အခန်း ၄၂

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၂

နောက်တစ်နေ့ နံနက် သူမ အိပ်ရာမှ နိုးနိုးချင်းပင် ဝင်းအတွင်း၌ စည်သွပ်ဘူးခွက်များကို အပေါ်အောက် မှောက်လျက် နေလှန်းထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ယနေ့နံနက် စောစောကတည်းက ၎င်းတို့ကို ပိုးသတ်သန့်စင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့နံနက်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဈေးသို့လည်း သွားရောက်ခဲ့ပြီး ခရမ်းချဉ်သီးများ ပြည့်နှက်နေသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရွှီမုန့် အိပ်ရာမှ ထလာချိန်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန်အတွက် သေသေချာချာ အခြောက်ခံရန် ဆေးကြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက ရွှီမုန့်အနေဖြင့် စည်သွပ်ဘူးများ ပြုလုပ်ချင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားပြီးနောက် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စည်သွပ်ဘူးခွက်များကို ရှာဖွေရန် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

မြောက်ဘက်ဒေသ၏ ဆောင်းရာသီမှာ ဖြတ်သန်းရန် ခက်ခဲလှသည်၊ ဆောင်းရာသီမှာ ရှည်လျားပြီး လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှားပါးလှသည်။

ထိုရာသီကာလအတွင်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် အစားအသောက်ပျက်ရပြီး မုန်ညင်းဖြူများကိုသာ အဆုံးမရှိ စားသုံးနေရခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။

"အမေ၊ ဒီနေ့ ဘူတာရုံကို မသွားဘူးလား" ရွှီမုန့် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုးနာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခေါင်းမမော့ဘဲ ဆက်၍ဆေးကြောနေခဲ့သည်။ ကလေးငယ် သုံးဦးမှာလည်း အနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူမ အနည်းငယ် ဆေးကြောပြီးသည်နှင့် ကလေးတစ်ဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးကာ ထိုခွက်များကို အရိပ်ရသော နေရာတွင် အခြောက်လှန်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မြေပုံရောင်းတဲ့သူတွေ ပိုများလာတယ်။ အရောင်းအဝယ်က ပိုခက်ခဲလာပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ တစ်ရက်လောက် နားပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလို့။"

ဤအချိန်အထိ သူမ မထွက်ခွာရသေးခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။

အရောင်းအဝယ်မှာ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရွှီမုန့်က အစကတည်းက သိရှိထားသည်။ ယခုနှစ်တွင် ဖရဲသီးရောင်းသူ သိပ်မများသော်လည်း လာမည့်နှစ်တွင်မူ မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ နေရာတိုင်းတွင် ရောင်းချသူများ ရှိနေနိုင်သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်ကြားတွင် နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်၊ အကယ်၍ ငွေရှာရန် ခက်ခဲလာပါက လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို မတွေ့ရှိသေးမီအထိ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မြေပုံများကို ဆက်ရောင်းချနေခဲ့သော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ အများအပြား ဝယ်ယူစုဆောင်းခြင်းမျိုး မပြုလုပ်တော့ပေ။

ယခုမှသာ ရွှီမုန့်သည် အရောင်းအဝယ် မည်မျှအထိ ဆိုးရွားလာသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ တဟွိုင်ရှုလမ်းကြားမှ အိမ်နီးနားချင်းများပင်လျှင် မြေပုံများ ရောင်းချရန် ဘူတာရုံသို့ သွားရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလာရသည်။ အခြေအနေ ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်များတွင်ပင် ဆယ်ယွမ်ခန့်သာ ရရှိကြတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိပြီး တစ်နေ့တွင် မြေပုံတစ်စောင်မျှပင် မရောင်းရတော့မည်ကို စိုးထိတ်နေရှာသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အရောင်းအဝယ်က ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားသွားရင် တချို့လူတွေက ဆက်ပြီး မလုပ်နိုင်ကြတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီအခါကြရင် ရောင်းတဲ့သူတွေ အလိုလို နည်းသွားလိမ့်မယ်။"

