အခန်း ၄၅

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၅

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပြုံးလျက် လူကြီးများကို အပြင်သို့ အသာအယာ လမ်းညွှန်လိုက်ပြီးနောက် ထွမ်ထွမ်ကို အခန်းတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အတွင်း၌ ရွှီမုန့်၏ စာအုပ်စင် ရှိနေပြီး လေ့ကျင့်ခန်း စာအုပ်များနှင့် မှတ်စုများစွာ စနစ်တကျ စီရီလျက် ရှိနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် စာပေအရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။ ထွမ်ထွမ် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ပြီး စာအုပ်အမြောက်အမြားကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ကလေးသဘာ၀အရ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားခဲ့သည်။

"ဒါတွေက အန်တီ့ သမီးရဲ့ စာအုပ်တွေပါ" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြုံးလျက် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ "သူက အခု အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်နေပြီ။ စာတွေ အရမ်းများလို့ အပြင်မှာ သွားပြီး စာကျက်နေတာလေ။"

ထိုအခါမှ ထွမ်ထွမ်သည် သိသိသာသာ စိတ်လျှော့ချလိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။ သူမသည် စာမသင်ချင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် စာသင်လိုစိတ် ရှိသည့်အလား ဟန်ဆောင်ပြသနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အဒေါ်များနှင့် အမျိုးသမီးဆွေမျိုးများမှာ အားလုံးပင် နှုတ်ကြမ်းပြီး ဆက်ဆံရခက်ခဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မိခင်ဖြစ်သူကို ရှေ့တင်တွင်ရော ကွယ်ရာတွင်ပါ အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင် သရော်လေ့ရှိကြသည်။ ထွမ်ထွမ် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူတို့၏ စကားများကို အလွန်ပင် နားခါးလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ရုပ်ချောချောလေး ရှာလိုက်စမ်းပါ၊ ကလေးလည်း လှလှပပလေး မွေးလာအောင်လို့။"

"ရုပ်ချောတော့ရော ဘာလုပ်မှာလဲ၊ တုံးလိုက်တာ။"

"သမီးတစ်ယောက်ပဲ မွေးထားတာဆိုတော့ ယောကျ်ားဖြစ်သူကို အပြင်မှာ အငယ်အနှောင်း ထားခွင့်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။ မိသားစုထဲမှာ ငွေတွေ ဒီလောက်များတာကို ဒီလို ရုပ်ချောပြီး ဦးနှောက်မရှိတဲ့သူ လက်ထဲ အပ်မလို့လား။"

ထွမ်ထွမ်သည် သူတို့ ဤသို့ ပြောဆိုနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း ပြုံးနေတတ်ပြီး ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့ စီးနင်းလာသော မော်တော်ဆိုင်ကယ်များ၏ တာယာများကို နောက်ကွယ်မှ သွားရောက်ကာ သံချွန်နှင့် ထိုးဖောက် ပစ်လေ့ရှိသည်။

သူမသည် အချိန်ကို အကွက်ကျကျ တွက်ချက်ထားသဖြင့် သူတို့ စတင်ထွက်ခွာချိန်တွင် မည်သို့မျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိပြီး လေများ လျော့နည်းသွားကာ မည်သူ့အကူအညီမျှ မရဘဲ လမ်းခုလတ်၌ သောင်တင်နေသည့် အချိန်တွင်မူ မိမိတို့ မည်သူ့ကို စော်ကားမိခဲ့ပါလိမ့်ဟု စတင်တွေးတောမိကြလိမ့်မည်။

စိတ်ထဲတွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအတွက် စာကို ကြိုးစားသင့်သည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် ခံစားရသည်။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ အစားအစာအတွက် မဟုတ်ဘဲ သိက္ခာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သတ္တမတန်းတုန်းက အင်္ဂလိပ်စာသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမ မည်သို့မျှ သင်ယူ၍ မရခဲ့ပေ။ လူတိုင်းက သူမနှင့် မိခင်ဖြစ်သူကို လှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်အရေးကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့်အလား ရှိနေသည်။

အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် သူမ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ကျရှုံးခဲ့ပါက ဖခင်ဖြစ်သူသည် အပြင်၌ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေ၍ သားတစ်ယောက် မွေးဖွားစေလိမ့်မည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ထွမ်ထွမ်၊ သမီးက တီဗီကြည့်ရတာ အရမ်းဝါသနာပါတာလို့ ကြားတယ်။"

ထွမ်ထွမ်သည် ခေါင်းကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်မိသည်၊ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်ပါလိမ့်။

