အခန်း ၄၃

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၃

ငွေကိုင်သည် သူမအား သနားကြင်နာသည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး လက်ခံရရှိသူ၏ အမည်ကို ဖုန့်ယန်ဝမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ဖြတ်ပိုင်းတစ်ခု ရေးသားပေးခဲ့သည်။

"ဒါကို တံခါးစောင့်ဆီ ယူသွားပြီး ရှင့်ရဲ့ ကွာရှင်းပြီးသားယောက်ျားကို ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို ပယ်ဖျက်ခိုင်းလိုက်ပါ။ နောင်ကြရင် သူ ကျောင်းထဲကို ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကြိုပြောထားမယ်နော်၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကြားက ဘယ်လို အငြင်းပွားမှုမျိုးကိုမဆို ကျွန်မ ဝင်မပါဘူး။ ဒီပိုက်ဆံက ရှင့်ကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပေးရမှာ။ မူအရဆိုရင် ရှင်က တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုယ်စားလှယ်လွှဲပြီး ထုတ်ခိုင်းလို့ရပေမယ့် အခု ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ လာထုတ်မယ်လို့ တောင်းဆိုထားတဲ့အတွက် အပြင်မှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းကျနေရင်တောင် ရှင့်ဘာသာ လာထုတ်ရလိမ့်မယ်။"

"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျေးဇူးတင်စကားက နှလုံးသားထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုခေတ်တွင် လုပ်ငန်းဌာနများအနေဖြင့် လူများကို အလွယ်တကူ အလုပ်ထုတ်ပစ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ယခင်က ကျောင်းမှ ဖုန့်ယန်ဝမ်အား လစာမဲ့ခွင့် ပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့စဉ်က သူမသည် ဤမျှလောက်သော ပိုက်ဆံကိုပင် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းဘက်ကလည်း ကိစ္စရပ်များကို အလွန်အမင်း မတွန်းအားပေးလိုသဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိခဲ့ကြသည်၊ သူတို့သည် သူမအား ကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် စောစီးစွာ အနားယူခြင်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ကျောင်း၏ ဘဏ္ဍာရေးမှ သူမအား လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးအနည်းငယ် ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ပြေလည်သွားခဲ့ပြီး ကျောင်းအတွက်လည်း လစ်လပ်သော ရာထူးတစ်ခု ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။

ငွေကိုင်သည် ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားသဖြင့် ပို၍ပင် သနားမိရသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ လာပြီး တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရခြင်းမှာ ရှားပါးလှသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဆက်အသွယ်ရှိသူတစ်ဦး၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခြင်းခံခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့ရပြန်သည်။ လောကတွင်ရှိသမျှသော ကံဆိုးမှုအားလုံးသည် သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိတော့သည်။

"ကျေးဇူးတုံ့ပြန်လက်ဆောင်" ကို လတ်တလော လက်ခံရရှိထားသဖြင့် ငွေကိုင်မှာ နွေးထွေးသော စိတ်ခံစားမှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် ဖြတ်ပိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ရှင် တကယ့်ကို အချိန်ကိုက် လာတာပဲ။ နောက်ထပ် သုံးလစာအတွက် ပိုက်ဆံကို ဒီနေ့ ထုတ်ယူဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။"

ကျောင်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးကို သုံးလတစ်ကြိမ် ထုတ်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ယွမ် ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပမာဏမှာ တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ့်ငါးယွမ် ဖြစ်နေသည်။ "နောက်သုံးလကစပြီး အထွေထွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ရှိလို့။ အခုက တစ်လကို ငါးဆယ့်ငါးယွမ် ဖြစ်သွားပြီ။ ပိုက်ဆံရရင် ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ။ ဆရာမဖုန့်၊ ရှင့်ရဲ့ အချိန်ကိုက်မှုက အကောင်းဆုံးပဲ။ တကယ်လို့ မနေ့ကသာ လာရင် အကြောင်းကြားစာက ထွက်ဦးမှာမဟုတ်လို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာရလိမ့်မယ်။"

အပိုဆောင်း ရရှိသော ငါးယွမ်ပင်လျှင် ပိုက်ဆံပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းမှာ ဆန်ငါးကျင်း (၂.၅ ကီလိုဂရမ်) ကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသည်။

စုစုပေါင်း ငွေစက္ကူ တစ်ဆယ့်ခုနစ်ရွက် ရှိပြီး ဘဏ်မှ လတ်တလော ထုတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တစ်ရွက်ချင်းစီမှာ သစ်လွင်တောက်ပနေသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပိုက်ဆံများကို သူမ၏လက်ထဲတွင် အသာအယာ ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ထူးဆန်းလှသော မရေရာသည့် စိတ်ခံစားမှုကို ခံစားနေရသည်။