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် စီးပွားရေးအမျိုးမျိုးကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ပြင်းထန်လှသော ပြိုင်ဆိုင်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များအပေါ် တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ငွေအနည်းငယ် စတင်ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုမှသာ အားတက်စပြုလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက မြေပုံရောင်းခြင်းဖြင့် တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး ဆယ်ယွမ် သို့မဟုတ် အစိတ်ခန့် ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

အရောင်းအဝယ်မှာ ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ အများကြီး တွေးနေခဲ့မိသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် အမေတို့တွေ ပိုပြီး စဉ်းစားကြည့်လေ ပိုပြီး သတိရလေပဲ။ အမေ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းဟောင်းက ဇန်နဝါရီလကတည်းက ပေးဖို့ကျန်နေတဲ့ လူမှုရေးထောက်ပံ့ကြေး ငါးဆယ်ယွမ် ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား။ အမေ ကိုယ်တိုင် သွားမယူခဲ့ဖူးဘူး။ ညည်းရဲ့ အဖွားကပဲ အမြဲတမ်း သွားထုတ်တာ။ ဒီနေ့တော့ အဲ့ဒါကို သွားပြီး ရှင်းလင်းလိုက်ကြရအောင်။ တစ်လကို ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုတာ မများပေမယ့် အိမ်လခပေးဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။"

"အဲ့ဒီလိုမျိုး ပိုက်ဆံ ရှိသေးတာလား။"

"ကျောင်းဖွင့်ရာသီအသစ်က စတော့မှာ၊ ငွေစာရင်းရုံးကလည်း ရက်နည်းနည်း စောပြီး ဖွင့်ထားတယ်။ အမေ အဲ့ဒီပိုက်ဆံကို အမြန်ဆုံး သွားတောင်းချင်တယ်။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံက သုံးလတစ်ကြိမ် ထုတ်ပေးတာ။ တကယ်လို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က အရင် သွားထုတ်သွားရင် အမေတို့တွေ ဘယ်မှာသွားပြီး ငိုရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။"

အကယ်၍ အခြားတစ်ဦးဦးက ထုတ်ယူသွားပြီးဖြစ်ပါက သူတို့ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ သွားရောက်ငြင်းခုံပြီး ပြန်တောင်းရမည်လား။

ထိုလူများတွင် ထိုကဲ့သို့သော အသိတရားမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု ရွှီမုန့် မမျှော်လင့်ထားပေ။ ပိုက်ဆံက သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ပြန်လည် ထွေးထုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပိုက်ဆံ မရှာနိုင်ခဲ့ခြင်းလား။ ကျောင်းတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော နှစ်ကာလများအတွင်း သူမသည် ရွှီမိသားစုဝင် လစာရရှိသူများအနက် အမှန်တကယ်ပင် အမြင့်ဆုံး လစာရရှိသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ရာထူးမှ ဆိုင်းငံ့ခြင်း ခံရပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် တစ်လလျှင် ယွမ်ငါးဆယ်ခန့် လူမှုရေးထောက်ပံ့ကြေး ရရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ရွှီမိသားစုသည် သူမအား အလကား လာရောက်ခိုလှုံနေသူ၊ မည်သည့် တန်ဖိုးမျှ မရှိသူအဖြစ် အမြဲတမ်း စွပ်စွဲပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲ။ ရွှီမုန့် ပို၍ တွေးလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်ရသည်။ သူမသည် မိမိ၏လက်ထဲရှိ ခရမ်းချဉ်သီးကိုပင် ချေမွပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုအချိန်က ပိုက်ဆံများကို အဘွားအိုထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ရပြီး သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် အကျိုးခံစားခွင့် ရရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သိမ်းဆည်းစောင့်ရှောက်ထားခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမသည် ရွှီကျဲဖန့်အား သွားရောက်ထုတ်ယူစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သိတတ်လှသော သားဖြစ်သူ ရွှီကျဲဖန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား အမျိုးသမီးသုံး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် တစ်မောက် ပေးရန်ပင် ငြီးငြူတတ်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူအား ပိုက်ဆံပေးရန်အတွက်မူ တစ်စက္ကန့်မျှပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထိုမိသားစုထံမှ မည်သည့် တရားမျှတမှုကိုမျှ မျှော်လင့်၍မရကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမ ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားရုံမျှဖြင့် သူတို့သည် ထိုပိုက်ဆံကို သွားရောက်ထုတ်ယူခြင်းအား ရပ်တန့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အစကတည်းက စိတ်မရှည်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ စဉ်းစားမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မိမိ၏ လက်မှ ရေစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"အမေ ကျောင်းကို သွားတော့မယ်။"

