အခန်း ၄၄

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၄

ချန်ရှီး၏ မိခင်က စကားလမ်းကြောင်း လွဲချော်စပြုလာသည်ကို မြင်သဖြင့် ရွှီမုန့်သည် စကားပြန်တည့်ရန်အတွက် လည်ချောင်း အနည်းငယ်ရှင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ ဒါနဲ့ မေမေ့ကို ဘာကိစ္စ ပြောစရာရှိလို့လဲဟင်။"

ချန်ရှီး၏ မိခင်မှာ အတင်းပြောခြင်း၌ တကယ့် ဆရာတစ်ဆူပင်။ စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် အဓိက အကြောင်းအရာကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားတတ်သည်။

ထိုအခါမှ ချန်ရှီး၏ မိခင်က သူမ၏ခေါင်းကို အသာအယာပုတ်၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဪ… ဟုတ်သားပဲ၊ ကိစ္စက ဒီလိုပါ။ ငါတို့ ချန်ရှီးက အခုတလော ဆရာမဖုန့်ဆီမှာ ကျူရှင်တက်နေတာ ညည်းသိတယ်မဟုတ်လား။ သူမရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာက တော်တော်လေး တိုးတက်လာတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ ငါ့ရုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးက အင်္ဂလိပ်စာ အခြေခံအားနည်းလို့ ကျူရှင်ဆရာ ရှာနေတာနဲ့ ငါက ဆရာမဖုန့်ကို ညွှန်းပေးလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ ဆရာမဖုန့်က တခြားကျောင်းသားတွေကို ထပ်လက်ခံဦးမှာလားလို့ သိချင်လို့။"

"ကျူရှင်ပြရမှာလား" ရွှီမုန့်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါပဲ။"

"အဲ့ဒီကလေးရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဟင်၊ အလယ်တန်းလား၊ အထက်တန်းလား။"

"နောက်လကျရင် အဋ္ဌမတန်းတက်ရမှာ" ချန်ရှီး၏ မိခင်က ပြောသည်။ "ညံ့တဲ့ဆရာမနဲ့ တိုးခဲ့လို့ အခြေခံ မကောင်းခဲ့ဘူး။ အခုဆို အင်္ဂလိပ်စာအကြောင်း ပြောလိုက်ရင်ကို စိတ်ပျက်နေတာ။ ဆရာမဖုန့်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးတာကို မြင်ဖူးတာမလို့ ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ပြောပြလိုက်တာ။ အစကတော့ သူမက သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။"

ချန်ရှီးကိုယ်တိုင် ထောက်ခံစကားများစွာ ပြောပေးခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မတတ်သာသည့်အဆုံး သဘောတူခဲ့ပြီး အခြေအနေလာကြည့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းဆရာမများပင် စိတ်မချရသည့်ခေတ်တွင် ပြင်ပကျူရှင်ဆရာများက ပိုကောင်းပါ့မလားဟု မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ ထိုသူသည် ပိုကောင်းမွန်သော ကျောင်းမှဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အရည်အချင်းနှင့် အတွေ့အကြုံ ပိုမြင့်မားသော အင်္ဂလိပ်စာဆရာမကိုသာ ရှာဖွေလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် နံနက်ခင်းက ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ စိတ်အားငယ်နေခဲ့သည့် ပုံရိပ်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပြန်လည်လင်းလက်လာခဲ့သည်။