ဤမျှလောက်သော နှစ်ကာလများအတွင်း သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်အားခကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လက်ခံရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်ကမူ ရွှီကျဲဖန့်သည် ပိုက်ဆံလာရောက်ထုတ်ယူရန် ကျောင်းသို့ အမြဲတမ်း လာလေ့ရှိသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤပြဿနာကို ကျောင်းနှင့် မဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ငွေစာရင်းရုံးမှာ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရ ခက်ခဲလှသည်။

ကျောင်းတွင် သူမကဲ့သို့သော ရာထူးမျိုးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အဆက်အသွယ် ရှိသူများအတွက်သာ သီးသန့်ချန်ထားလေ့ ရှိသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရွှီမုန့်သည် သေးငယ်လှသော ကရက်ဖ်စက္ကူ စာအိတ်လေး တစ်အိတ်တည်းဖြင့် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

သူတို့ အတော်ပင် ဝေးလံသော နေရာသို့ လှောက်လှမ်းလာပြီးမှသာ ဖုန့်ယန်ဝမ် သတိရ၍ မေးလိုက်သည်။ "စောစောက သမီး သူမကို ဘယ်လောက် ပေးလိုက်တာလဲ။"

ရွှီမုန့်က ပမာဏကို ပြသရန်အတွက် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "ဆယ်ယွမ်ပါ။"

တစ်လစာ လစာမှာ ငါးဆယ်ယွမ်မျှသာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ သူမ အမှန်တကယ် မည်မျှအထိ ပေးနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ဆယ်ယွမ်ကို တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူများအဖြစ် လဲလှယ်ကာ စာအိတ်ထဲတွင် ထူထူထဲထဲ ဖြစ်နေစေရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ညည်းကတော့ တကယ့် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။ တကယ်လို့ သူမက ဆယ်ယွမ်တည်းပဲဆိုတာ သိသွားရင် စိတ်တိုမသွားလောက်ဘူးလား။" ထိုထူထဲလှသော စာအိတ်မှာ စောစောတင်က သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့် မျက်လုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ "သူမ ဆယ်ယွမ် ရတာကိုတင် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ တကယ်လို့ သူမ မြင်ပြီးတဲ့နောက် စိတ်ပျက်သွားရင်တောင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အမေ့ကို ပိုက်ဆံမပေးဘဲ နေမှာလား။ သူမမှာ ထင်မြင်ချက် တစ်ခုခု ရှိရင်တောင် ဒီပိုက်ဆံကို တခြားတစ်ယောက်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလို့ မရဘူး။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စများက ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စီမံခန့်ခွဲပေးသူ၏ စိတ်ခံစားမှုက မည်သို့ရှိသည်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ ရွှီမုန့် စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ငွေကိုင်သည် စာအိတ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ အထဲတွင် တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူများ စီထပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အခြေအနေကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်၊ ဤအသက်အရွယ်တွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့ရပြီး သင့်တော်သော အလုပ်အကိုင်လည်း မရှိ၊ လူနှစ်ဦးအတွက် တစ်လလျှင် ငါးဆယ်ယွမ်မျှဖြင့်သာ ရုန်းကန်နေရသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် ဆယ်ယွမ်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးနိုင်ခြင်းမှာပင် အတော်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ယူကာ မိမိ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး စာအိတ်ကိုမူ အခြားအိတ်ကပ်တစ်ခုထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ဤနေရာနှင့် ဝေးလံသော နေရာတွင် စွန့်ပစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သေချာတာကတော့ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် ရွှီမုန့်တို့ ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ရင်းနှီးသောသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး သူမသည် ရွှီမုန့် မနေ့ကတင် တွေ့ခဲ့ဖူးသောသူ ဖြစ်သည်။

သူမမှာ စွင်းမြောင်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာမူ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုသူသည်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ သူတို့နား မဝေဝါးခဲ့ပါက ထိုအသံကို အသေအချာ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက ဘာသဘောလဲ။ ရွှီမုန့် ဒေါသထွက်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ရင်ဘတ်မှာမူ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။ ကျောင်းပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်တိုင်အောင် သူမသည် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ရှူသွင်းနေခဲ့ရသည်။ အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သမျှ ပျော်ရွှင်မှု အပေါင်းတို့သည် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ နာကျင်မှုရိပ်များသာ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အရိပ်အယောင်မျိုး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲ၍ လှုပ်ခါလျက် မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