သူမသည် အိမ်၌သာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုလေ့ရှိသဖြင့် အလွန်သတိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အဒေါ်များ သိရှိသွားပါက သူတို့၏ ကလေးများမှာ စာကြိုးစားကြောင်းနှင့် မည်မျှအထိ ထက်မြက်ကြောင်း စသည့် သရော်စာများဖြင့် ထပ်မံနှိပ်စက်ကြဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထွမ်ထွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အလွန်ပင် ကြည်လင်လှပြီး ထိုထင်ရှားလှပသော မျက်ဝန်းအစုံ၌ အရည်လဲ့နေသော အရောင်အဝါများ ရှိနေသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ရင်ထဲ၌ ဂရုဏာစိတ်များ ချက်ချင်း နိုးထလာခဲ့ရသည်။ ရွှီမုန့် ဤအသက်အရွယ်တုန်းကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် လှပသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများ ရှိခဲ့သည်ကို သူမ သတိရမိသည်။ သူမသည် ကလေးသူငယ်များအပေါ်၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တိတ်ဆိတ်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းမာတတ်သော မိန်းကလေးများအပေါ်၌ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး မရှိနိုင်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ချစ်ခင်မိသည်။

"ဂျပန်ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ်လို့လည်း ကြားတယ်" ဖုန့်ယန်ဝမ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဒါက ရှက်စရာကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ တီဗီကြည့်တာက စိတ်အပန်းပြေစေတာပေါ့။ သမီး အသက်အရွယ်တုန်းက သမီးရဲ့ အစ်မလည်း တီဗီကြည့်ရတာ သိပ်ဝါသနာပါတာ၊ သူမဆို ဘေးအိမ်ကို တိတ်တိတ်လေး သွားပြီး ခိုးကြည့်ရတာ။"

"ဟင်… ဘာလို့ ဘေးအိမ်အထိ သွားကြည့်ရတာလဲ။"

"အိမ်မှာ ကြည့်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ပွစိပွစိ လာပြောနေမှာစိုးလို့ပေါ့" ဖုန့်ယန်ဝမ် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ထွမ်ထွမ်သည် လုံးဝ စိတ်လျှော့ချလိုက်ပြီး အရိုးမရှိသည့်အလား ထိုင်ခုံပေါ်သို့ မှီချလိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။ ထိုအရာသည် ကလေးတိုင်း ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသော သာမန် ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤသို့ အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ခံရခြင်းကြောင့်ပင် ဘိုးဘိုး၊ ဘွားဘွားများကပါ သူမကို တန်ဖိုးမထားကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ သူမက မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ယခင်က ကလေးတစ်ဦးတည်းသာ ယူရမည့် မူဝါဒ မစတင်မီအချိန်တုန်းက ဆွေမျိုးများက မိခင်ဖြစ်သူအား ဒုတိယမြောက်ကလေး ထပ်ယူရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့ကြသေးသည်။

ဒုတိယကလေး မရနိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါတွင်မူ သူတို့က ဖခင်ဖြစ်သူအား အပြင်၌ အခြားတစ်ယောက် ရှာဖွေရန် တွန်းအားပေးကြပြန်သည်။

"ကလေးမမွေးဖူးသေးတဲ့သူအသစ်တစ်ယောက် ရှာလိုက်၊ ဒါမှ ကလေးမွေးခွင့် နောက်တစ်နေရာ ထပ်ရမှာ" … ထိုအရာသည် သူမ၏ မိသားစုအတွင်း အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေကြသော စကားများ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာပါက မိခင်ဖြစ်သူအတွက် အခြေအနေများစွာ ပိုသက်သာသွားမည်ကို ထွမ်ထွမ် အသေအချာ သိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူသည် သူမကို ကျူရှင်ဆရာများဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လံပို့ဆောင်နေရမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ၊ အစ်မ၀မ်းကွဲများအားလုံးလည်း ကျူရှင်တက်နေကြရသည်။ လူတိုင်းသည် မည်သူက ပိုကောင်းသော တက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်နိုင်မည်နည်းဟူသော တိတ်ဆိတ်သည့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"...သူတို့အားလုံးက တီဗီကြည့်တာ မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတာ။ အမေကလည်း သမီးကို ပေးမကြည့်ဘူး" ထွမ်ထွမ်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အန်တီလည်း တီဗီကြည့်ရတာ အရမ်းကြိုက်တာပဲ။ အန်တီက ဟောလိဝုဒ် ရုပ်ရှင်အကောင်းစားတွေကို မူရင်း အင်္ဂလိပ်အသံထွက်နဲ့ ကြည့်ရတာ ဝါသနာပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဂန္ထဝင်ရုပ်ရှင်တချို့က တကယ့်ကို ကောင်းတာ။ သမီးရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ တိုးတက်လာပြီဆိုရင် အမေ့ကို အင်္ဂလိပ်စာ နားထောင်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာလို့ အကြောင်းပြပြီး အိမ်မှာ တရားဝင် ကြည့်လို့ရပြီပေါ့။"