"ခဏလေး၊ သမီးလည်း လိုက်ခဲ့မယ်" ရွှီမုန့်သည် နံနက်စာ မစားရသေးခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အဆင်သင့်ပြင်လေ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ယခင်က စာသင်ခဲ့သော ကျောင်းမှာ ဘူတာရုံနှင့် မဝေးလှပေ၊ ခြေကျင်လျှောက်လျှင် သုံးလေးကီလိုမီတာခန့်သာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ခရီးဝေးတစ်ခု မဟုတ်သည့်အပြင် ရာသီဥတုကလည်း အေးမြပြီး သာယာလှသဖြင့် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ရန်အတွက် အဆင်ပြေလှသည်။

သူတို့ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် အစ်မလျိုနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ပျာယာခတ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ အစ်မလျိုက သူမ၏ စက်ဘီးကို ငှားရမ်းပေးခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတစ်ပါး၏ စက်ဘီးကို မငှားချင်သော်လည်း ယခုအခါ ကျောင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှသာ စီးနင်းပြီးနောက် နောင်တရလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မှတ်ထားမည်နည်း။ သူမ စက်ဘီးမစီးရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ရွှီမုန့်မှာလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်မှ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် သူမအား ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မပြုတ်ကျစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထိန်းနေရသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တောဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆင်မပြေလှပုံကို တိုးညင်းစွာ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ ငှားရမ်းထားသော စက်ဘီးသာ မဟုတ်လျှင် သူမ ထိုနေရာတင် ပစ်ထားခဲ့မိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး စက်ဘီးနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေးလိုက်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပင်ပန်းလှသည်မှာ သေချာသော်လည်း သူမအား ပို၍ စိတ်အေးချမ်းစေသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "မုန့်မုန့်၊ ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ။"

ရွှီမုန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သမီး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်နေတာပါ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။ သူတို့ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် အခြေအနေတစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း နှစ်ဦးစလုံး တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် မျက်စိထောင့်မှတစ်ဆင့် သူတို့၏အနောက်တွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ သူတို့ထက်ပင် ပို၍ နှေးကွေးစွာ မောင်းနှင်လျက် ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် တမင်တကာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်၏ အာရုံအားလုံးမှာ မိခင်ဖြစ်သူထံတွင်သာ ရှိနေသဖြင့် သူမ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ချောက်ချားသွားရသည်။

ဤလမ်းမများပေါ်တွင် လူမိုက်အဖွဲ့အစု အသေးစားများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ လျှောက်သွားနေသော လူမိုက်တစ်ဦးဦး ဖြစ်နေမလား။

ထို့နောက် သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်ကျိမင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ဟန်ကျိမင်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေပုံရပြီး စက်ဘီးကို သူမ၏အနားသို့ ကပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်နေတာလား။"

လွန်ခဲ့သည့် ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ အနောက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချည်နှောင်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းပြုလုပ်ခဲ့သော ကျော်ကြားလှသော လမ်းလျှောက်အားကစားသမားတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးသည်။