"ဒါက အန်တီတို့ မသိသေးလို့ပါ။ သမီးအမေက တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရအစစ်အမှန်ပါ။ သူမက အရည်အချင်းမရှိလို့ ကျောင်းက ထုတ်ပယ်ခြင်းခံရတာ မဟုတ်ဘူး။ စောစောက အဖြစ်မှန်ကို သမီးပြောပြပြီးပြီဆိုပေမယ့် တခြားသူတွေကိုတော့ လျှောက်မပြောပါနဲ့ဦးနော်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မဖြစ်ချင်လို့ပါ။ အမေက အင်္ဂလိပ်စာ အခြေခံ တကယ့်ကို ပိုင်နိုင်ပါတယ်။ သူမ ကျေးရွာတုန်းက နယ်နှင်ခံ ပညာတတ်တစ်ယောက်က အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ဘာသာစကား ပါရမီရှိတော့ တခြားသူတွေထက် ပိုမြန်မြန် တတ်မြောက်ခဲ့တာ။ ကလေးတွေကို သင်တဲ့အခါမှာလည်း ဘယ်လောက် စိတ်ရှည်တယ်ဆိုတာ အန်တီလည်း ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသားပဲဥစ္စာ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် ချက်ချင်းပင် ပို၍စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ် မည်သည့်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့သည်ကိုပါ မေးမြန်းလေသည်။ တက္ကသိုလ်အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ အလွန်ပင် အားကျလေးစားသွားရတော့သည်၊ ထိုဘွဲ့မှာ စစ်မှန်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသော ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရဟူ၍ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ အလယ်တန်းကျောင်းများတွင်ပင် ဒီပလိုမာရထားသော ဆရာမဟူ၍ မရှိသလောက် နည်းပါးလှရာ အဆင့်မြင့် ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ အပြည့်အဝရရှိထားသော ဖုန့်ယန်ဝမ်ကဲ့သို့သောသူမျိုးမှာ ရှားပါးသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကပင် ကျောင်းမှ တွန်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အဆက်အသွယ်ကောင်းရုံမျှဖြင့် နေရာရနေသော အသုံးမကျသူများကမူ တကယ့်ကို ကျိန်ဆဲထိုက်လှသည်။

ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရွှီမုန့်နှင့် ထပ်၍စကားလက်ဆုံ ကျပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းခွင်၌ အဆက်အသွယ်များဖြင့် ရာထူးတက်နေကြသူများအကြောင်းကို ရင်ဖွင့်နေတော့သည်။

မည်သည့်လုပ်ငန်းခွင်တွင်မဆို ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုး အနည်းငယ်တော့ ရှိစမြဲပင် ဖြစ်ရာ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ ရာထူးနေရာယူထားကြသော်လည်း ဆုတံဆိပ်များနှင့် ချီးမွမ်းဂုဏ်ပြုလွှာများ ရွေးချယ်ခံရသည့်အခါတွင်မူ သူတို့ချည်းသာ ဖြစ်နေတတ်သည်။

ထိုသူများအကြောင်း ပြောဆိုရုံမျှဖြင့် ချန်ရှီး၏ မိခင်မှာ နာကျည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရရှာသည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင်မူ ရွှီမုန့်၏ စည်သွပ်ဘူးများ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပေါင်းအိုးအတွင်းရှိ ဘူးများ၏ အဖုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။ "ရှူး…" ဟူသော အသံနှင့်အတူ လေဟာနယ်ပိတ်ဆို့မှု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အရာအားလုံး အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း ဘူး နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရရှိခဲ့သည်။

"အို… ငါ့နှယ်နော်။ အိမ်ပြန်ပြီး နေ့လယ်စာ ချက်ရဦးမယ်။ ရှောင်ရွှီရေ၊ ညည်းပဲ ဆက်လုပ်လိုက်တော့နော်။ ဒီကိစ္စကို ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နဲ့ သေချာပြောလိုက်ဦးမယ်။ အဖြေ အသေအချာ ရပြီဆိုတာနဲ့ ညည်းတို့ကို လာရှာလိုက်မယ်။"

လက်ကျန်အလုပ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရွှီမုန့်သည်လည်း မီးရထားဘူတာရုံသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူမနှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့နှစ်ဦးစလုံး နေ့လယ်စာ သီးသန့်စားကြမည်မဟုတ်ပေ။ ပေါက်စီအနည်းငယ်ဖြင့်သာ ဗိုက်ဖြည့်ပြီး ညနေစာကြမှ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ချက်စားရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

အရောင်းအဝယ်က ယခင်ကဲ့သို့ မကောင်းတော့သဖြင့် သူမတို့နှစ်ဦးစလုံး အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ယုံကြည်မှု မရှိကြတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ အိမ်၌သာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ရွှီမုန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အမြန်ဆုံးတွေ့ဆုံကာ ကျူရှင်ပြရမည့် အခွင့်အရေးအကြောင်းကို ပြောပြချင်ဇော ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