ထွမ်ထွမ်သည် ထိုအချက်ကို အမှန်တကယ်ပင် အလေးအနက် တွေးတောမိသွားသည်။

"ဒါပေမယ့် အင်္ဂလိပ်စာက သင်ရတာ အရမ်းခက်တာပဲ အန်တီ" ထိုမိန်းကလေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခက်တာပေါ့၊ ဒါက တကယ့်ကို စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲလေ" ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ တို့တွေက တရုတ်စကားပြောပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာ။ အခု ဒီအသက်အရွယ်ကြမှ ဘာသာစကားအသစ်တစ်ခုကို ထပ်ပြီး သင်ယူဖို့ ကြိုးစားရတာဆိုတော့ ခက်ခဲတာကတော့ မဆန်းပါဘူး။"

"ဆရာမလည်း အင်္ဂလိပ်စာ ခက်တယ်လို့ ထင်တာပဲလား။ ဒါဆို ဆရာမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်မြောက်ခဲ့တာလဲဟင်" ထွမ်ထွမ် မေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဘယ်အရာမဆို အစပိုင်းမှာတော့ သင်ရခက်တာချည်းပါပဲ။ အဓိကအချက်က သမီးစိတ်ဝင်စားမယ့်အရာကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ။ အန်တီ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် အခုခေတ် သမီးတို့လို အခွင့်အရေးမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက ဘာပစ္စည်းမှလည်း ရှာဖွေရလွယ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် ကံကောင်းချင်တော့ တို့ရွာမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပညာတတ်လူအိုတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်။ သူကပဲ အန်တီ့ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးခဲ့တာ။ အဲ့တုန်းက အန်တီက ကလေးပဲရှိသေးတာဆိုတော့ တစ်ခုခု သင်ယူခွင့်ရတာကိုတင် အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ခက်တယ်၊ လွယ်တယ်ဆိုတာကိုတောင် စိတ်ထဲမထားခဲ့ဘူး။ စာသင်ချင်လွန်းလို့ လက်ထဲ ကုန်ပစ္စည်းလမ်းညွှန်စာအုပ်လေး တစ်အုပ် ရောက်လာရင်တောင် ဝမ်းသာအားရ ဖတ်ခဲ့တာ။"

ထွမ်ထွမ်သည် အံ့အားသင့်လျက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် ဆရာမဖုန့်၏ အသက်ကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုစကားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထိုခေတ်ကာလတုန်းက ကျောင်းအမြောက်အမြားတွင် စာသင်ခန်းများ ရပ်ဆိုင်းထားခဲ့ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သင်ယူခွင့်ရရှိခြင်းသည်ပင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမယ့် ဆရာမရယ်" ထွမ်ထွမ်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သမီးက ဝေါဟာရတွေရော သင်ခန်းစာတွေကိုပါ အလွတ်ရနေတာပဲဟာ၊ စာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါကြရင် ဘာလို့ အသုံးမချနိုင်မှန်း မသိဘူး။ ဘယ်ဆရာမမှလည်း သမီးကို ကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"

"အန်တီ နားလည်ပြီ။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က အတန်ကြာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အခြားကလေးများနှင့် မတူဘဲ မှတ်ဉာဏ်အလွန်ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သမီး အင်္ဂလိပ်စာအုပ် ယူလာတယ်မဟုတ်လား။ သင်ခန်းစာ (၁) ကနေစပြီး ပြန်ကြည့်ရအောင်။ အန်တီ သမီးနဲ့အတူ ဖတ်ကြည့်ပြီး ဘယ်နားမှာ အခက်အခဲ ရှိနေလဲဆိုတာ ရှာဖွေပေးမယ်။"