အစပိုင်းတွင် ဟန်ကျိမင်သည် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာသော လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြုလုပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့၏အနောက်မှ အတော်ကြာအောင် လိုက်ပါကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ပို၍ ကြည့်ရှုလေလေ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း ပို၍ သိသာလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်သူဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန် အပြေးလေး လိုက်ပါရန်အတွက် ကြီးမားသော အခက်အခဲ မရှိပေ။

သို့သော် ရှေ့တွင် စက်ဘီးစီးနေသူတစ်ဦးနှင့် ဘေးတွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ် မောင်းနှင်နေသူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းက ရွှီမုန့်အား ကွာခြားချက်ကို ခံစားရစေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေက ကျွန်မကို တင်လာတာ၊ ဒါပေမယ့် သူမက စက်ဘီးကို သိပ်မထိန်းနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မဘာသာ ပြေးလိုက်တာက ပိုကောင်းလို့ပါ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စက်ဘီးကို မကြာခဏ မစီးသဖြင့် အစကတည်းက ကျွမ်းကျင်မှု မရှိပေ။ ယခုအခါ ရွှီမုန့်မှာလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အနောက်ဘက်တွင် အလေးချိန် ပိုမိုများပြားလာသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် ဟန်ချက်ထိန်းရန် ခက်ခဲလှသည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ထိုအဖြေကို မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်လိုက်လေ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အမေကို ငါနဲ့အတူ စီးခိုင်းမလား။"

ပြေးလွှားရင်း စကားပြောရခြင်းမှာ အထူးပင် ပင်ပန်းလှသည်။ ရွှီမုန့်သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဒူးပေါ်သို့ လက်ထောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေမိသည်။ ဟန်ကျိမင်ကလည်း ရိုးရှင်းစွာပင် ရပ်တန့်ပေးခဲ့သည်။ ရွှီမုန့် အနည်းငယ် အမောပြေသွားသောအခါ သူက သူမထံသို့ စစ်သုံး ရေဘူးတစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရွှီမုန့်သည် ၎င်းကို လှမ်းယူကာ ခေါင်းမော့ပြီး ရေအမြောက်အမြားကို အငမ်းမရ သောက်သုံးလိုက်တော့သည်။

ရှေ့ဘက်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး သူမထံသို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရွှီမုန့်အား ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ် စီးရန်အတွက် စက်ဘီးကို ပစ်ထားခဲ့မည့်နည်း မရှိပေ။ သူမသည် စက်ဘီး ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်က ပိုနီးကပ်လာပြီး ၎င်းမှာ ချောမောလှသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ချက်ချင်း စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ "သမီး သူ့ကို သိလို့လား။ သူများကို ဒီလိုမျိုး ဘာလို့ ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ။"

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "သူလား။ သူက ဟန်လင်လင်ရဲ့ ဦးလေးလေ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဟန်ကျိမင်အား ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း ထိုလူငယ်မှာ အလွန်အမင်း ချောမောလွန်းလှသည်။

သူမသည် ရွှီမုန့်အား သူနှင့်အတူ လိုက်စီးနင်းရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ငှားရမ်းထားသော စက်ဘီးကိုမူ ပစ်ထားခဲ့ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်ကျိမင်သည် အရှိန်ကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်က အနောက်မှ စက်ဘီးဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ စက်ဘီးစီးနေစဉ် ဟန်ချက်မညီဘဲ ယိမ်းထိုးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဟန်ကျိမင်ပင်လျှင် ချွေးပြန်လာရသည်။ စောစော ရွှီမုန့်တစ်ယောက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ စက်ဘီးမစီးလိုခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်တွင် ဟန်ကျိမင်အပေါ် ထူးထူးခြားခြား သတိထားမိစရာ မရှိသော်လည်း ဟန်ကျိမင်ကမူ သူမအား မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ငယ်စဉ်က ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ရွှီမုန့်အား လာခေါ်ရန် ရှီကျားလမ်းကြားသို့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသည်။ ရွှီမုန့် ပို၍ ငယ်ရွယ်စဉ်က သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ထိုသေးငယ်လှသော ပုံရိပ်သေးသေးလေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေ့ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ့အပေါ်တွင် မနာလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သော နွေးထွေးလှသည့် သားအမိအကြား ဆက်ဆံရေးမျိုးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတွင် မည်သည့်အခါမျှ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပထမဆုံး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဟန်ကျိမင် မေးလိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့ကို စောင့်ပေးရမလား။"