လမ်းခုလတ်တွင် သူမသည် ပေါက်စီသုံးလုံး ဝယ်ယူခဲ့ပြီး တစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင်စားခဲ့သည်။ မီးရထားဘူတာရုံသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် လက်ထဲတွင် မြေပုံများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဖြတ်သန်းသွားလာသူများနောက်သို့ လိုက်လံကာ ဈေးရောင်းရန် အော်ဟစ်နေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီမုန့်၏ ရင်ထဲ၌ နာကျင်မှုတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သာမန်လူတန်းစားများအဖို့ ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သူမသည် အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ မြေပုံများကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ကာ ကျန်ရှိနေသော ပေါက်စီများကို မိခင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ရာသီဥတုမှာ ခြောက်သွေ့လှသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ရွှီမုန့် အိမ်မှ ယူဆောင်လာသော ရေမှာ ထွက်လာစဉ်က အနည်းငယ် နွေးနေသေးသော်လည်း ဘူတာရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ သောက်ရန် အနေတော် အပူချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို အပြင်၌ ကုန်ဆုံးရသဖြင့် ရေနွေးအိုးကြီး သယ်ဆောင်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ရွှီမုန့်က ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက်ပိုင်း နေ့လယ်စာစားချိန်၌ သောက်သုံးရန် ရေနွေးကို အမြဲတမ်း ယူဆောင်ပေးလေ့ရှိသည်။

ပေါက်စီကို စားလျက် ရေနွေးကို သောက်နေစဉ် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဘူတာရုံပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစားအစာဆိုင်တန်းများကို လှည့်၍ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။ ဈေးနှုန်းများက အလွန်ကြီးမြင့်လှသဖြင့် ထိုနေရာ၌ ငွေဖြုန်းရန် သူမ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ စိတ်မကူးရဲပေ။

"အရောင်းအဝယ် ဘယ်လိုလဲ" ရွှီမုန့် မေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အရင်ကထက် ဆိုးတာပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်းက ခရီးသွား သိပ်မရှိဘူး။ သွားလာနေတဲ့သူ အများစုကလည်း ဒေသခံတွေချည်းပဲ။ အမျိုးသားနေ့ကြရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကြည့်ရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်လည်း ရှိသေးတာပဲ။ အဲ့ကြရင် အရောင်းအဝယ် ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။"

ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင်မူ ရာသီဥတု ပိုအေးစိမ့်လာမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်၌ မြေပုံရောင်းသူများ အမှန်ပင် နည်းပါးသွားလိမ့်မည်။ ထိုအတွေးကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ရုတ်တရက် ပြန်လည်နိုးထလာရသည်။

ရွှီမုန့်သည် နှာခေါင်းထဲ၌ စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဘာကြောင့် အထက်တန်းပညာသင်ရန် နောက်ထပ်တစ်နှစ် နေရဦးမည်နည်း။ အကယ်၍ သူမသာ ဘွဲ့ရရှိပြီး အလုပ်လုပ်နေပြီဆိုပါက အခြေအနေများစွာ ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးထားရမည် မဟုတ်ပေ။

သူမသာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှာဖွေကျွေးမွေးနိုင်ပါက စိတ်ဖိစီးမှုများစွာ လျော့နည်းသွားနိုင်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ကူးကို ရိပ်မိသွားသည့်အလား ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးပေါက်စီကို ရွှီမုန့်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။ "အဲ့လိုမျိုး မတွေးပါနဲ့။ စာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ဒါက ညည်းကိုယ်တိုင်အတွက်တင်မကဘူး၊ ငါ့အတွက်လည်း ပါတာပေါ့။ ငါ့ကို မျက်နှာပွင့်လန်းခွင့်လေး ပေးပါဦး။ ငါကတော့ အခြေအနေ ပျက်စီးသွားပြီဆိုပေမယ့် ညည်းမှာတော့ တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတာပဲ။ စိတ်ဓာတ်မကျစမ်းပါနဲ့။ ငါ့အဖြစ်မျိုးက ရှားပါတယ်။ လူအယောက် ရာချီထဲမှာမှ ငါ့လိုမျိုး ကံဆိုးတဲ့သူက တစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိတတ်တာပါ။"

"အမေ၊ ကျူရှင်ပြဖို့ မစဉ်းစားကြည့်ဘူးလား။"

"ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ကျူရှင်ပြရမယ် ဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်လေ။" ရွှီမုန့်သည် ချန်ရှီး၏ မိခင် စောစောက ပြောပြခဲ့သော အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။ သူမ စကားပြောလေလေ၊ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ကျူရှင်ပြရန် အဘယ်ကြောင့် မတွေးမိခဲ့ပါလိမ့်။ မိခင်ဖြစ်သူသည် တစ်ချိန်က ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး အမှန်တကယ် သင်ကြားနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာ ကျူရှင်ဆရာမ ဖြစ်လာခြင်းက အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် လူတော်တော်များများက အင်္ဂလိပ်စာကျူရှင်ဆရာ ရှာနေကြတယ်လို့ သမီးကြားမိတယ်။ လစာကလည်း မနည်းဘူးလေ။ သမီးနဲ့အတူ စာကျက်နေတဲ့ အတန်းဖော် ဟန်လင်လင်ရဲ့ မိသားစုဆိုရင် ကျူရှင်ခကို တစ်နာရီ ငါးယွမ်တောင် ပေးတာ။" ရွှီမုန့်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အမေက အခု ကျောင်းဆရာမ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။"