ထွမ်ထွမ်က ခေါင်းညိတ်လျက် သူမ သယ်ဆောင်လာသော ကျောပိုးအိတ်အတွင်းမှ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အမှန်မှာ သူမသည် မိမိဘာသာ စာအုပ်ကို စတင်ထုတ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပုံရသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ မှတ်ဉာဏ်အလွန်ကောင်းသော်လည်း အားပေးမှု ကင်းမဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် စာသားများနှင့် ဝေါဟာရများကို စက်ရုပ်ကဲ့သို့ အလွတ်ကျက်မှတ်နေခဲ့ပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ နားမလည်ဘဲ အတင်းအကျပ် အလွတ်ရအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် လက်တွေ့တွင် အသုံးမချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပြဌာန်းစာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို အခြေအနေ အမျိုးမျိုးသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူမအား သင်ခန်းစာကို နားလည်အောင် စတင်ကူညီပေးခဲ့သည်။

ထွမ်ထွမ်၏ ဝေါဟာရစွမ်းရည်နှင့် အသံထွက်မှာ အဆင့်သင့် ကောင်းမွန်နေပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းများအားလုံးကို လွယ်ကူစွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အရိုးရှင်းဆုံး စကားပြောများမှ စတင်ခဲ့ကြပြီး အခြေအနေသစ်များဆီသို့ တိုးချဲ့လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် စာသားများ၏ နောက်ကွယ်မှ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက အင်္ဂလိပ်စာ ပြဌာန်းစာအုပ်များသည် နောက်ပိုင်းခေတ်ကာလများကဲ့သို့ ခေတ်မီဆန်းသစ်ခြင်း မရှိသေးပေ။ အင်္ဂလိပ်စာ ပညာရေးသည် အလယ်တန်း ပထမနှစ်ကြမှသာ စတင်သင်ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထွမ်ထွမ်၏ အသက်အရွယ်အရ သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ ကောင်းမွန်သောအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ အကြောင်းအရာများကို ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ သင်ကြားပေးလိုက်သောအခါ သူမ၏ ငြင်းဆန်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကျန်းမင်ချင်းသည် ချန်ရှီးမိခင်၏ အိမ်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝင်းခြံအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အင်္ဂလိပ်စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံများအနက် တစ်ခုမှာ သူမ၏သမီးဖြစ်သူ၏ အသံ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားရသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်း ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလျက် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ရပ်၍ သေသေချာချာ နားထောင်လိုက်ရာ… ဟုတ်ပေသည်၊ ထိုအသံမှာ သူမသမီး၏ အသံအစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ထွမ်ထွမ်သည် ဆရာမနှင့်အတူ အင်္ဂလိပ်လို အမှန်တကယ် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမကို ကြားဖြတ်မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ ထွမ်ထွမ် တစ်ပိုဒ်လုံး ပြောဆိုပြီးစီးသည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ လိုအပ်ချက်များကို ညင်သာစွာ ထောက်ပြ၍ ပြန်လည်သုံးသပ်ရန်အတွက် အုပ်စုခွဲပေးခဲ့သည်။

"'there are' နဲ့ 'there is' ကို ဘယ်အချိန်မှာ သုံးရမလဲဆိုတဲ့ ကွာခြားချက်က တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ပန်းတွေအများကြီး ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်ပုံတွေအများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဘယ်ဟာကို သုံးရမလဲ"

ထွမ်ထွမ်သည် အလယ်တန်းကျောင်းသူမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် အခြေခံအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ သတ္တမတန်း အင်္ဂလိပ်စာသည် သူမအတွက် တစ်ခါတည်းနှင့် အများကြီး သင်ယူခဲ့ရသဖြင့် လုံးဝ ခေါင်းထဲထည့်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပထမဦးစွာ သူမ၏ စိတ်အခံကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပေးပြီး ငြင်းဆန်လိုစိတ်ကို လျော့နည်းစေကာ ထို့နောက်မှသာ စာပေသင်ကြားမှုဆီသို့ စကားလမ်းကြောင်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"'There are' သုံးရမှာပါ၊ အများကိန်းမလို့လေ။" ထွမ်ထွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့။ သမီး သေသေချာချာ နားလည်သွားပြီပဲ။ နောက်နောင်လည်း ဒီလိုပုံစံအတိုင်း လေ့လာရမယ်နော်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သမီးရဲ့ အခြေခံက တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ ဝေါဟာရတွေရော သင်ခန်းစာတွေကိုပါ အပိုင်ရထားတာဆိုတော့ အန်တီ့အတွက် သင်ရတာ အများကြီး ပိုလွယ်ကူတာပေါ့…"