ရွှီမုန့်က ထိုလူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ယဉ်ကျေးလှသည်ဟု တွေးမိသည်။ သူမ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဦးလေးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို သွားလုပ်ပါ။"

၎င်းမှာ စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တံခါးစောင့်အား နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ သူက သူမအား မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ငွေစာရင်းရုံးသို့ သွားရောက်ကာ သူမတို့ လာရောက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့ကြသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ယခုအခါ ရရှိပိုင်ခွင့်ရှိသော ပိုက်ဆံဝေစုမှာ ကျောင်း၏ ကိုယ်ပိုင်စီမံခန့်ခွဲမှု ရန်ပုံငွေ အစီအစဉ်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျောင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ ရှာဖွေမှုဖြစ်သော ကန်တင်းမှ အမြတ်အစွန်းများနှင့် ကျောင်းတွင်း စတိုးဆိုင်ငယ်၏ ငှားရမ်းခများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤပိုက်ဆံကို သုံးလတစ်ကြိမ် ခွဲဝေပေးခြင်းဖြစ်ပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ပြီးဆုံးသွားရုံမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ငွေစာရင်းရုံးမှာလည်း လတ်တလောမှသာ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ တတိယပတ်အတွက် ရန်ပုံငွေကို မည်သူကမျှ လာရောက်ထုတ်ယူခြင်း မရှိသေးပေ။

ငွေစာရင်းဝန်ထမ်းက ချက်ချင်း ခက်ခဲသော မျက်နှာပေးကို ပြသလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က ငွေစာရင်းရုံး သက်သက်ပဲလေ။ တကယ်လို့ ရှင့်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံလာထုတ်ရင် ကျွန်မတို့က ငြင်းပယ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်လို့ရှိရင် သူတို့က ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းထားချင်လို့ လိမ်ညာတယ်လို့ စွပ်စွဲလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ဆက်ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှီမုန့်သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။

မျက်လှည့်ပြလိုက်သကဲ့သို့ပင် ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ၎င်းကို ငွေစာရင်းဝန်ထမ်း၏ လက်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်၊ အဲ့ဒီပိုက်ဆံက ကျောင်းကနေ အမေ့အတွက် ပေးတဲ့ လူမှုရေးထောက်ပံ့ကြေးပါ။ ဒါပေမယ့် အခု အခြေအနေက မတူတော့ဘူး၊ သမီးရဲ့ မိဘတွေက ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားကြပြီ။ တရားဝင်အရဆိုရင် အဲ့မိသားစုက အမေနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့က လာထုတ်ဖို့ မသင့်တော်တော့ပါဘူး။"

၎င်းမှာ လာဘ်ထိုးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားဆန်လှသည့် လုပ်ရပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ရွှီမုန့်က သူမအား မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ငွေကိုင်သည် စာအိတ်၏ အထူအပါးကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းကို အံဆွဲထဲသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အပြုံးများဖြင့် လင်းထိန်သွားတော့သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏အနောက်ဘက်ရှိ ဖိုင်တွဲဗီရိုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ထူထဲသော မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ရှင်တို့ တကယ်ပဲ ကွာရှင်းလိုက်ကြပြီလား" ငွေကိုင်က ဖုန့်ယန်ဝမ်အား သနားဂရုဏာစိတ်နှင့် စပ်စုလိုစိတ် ထက်ဝက်စီ ရောနေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အင်း" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြန်ဖြေခဲ့ပြီး ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သို့သော် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ သူမသည် သနားစရာကောင်းပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသူတစ်ဦးအဖြစ် မြင်နေခဲ့သည်။