ရွှီမုန့်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"သမီး အဲ့ဒါကိုလည်း စုံစမ်းပြီးပြီ။ တချို့လူတွေဆို လက်ရှိ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကိုတောင် ကျူရှင်ဆရာအဖြစ် ငှားကြတာ၊ သူတို့အားလုံးက ပညာရေးမေဂျာတွေလည်း မဟုတ်ကြဘူး။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်လို့ သဘောကျကြတာလေ။ အမေက တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရဆိုတော့ သူတို့ထက် အများကြီး သာတာပေါ့။ မေမေက မျိုးဆက်ဟောင်း သုံးစုထဲကပဲဟာ၊ အဲ့ဒီတုန်းက နေရာတစ်နေရာရဖို့ အသေအလဲ ကြိုးစားခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။"

စကားပြောလေလေ၊ ဤအစီအစဉ်သည် အလွန်ခိုင်မာသော လမ်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရွှီမုန့် ပိုခံစားလာရသည်။

ဆရာမလုပ်ရန်အတွက် ကျောင်းတွင်း၌သာ လုပ်ကိုင်ရမည်ဟု မည်သူက သတ်မှတ်ထားသနည်း။ ပြင်ပ၌လည်း ပြည်သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်လား။

ရွှီမုန့်၏ စကားများသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် အတွေးအမြင်သစ်တစ်ခုကို လမ်းပွင့်စေခဲ့သည်။

ယခုခေတ်တွင် ပုဂ္ဂလိက ကျူရှင်ဆရာအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေကြသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများစွာ ရှိနေပါလျက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နိုင်ကြောင်း အဘယ်ကြောင့် မတွေးမိခဲ့ပါလိမ့်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဤကာလသည် အရောင်းအဝယ် ပါးသော ရာသီဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအလုပ်ကို ရေရှည်ဆက်လုပ်ရန် မလွယ်ကူသဖြင့် လုံးဝရပ်နားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမွန်လိမ့်မည်။ လက်ကျန်ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းရင်းနှင့် သင်ရိုးညွှန်းတမ်း ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရန် အာရုံပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ယခင်က ရွှီမုန့်ကို ကျူရှင်ပြဖူးသဖြင့် အိမ်၌ သင်ရိုးညွှန်းတမ်း အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုအရာများကို ပြန်ရှာဖွေ၍ စနစ်တကျ ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပါက အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်းကျောင်းသားများအတွက် ပြည့်စုံသော ဖြည့်စွက်သင်ရိုးညွှန်းတမ်း အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဤအလုပ်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ် အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားသော အရာဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။ ဘူတာရုံအနီး၌ လက်ကျန်မြေပုံများကို ရှင်းလင်းရန် နေ့တစ်ဝက် ကုန်ဆုံးရသည်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို အိမ်၌ သင်ရိုးများ စုစည်းခြင်းဖြင့်သာ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ အိမ်တွင် စာရေးစားပွဲ ရှိသဖြင့် သူမသည် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရဘဲ တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ထဲ၌သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်မှာမူ စာကျက်စရာနေရာ မရှိတော့သဖြင့် ချန်မိသားစုနှင့် ဟန်မိသားစုတို့၏ အိမ်များသို့ သွားရောက်ကာ စာပြန်နွှေးခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ အလုပ်များ၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ဤအရာအားလုံးကို အဘယ်ကြောင့် စတင်ခဲ့ကြသနည်းဟူသော အဓိက အကြောင်းရင်းကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ချန်ရှီး၏ မိခင်က သားအမိနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လျက် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သတိပေးသည့် အချိန်အထိပင်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ ကျန်းမင်ချင်း ဖြစ်ပြီး ခရီးသည်ပို့ဆောင်ရေးဌာနခွဲမှ ချန်ရှီးမိခင်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ထိုကလေးမလေးမှာ အလွန်ချောမောလှသော်လည်း ဆက်ဆံရခက်ခဲမည့် မျက်နှာပေးမျိုး ရှိသည်။ သူမကို ခေါ်ဆောင်လာသည့်အခါ လုံးဝ လိုက်လာလိုစိတ်မရှိဘဲ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်နေကာ မည်သူ့ကိုမျှ စကားမပြောခဲ့ပေ။