အတော်အတန်ကြာမှပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ခံစားချက်ဆိုးကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

ရွှီမုန့်က ထပ်မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနီးအနားရှိ လူအချို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အတင်းပြောနေကြသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါ ဆရာမဖုန့် မဟုတ်လား။ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ သူ့ယောကျ်ားသာ ကျောင်းမှာ အမြဲတမ်းလာပြီး ပြဿနာမရှာခဲ့ရင် သူမ အလုပ်ပြုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဟုတ်လို့လား၊ အဲ့ဒါကြောင့်နဲ့တင် အလုပ်ပြုတ်သွားတာလား။"

"ဒါတင်မကသေးဘူးပေါ့။ အဲ့ဒီနှစ်က ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းရဲ့ သမီး ကျောင်းပြီးတဲ့နှစ်လေ။ သူမက သက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကျောင်းက ဆင်းတာဆိုတော့ အထက်တန်းပြလုပ်ဖို့ ခက်ခဲနေတာနဲ့ အလယ်တန်းပြနေရာကို မျက်စိကျသွားကြတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက လူတိုင်း တစ်ခုခုအမှားအယွင်းဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ သတိထားနေကြရတာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဆရာမဖုန့်ရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်တော့ အဲ့ဒါကို အကြောင်းပြပြီး သူ့ကို ရာထူးကနေ ရပ်စဲပစ်လိုက်ကြတာလေ။"

"ဟင်း… အရင်ကတော့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ လစာရနေတာကို အားကျနေမိတာ။ တကယ်တော့ ကျောင်းက ဒီလိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ သူ့ကို လစာပေးထားခဲ့တာကိုး။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အနည်းငယ် သက်သာရာရပြုလာသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြန်သည်။ ကျောင်းသို့ လာခြင်းသည် အသိမိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် တိုးရမည်ကို သူမ ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုလူနှစ်ဦးသည် လုံးဝ အေးအေးလူလူ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ စကားကို ဆက်၍ပြောနေကြသည်။

လွန်လွန်းလှသည်။

ရွှီမုန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်စပြုလာသည်ကို မြင်မှသာ စကားစလိုက်တော့သည်။

"အမေ။"

အတိတ်က ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုသည်ကို သူမ အလွန်မေးမြန်းချင်သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်အား ထပ်၍စိတ်မကောင်းဖြစ်မိစေမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် စကား စပြောလာခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ရွှီကျဲဖန့်ဟာ တစ်ဆင့်စကားတွေကို ဘယ်လိုကြားသွားလဲမသိဘူး၊ ငါ့ကို ကျောင်းက တခြားဆရာတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ သံသယဝင်ပြီး ကျောင်းအထိ လာပြဿနာရှာတော့တာပဲ။ တကယ်တော့ အဲ့ဒါက ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ သေချာစုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ရင် ရှင်းသွားမယ့်ကိစ္စပါ။ ငါက အဲ့ဒီဆရာနဲ့ စကားတောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောဖူးတာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါ နေမကောင်းလို့ တစ်ပတ်ခွင့်ယူထားတဲ့အချိန် ကောလာဟလတွေက ကျောင်းထဲမှာ ပျံ့သွားတာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ထောက်ပံ့ရေးညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သမီးက ဆရာဖြစ်ကောလိပ်က ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်ခွဲတမ်းကျလာတာနဲ့ ကွက်တိဖြစ်သွားတော့တာ။ သူတို့က အဲ့ဒီအချက်ကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ကြတာပဲ။"

ထိုသူမှာ ကျန်းဟောက်ဟောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကျန်းဟောက်ဟောက်သည် တစ်ချိန်က ဖုန့်ယန်ဝမ် ကိုယ်တိုင် အလယ်တန်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားပေးခဲ့ရသော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စာမေးပွဲရလဒ်များမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားလှသဖြင့် အလယ်တန်းအောင်မြင်ပြီးနောက် အထက်တန်းသို့ပင် တက်ရောက်ခွင့်မရခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မှ သူမ၏ဖခင်က အဆက်အသွယ်များ အသုံးပြုကာ ဆရာဖြစ်သင်တန်းကျောင်းသို့ သွင်းပေးခဲ့ပြီး အဝေးသင်ဘွဲ့တစ်ခုကို မနည်းရယူစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်အခါက လူမှုပတ်ဝန်းကျင်သည် ဂုဏ်မျက်နှာ၊ အာဏာရှိသူနောက်ခံပြုမှုများအပေါ် အခြေခံလည်ပတ်နေသဖြင့် လွယ်ကူသောဖြတ်လမ်းမှ ဝင်ရောက်ခြင်းက ကိစ္စရပ်များစွာကို လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

မိမိကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော ကျောင်းသူဟောင်းတစ်ဦးက မိမိ၏ ရာထူးနေရာကို လုယူသွားခြင်းအပေါ် ဖုန့်ယန်ဝမ် အလွန်တရာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမိလေသည်။

သို့သော် ရွှီမုန့် ခံစားလိုက်ရသည်မှာမူ အခြားမဟုတ်၊ နာကျည်းဝမ်းနည်းမှုသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုမိန်းမအား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်သွားခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်မိတော့သည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မြေပုံများကို ယူ၍ မီးရထားဘူတာရုံသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အရောင်းအဝယ် မကောင်းသော်လည်း သူမ ဆက်လုပ်ကိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် စုဆောင်းငွေများ ခန်းခြောက်သွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လက်ရှိဝင်ငွေကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေလှပြီ ဖြစ်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ မြေပုံရောင်းသည့်အလုပ်သည် ငွေလွယ်လွယ်ရသည့် အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း အခြားသူများ သဘောပေါက်သွားကြကာ ဈေးကွက်ထဲသို့ လူများ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာခြင်းလည်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်ကြမှပင် အရောင်းအဝယ်က အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်လိမ့်မည်။

နံနက်ခင်းက ဆေးကြောထားသော ခရမ်းချဉ်သီးများသည် ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်ရာ ရွှီမုန့်သည် ခရမ်းချဉ်သီးစည်သွပ်ဘူး ပြုလုပ်ရန်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်း စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းကလည်း မက်မွန်ဝါစည်သွပ်ဘူး၊ ခရမ်းချဉ်သီးစည်သွပ်ဘူး စသည့် စည်သွပ်ဘူးအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ လုပ်ငန်းခွင်လူတန်းစားတို့၏ တီထွင်ကြံဆနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ်မဲ့လှသည်။

အထူးသဖြင့် မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ဆောင်းရာသီများ၌ စားစရာဟူ၍ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ မုန်လာဥနှင့် အာလူးတို့သာ ရှိတတ်သဖြင့် ထိုရာသီ၌ ခရမ်းချဉ်သီး စားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသော ဇိမ်ခံစားသောက်ဖွယ်ရာ စည်းစိမ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရေဆူလာသည့် အချိန်မှာပင် ချန်ရှီး၏ မိခင်က တံခါးလာခေါက်ခဲ့သည်။

"အလိုလေး… ညည်း အခု ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ။"

ရွှီမုန့်သည် ဆူပွက်နေသော ရေနွေးထဲ၌ ခရမ်းချဉ်သီးအခွံများကို နွှာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ဘူးများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြုံး၍ ကြည့်နေသော ချန်ရှီး၏ မိခင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ခရမ်းချဉ်သီးစည်သွပ်ဘူး လုပ်မလို့ပါ" ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို ဘာလုပ်ဖို့ လုပ်နေတာလဲ" ချန်ရှီး၏ မိခင်က မေးခဲ့သည်။

"ခရမ်းချဉ်သီးတွေ ရာသီကုန်တော့မှာမလို့ ဆောင်းတွင်းကြရင် ကြက်ဥနဲ့ ကြော်စားဖို့ စည်သွပ်ဘူး လုပ်ထားတာပါ။"

"အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ နှစ်သစ်ကူးအထိ အထားခံလို့လား" ချန်ရှီး၏ မိခင်သည်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားပုံ ရသည်။

"ခံပါတယ်၊ မက်မွန်ဝါစည်သွပ်ဘူး လုပ်သလိုပါပဲ။ ခဏနေရင် ဘူးတွေကို ပိုးသတ်ဖို့ ပေါင်းအိုးထဲထည့်ပြီး ပေါင်းမယ်၊ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖုံးပိတ်လိုက်ရင် အတွင်းထဲမှာ လေဟာနယ် ဖြစ်သွားတာပေါ့။" ရွှီမုန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချန်ရှီး၏ မိခင် တုံ့ဆိုင်းသွားမိသည်။ အကယ်၍ အဆင်မပြေပါက ပစ္စည်းများ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိပုံရသည်။ သူမသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရန်နှင့် မစမ်းသပ်ဘဲ နေရန်ကြားတွင် စိတ်ဒွိဟဖြစ်လျက် ပြင်းထန်စွာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရှာသည်။