ပြတင်းပေါက်အနီးတွင်မူ ချန်ရှီး၏ မိခင်သည် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးမျိုး ပြုံးလျက် မျက်ဝန်းများတွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့ရသည်။ တစ်ခါမျှ မည်သူကမျှ ထွမ်ထွမ်ကို ဤကဲ့သို့ စကားပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ညင်သာသော အားပေးမှု၊ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် တစ်ဆင့်ချင်းစီ လမ်းညွှန်ပြသမှုများ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချမ်းသာသော မိသားစုအတွင်းသို့ အိမ်ထောင်ပြု ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများက ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသော အလုပ်မှာ ထိုအိမ်တွင်း၌မူ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲများ၊ မောင်ဝမ်းကွဲများနှင့် ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ မောင်နှမများကပါ သူမကို တန်ဖိုးမထားကြသလို ထွမ်ထွမ်ကိုလည်း အထင်သေးခဲ့ကြသည်။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ထွမ်ထွမ်၏ စာမေးပွဲရလဒ်များမှာ သာမန်မျှသာ ရှိသဖြင့် သူတို့၏ သဘောထားမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်၊ သူတို့သည် သူမအား အောင်လက်မှတ်တစ်ခု မနည်းရယူစေပြီးနောက် အနာဂတ်တွင် အေးအေးလူလူ အလုပ်တစ်ခု၌သာ နေထိုင်သွားစေချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထွမ်ထွမ်သည် ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးအတွင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အရွယ်ရောက်စ အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မှ အနည်းငယ် အာခံလိုသော စရိုက်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး နာခံတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပါသေးသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဆရာမဖုန့်၏ စာသင်ချိန်ကို ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးမှ စကားစကြတော့သည်။

"အစ်မယန်၊ အစ်မရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဟင်။ သူမက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ" ကျန်းမင်ချင်းက တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးလိုက်သည်။

"ငါပြောသားပဲ၊ သူမက တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပါဆို။ တကယ်လို့ ကျောင်းက တွန်းထုတ်တာသာ မခံရရင် အခုထိ အမှတ် (၁၇) အလယ်တန်းကျောင်းမှာ စာသင်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာ" ချန်ရှီး၏ မိခင်က မျက်ခုံးပင့်လျက် ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ… ဘယ်လိုလဲ၊ ငါပြောတာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ ထွမ်ထွမ်ကို သူ့ဆီမှာ စာသင်ခိုင်းတော့မှာလား။"

ကျန်းမင်ချင်းက ပြတ်သားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ သူ့ဆီမှာပဲ သင်ခိုင်းပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် ထွမ်ထွမ်ကို ဒီအိမ်မှာပဲ လာပြီး စာသင်စေချင်တယ်။"

"ဘာလို့လဲ၊ နင်တို့အိမ်မှာ သင်ခိုင်းတာက ပိုပြီး အဆင်မပြေဘူးလား။" အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အိမ်အခြေအနေမှာ သူမတို့အိမ်ကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ အိမ်တွင် လူအမြောက်အမြား ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များလွန်းကြသည်။ အိမ်သို့ ကျူရှင်ဆရာအသစ် ရောက်လာတိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က လာရောက်စပ်စုလေ့ရှိသဖြင့် ထွမ်ထွမ်အတွက် အလွန် ဖိအားများလှသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စာသင်ရခြင်း၌ ပျော်ရွှင်မှုဟူ၍ လုံးဝ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထွမ်ထွမ်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမသည် သိသိသာသာ ပိုမိုစိတ်ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရှာသည်။

သူမအား အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် စာသင်စေခြင်းက ပိုကောင်းမွန်လိမ့်မည်။

ထိုအရာသည် ကျန်းမင်ချင်း၏ ပထမဦးဆုံး စိတ်ကူး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပြတ်သားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်တော့သည်။

စာသင်ချိန်သည် တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထွမ်ထွမ် အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကျန်းမင်ချင်းအနေဖြင့် ဤဆရာမအပေါ် လုံးဝ သဘောကျနှစ်သက်သွားရန် လုံလောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထွမ်ထွမ် အမှန်တကယ် စာတတ်မြောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မတတ်မြောက်သည်ဖြစ်စေ ဤနေရာသည်သာ သူမ စာသင်ရမည့်နေရာ ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းမင်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကမူ ထွမ်ထွမ်သည် ကျူရှင်သင်ပြီးတိုင်း အမြဲတမ်း မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ထွက်လာတတ်ပြီး ဆရာမကို စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောလိုခဲ့ပေ။