သူတို့ကို အပြန်အလှန် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် သူတို့အချင်းချင်း စကားပြောနိုင်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အမှန်မှာ ကျန်းမင်ချင်းသည် ဤဆရာမအပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မရှိသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ကျောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ရသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို အပြင်ပန်းကို ကောင်းမွန်အောင် ဟန်ဆောင်နိုင်ပြီး စကားကောင်းများ ပြောနိုင်သော်လည်း အဖြစ်မှန်က ဘာလဲဆိုသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက သူမသည် ကျောင်းမှ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို အကျိုးအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။ အကြောင်းအရာများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မှ ချန်ရှီး၏ မိခင်ကို ဤနေရာသို့ လိုက်ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး သဘောမကျပါက ဤကိစ္စကို ဆက်လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းမင်ချင်းသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် သူမ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သဘာဝအတိုင်း ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးသော အမူအရာရှိသည်။ သူတို့သုံးဦး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမသည် စာရေးစားပွဲ၌ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ပြဌာန်းစာအုပ်များနှင့် မှတ်စုများ စုပုံလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် သူတို့အတွက် ဟန်ဆောင်ပြသနေရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကျန်းမင်ချင်း၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ သူမသည် ပညာတတ်များကို အမြဲတမ်း လေးစားအားကျတတ်သူ ဖြစ်ရာ ထိုအတွေးစိတ်ထဲ၌ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို မြင်တွေ့ရသည့် ခဏ၌ပင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာခဲ့တော့သည်။

"ဆရာမဖုန့်" ကျန်းမင်ချင်းက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ရင်း သမီးဖြစ်သူကို မိမိရှေ့သို့ အသာအယာ တွန်းပို့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သမီးလေး ထွမ်ထွမ်ပါ။ နောက်လကြရင် အဋ္ဌမတန်း တက်ရမှာ၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အခြေခံက သိပ်မကောင်းလို့။ သူ့ကို ကျူရှင်ပြပေးနိုင်မယ့်သူကို ရှာနေတာပါ။"

ထွမ်ထွမ်သည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာ တစ်ခုလုံးက ငြင်းဆန်လိုစိတ်ကို ဖော်ပြနေလျက် တားလိုက်သည်။ "အမေ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းသားမျိုးကို အမြောက်အမြား မြင်ဖူးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမကို ပြုံးလျက်သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထွမ်ထွမ်ကမူ သူမကို လျစ်လျူရှုထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ကျူရှင်မတက်ချင်ပါဟု ပြောထားခဲ့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက ဤနေရာသို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်က ကျူရှင်ဆရာတွေအားလုံးက အတူတူချည်းပဲ။

အင်္ဂလိပ်စာက လွယ်ပါတယ်၊ ဝေါဟာရတွေကို အလွတ်ကျက်ရုံပဲ။

စာလုံးတွေ အလွတ်ကျက်ရမယ်ဆိုတာကို သူမ မသိဘဲ နေပါ့မလား။ သူမသည် သင်ခန်းစာတစ်ခုလုံးကိုပင် အလွတ်ကျက်မှတ်ဖူးသော်လည်း ကျက်ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် မည်သို့ အသုံးချရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲဖြေဆိုရသည့် အချိန်၌လည်း လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိပ်ဆုံးမှ ခြေဖျားအထိ ငြင်းဆန်လိုစိတ်များ လွှမ်းမိုးနေသော ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဆံပင်အဖျားများပင် ထောင်ထနေသည့်အလား ခံစားရသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ် အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားမိသည်။

"လာ… ထိုင်ပါဦး။ သမီးနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" သူမ ညင်သာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထွမ်ထွမ်က နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အသံက တိုးလွန်းသဖြင့် မည်သို့မျှ မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းမင်ချင်းက ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက လီယွိရှင်းပါ၊ အိမ်နာမည်ကတော့ ထွမ်ထွမ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကဲ… ထွမ်ထွမ်၊ ဟိုဘက်ကို သွားလိုက်ဦးလေ။"

ထိုမိန်းကလေး၌ ခေါင်းမာသော စရိုက် ရှိလေသည်။ သူမ အနားသို့ လာခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာတစ်ခုလုံးက အာခံလိုစိတ် အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။