ထိုခေတ်အခါက ခြောက်ဆယ်နှင့် ခုနစ်ဆယ်စုနှစ်များထက် စားသောက်ကုန် အနည်းငယ် ပိုပေါများလာသည်မှလွဲ၍ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ကြာမြင့်ပြီးနောက်ပိုင်း ခေတ်ကာလများ၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းကိုမူ မမီနိုင်သေးပေ။

ဆောင်းရာသီ အအေးဆုံးအချိန်များ၌ စားသုံးရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟူ၍ မရှိသလောက် ရှားပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဂေါ်ဖီထုပ်များကို အပုံလိုက် စုဆောင်းထားရပြီး ထိုအပုံကြီးတစ်ပုံသည် ခြောက်လခွဲခန့် အထားခံရသည်။

ရွှီမုန့်ငည် ခရမ်းချဉ်သီးများကို လှီးဖြတ်၍ ဘူးများထဲသို့ တစ်လုံးချင်းစီ သိပ်ထည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် စိတ်ဝင်စားမှု အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မပြန်တော့ဘဲ ရပ်ကြည့်နေတော့သည်။

လှီးဖြတ်ရမည့် ခရမ်းချဉ်သီးများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသဖြင့် ရွှီမုန့် ပျင်းရိစပြုလာသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ကို ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားရင်း ချန်ရှီး၏ မိခင်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေမိတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားလက်ဆုံကျနေကြရာ ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် သူမ မည်သည့်အကြောင်းကိစ္စကြောင့် ရောက်ရှိလာသည်ကိုပင် လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

"အန်တီက သမီးအမေကို လာရှာတာလား" ရွှီမုန့်က မေးလိုက်သည်။ သူမ ခရမ်းချဉ်သီးအားလုံး လှီးဖြတ်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် နာရီဝက်ခန့်ပင် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှပင် ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် လာရင်းကိစ္စကို သတိရသွားပြီး မိမိနဖူးကို ကိုယ်တိုင် အသာအယာပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း… ငါ့နှယ် မေ့တတ်လိုက်တာ။ ဟုတ်ပါရဲ့၊ ညည်းအမေနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့ပါ။ သူမ အခုထိ မီးရထားဘူတာမှာ မြေပုံရောင်းတုန်းပဲလား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အပြင်မှာ ရောင်းနေတုန်းပဲ။"

"အရောင်းအဝယ် ကြပ်တည်းနေမှာပေါ့နော်။ ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မှာ မြေပုံရောင်းတဲ့လူတွေ ပိုများလာတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းကတော့ အရောင်းအဝယ် ပိုကောင်းသေးတယ်။ အဲ့တုန်းက ရောင်းတဲ့လူလည်း နည်းပြီး ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားတွေက အရင်ကထက် ပိုများလို့လေ" ရွှီမုန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ညည်းအမေက အရင်က ကျောင်းဆရာမလို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ဘာလို့ ဆက်မသင်တော့တာလဲ။ အဲ့လိုအလုပ်မျိုးက အရမ်းအခြေခိုင်တာပဲဟာ၊ ဘာလို့ ထွက်လိုက်တာလဲ။"

ရွှီမုန့်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဤအကြောင်းအရာကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ဘာမှမထိခိုက်နိုင်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မလိုအပ်သော အရာများကို ချန်လှပ်၍ ယနေ့ သူမ သိရှိခဲ့ရသော အကြောင်းစုံကို ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရာထူးနေရာကို ကျောင်းအရာရှိတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သူက လုယူသွားကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် အံကြိတ်၍ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကျိန်ဆဲသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီလိုလူမျိုးတွေကတော့ တကယ့် အပုပ်ကောင်တွေ၊ သေရမှာ။ ဒီဘက်ခေတ် ကျောင်း တော်တော်များများမှာ ရှိတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာဆရာမတွေ ကိုယ်တိုင်တောင် အဲ့ဒီဘာသာရပ်ကို သေသေချာချာ နားမလည်ကြဘူး။"

ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ နေရာအနှံ့အပြား၌ စာသင်ခန်းများ ရေရှည်ရပ်ဆိုင်းထားရခြင်းကို အသာထား၍ ယခင်က ဗြိတိန်၊ အမေရိကန်တို့နှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းမွန်ခဲ့သဖြင့် လူအများစုမှာ ရုရှားဘာသာစကားကိုသာ နိုင်ငံခြားဘာသာအဖြစ် သင်ယူခဲ့ကြရသည်။ ထိုခေတ်အခါက အင်္ဂလိပ်စာ အခြေခံပိုင်နိုင်သူဟူ၍ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာမူ ခြွင်းချက်ဖြစ်ပြီး ဘာသာစကားဆိုင်ရာ ပါရမီထူးရှိသူ ဖြစ်သည်။