား ဆန်ပြုတ်ချက်ရန် သီးသန့် မှာကြားခဲ့သော်လည်း ချက်ပြုတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခဲ့ရသည်။

တစ်အိမ်လုံး နံနက်စာအဖြစ် ပေါက်စီကြော်များကို စားသုံးခဲ့ကြရပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုပေါက်စီတစ်ပန်းကန်ကို စွင်းမြောင်ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း ထက်ဝက်နီးပါးမှာ ထိုမိသားစု၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျန်းဟွေ့ချီအနေဖြင့် ကပ်စေးနည်းနေခြင်း မဟုတ်ပါ၊ သို့သော် မည်သူမဆို သူမ၏နေရာတွင်ရှိလျှင် စိတ်ပျက်မိကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အဘိုးအိုဟန်ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူအနေဖြင့် ကျန်းဟွေ့ချီသည် အဘိုးအို၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသောကြောင့်သာ ဤအိမ်တွင် ပြောရေးဆိုခွင့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များက အဘိုးအိုဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

အစ်မလီသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားရသည်။ သူမသည် ကျန်းဟွေ့ချီနှင့် ငြင်းခုံရဲသော်လည်း သူမ အကြောက်ဆုံးသောသူမှာ ဤသခင်ကြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ ထုတ်ဖော်မပြောသော်လည်း သူ၏ ရှိနေမှုကပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အစ်မလီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်လာပြီး သူမ အပြစ်အားလုံးကို ဝန်ခံရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခန်းတွင်းရှိ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုက သူမနှင့် သခင်ကြီးဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိနေခိုက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုက တင်းမာမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"စွပ်ပြုတ်ကို ယူသွားတာ ကျွန်တော်ပါ" ဟန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြက်စွပ်ပြုတ်က ကောင်းပုံရတာနဲ့ ဓာတ်ဘူးထဲ အပြည့်ထည့်ပြီး စွင်းမြောင်ကို ပေးလိုက်တာပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာရင် မရီးနှစ်ကို ကြိုတင်ပြီး သေချာပေါက် အကြောင်းကြားပါ့မယ်။"

ဟန်ချန်တစ်ယောက် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးအတွက် အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ခေါင်းခံလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ရွှီမုန့်သည် ယနေ့တွင် ဟန်လင်လင်၏အိမ်သို့ မသွားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူမသည် ချန်ရှီးနှင့်အတူ စာလေ့လာရန် သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

လျိုကျင်းနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် လမ်းကြားဝတွင် ကစားနေကြသည်။ သူတို့သည် သူမကို မြင်မြင်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ "အစ်မမုန့်မုန့်၊ ပြန်လာပြီလား။"

ရွှီမုန့်ကလည်း သူတို့ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ "မင်းတို့ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား။ ဘာလို့ အပြင်မှာ ထွက်ကစားနေကြတာလဲ။"

"စားပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့တွေ ခေါက်ဆွဲစားခဲ့ကြတာ" ဒုတိယမြောက်ကလေးက အတွင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်က အိမ်မှာ ဟင်းချက်နေတယ်။ အစ်မ ရောက်နေပြီလားဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့တွေကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်တာ။"

လျိုကျင်းတစ်ယောက် သူမကို မြင်မြင်ချင်း မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာရခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဂျပန်စစ်သားများ ရွာထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ထိုမျှလောက် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားသွားခြင်းမှာ ဘာကြောင့်နည်းဟု သူမ တွေးတောနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်ကို ခုနလေးတင်ကမှ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးရုံမျှ ရှိသေးသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ "သမီး ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။"

ရွှီမုန့်က ဟန်လင်လင် နေမကောင်းဖြစ်နေခြင်းနှင့် ယနေ့တွင် သူမ အခြားနေရာတစ်ခု၌ စာလေ့လာခဲ့ကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့ပြင် သူမသည် နောင်တွင် ညနေပိုင်းများ၌ စာလေ့လာရန် ဟန်လင်လင်၏အိမ်သို့ သွားရောက်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟန်မိသားစုအိမ်က မီးလုံးကြီးက တကယ်ကို လင်းထိန်နေတာပဲ။ ညနေပိုင်းကြရင် သမီး စာဖတ်ဖို့ သူမဆီ သွားလိုက်မယ်။ သူမရဲ့ အမေကလည်း တကယ်ကို ဖော်ရွေပျူငှာပါတယ်၊ သမီး ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း နှောင့်ယှက်တာမျိုး မရှိပါဘူး။"

အိမ်နှစ်လုံးမှာ ဝေးလံလှခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကလည်း သဘောတူညီခဲ့သည်။

ထိုညနေတွင် သူတို့သည် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ခေါက်ဆွဲကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ယခုလို အချိန်ကာလမျိုးမှာ ခရမ်းချဉ်သီးများ လှိုင်လှိုင်ပေါ်သော ရာသီဖြစ်ပြီး အရသာပိုင်းအရလည်း အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်၊ နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ဖန်လုံအိမ်အတွင်း မွေးမြူစိုက်ပျိုးထားသော ခရမ်းချဉ်သီးများထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

ရွှီမုန့်သည် ထိုအရသာကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ခွက်ကို အကုန်သောက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် စားရမည့် အစားအစာအကြောင်းကိုပင် တွေးတောနေမိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဖုန့်ယန်ဝမ်အား ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ခရမ်းချဉ်သီးတွေ ပိုဝယ်ထားပါဦး။ သမီး ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ခေါက်ဆွဲကို နေ့တိုင်း စားနိုင်တယ်။"

"ဒီကလေးကတော့၊ တစ်ခုခုကို ကြိုက်ပြီဆိုရင်လည်း နေ့တိုင်း စားချင်တော့တာပဲ။ ညည်း မရိုးအီသွားဘူးလား။"

"မရိုးပါဘူး" ရွှီမုန့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ရိုးသွားရင်လည်း အဲ့ဒီအချိန်ကြမှပဲ ဖြေရှင်းတာပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ခရမ်းချဉ်သီးများ မကြာမီ ရာသီကုန်တော့မည်ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် မည်မျှလောက် စားရဦးမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်းဟု တွေးမိသည်။ ရိုးအီသွားရန် အခွင့်အလမ်းမှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် မနက်ဖြန်တွင်လည်း ဤဟင်းပွဲကိုပင် ထပ်ချက်ပြုတ်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဘာလဲ။ ခရမ်းချဉ်သီးတွေ ရာသီကုန်တော့မှာလား။" ရွှီမုန့်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ တစ်ဝက်က လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ အိပ်မက်ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာဆီသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ထိုအိပ်မက်ထဲတွင်မူ ခရမ်းချဉ်သီးသည် အလွန်အမင်း သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ရာသီကုန်သည်ဟူ၍ မရှိပေ။ မိမိ စားချင်သည့် အချိန်တိုင်း စားသုံးနိုင်သည်။ သို့သော် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် မြောက်ဘက်ဒေသ၌ ရာသီဥတုက အလျင်အမြန် အေးစက်လာတတ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စက်တင်ဘာလကုန်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးများ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှားပါးလှသော ဆောင်းရာသီလများတွင် ၎င်းတို့သည် အထူးပင် တန်ဖိုးရှိလှသော စားစရာများ ဖြစ်လာရသည်။

သူမ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိသည်။

"အမေ၊ သမီးတို့အိမ်မှာ စည်သွပ်ဘူး ခွက်အလွတ်တွေ ရှိသေးလား။"

"ဒါတွေကို ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"သမီးတို့အိမ်မှာ စည်သွပ်ဘူး ခွက်တွေ ရှိလားလို့။"

"လျိုကျင်း သိမ်းထားတာ တချို့ရှိတယ်" လျိုကျင်းသည် ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ စီစဉ်သိမ်းဆည်းတတ်သော ကလေးမျိုး ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် လျိုကျင်း၏အခန်းထဲတွင် စည်သွပ်ဘူးခွက်များ ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူမသည် ထိုခွက်များကို အသုံးပြု၍ တစ်စုံတစ်ရာသော ကောင်းမွန်သည့်အရာကို ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။