အခန်း ၄၇

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၇

မျက်စိရှိသည့် မည်သူမဆို အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကဲခတ်နိုင်သည်။ မီးဖိုချောင်သည် အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစ်မလီသည် ထိုမိသားစုအပေါ် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်ချက်များကို သိသာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဖြစ်ရာ သူမအား ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်ထားရှိရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ သူမအနေဖြင့် အစားအစာထဲ အဆိပ်ခတ်သည့် အဆင့်အထိ မပြုလုပ်သည့်တိုင်အောင် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ စောင်းချိတ်၍ နှောင့်ယှက်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူတို့၏ ဘဝကို စိတ်ဆင်းရဲစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ကျန်းဟွေ့ချီကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးသည် သူမ၏ မျက်စိအောက်တွင် သဲတစ်ပွင့်စာမျှသော အမှားအယွင်းမျိုးကိုပင် ဘယ်သောအခါမျှ သည်းခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမကို အရှိန်အဟုန်အပြင်းဆုံး ဒေါသထွက်စေခဲ့သောအရာမှာ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း ကြက်ပေါင်သား တစ်ဖတ်မျှပင် မစားသုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းကို မိသားစုအတွင်းရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများ သို့မဟုတ် ကလေးသူငယ်များက စားသုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက သူမအနေဖြင့် လက်ခံနိုင်သေးသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ထမင်းချက် သမီးဖြစ်သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

"နင် မသိတာက ငါ့အဘိုးက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်လုံးမှတောင် ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ဘူး။"

အဘိုးအိုဟန်သည် ဖြောင့်မတ်ပွင့်လင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အလွန်ပင် မုန်းတီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည်ပင် ကျန်းဟွေ့ချီဘက်မှ ရပ်တည်ပေးလိုက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ထိုဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် အတွင်းရေး ကိစ္စရပ်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခဲ့ကြပြီး အခြားသော ပြဿနာရပ် အမြောက်အမြားကိုပါ ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အဆုံးစွန်၌ ဝန်ထမ်းတစ်သုတ်ကို အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခဲ့ပြီး စွင်းမြောင်၏ မိဘများကိုလည်း သက်တမ်းမပြည့်မီ စောစီးစွာ အနားယူရန် ဖိအားပေးခဲ့ကြသည်။

ယခုလေးတင် တံခါးဝအနီး၌ လူအချို့ ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းနေကြခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

ရွှီမုန့်သည် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို ကောင်းစွာ မသိတော့ပေ။ ပဲစိမ်းလိပ်မုန့် တစ်ပန်းကန်ကြောင့်နှင့် ယခုကဲ့သို့ အလုပ်အကိုင် ဆုံးရှုံးရသည်အထိ ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်။ အစ်မလီအနေဖြင့် နောင်တွင် နောင်တရလာမလားဟူ၍ သူမ တွေးမိသည်။ သို့သော် လူတစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လောဘတရား သန္ဓေတည်သွားပြီးပါက ၎င်းသည် အဆုံးသတ်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရပ်ရပ်အရ သံယောဇဉ်ကို အခြေခံ၍ သူတို့ကို နေအိမ်တွင် ဆက်ခန့်အပ်ထားရန် မသင့်လျော်တော့ပေ။

အစ်မလီသည် တစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုပ်ပိုးနေခဲ့သည်။ စွင်းတဖူသည်လည်း အနီးအနားတွင် ရပ်တန့်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးလိပ်သောက်နေခဲ့သည်။ သူသည် အဘိုးအိုဟန်ထံသို့ သွားရောက်အသနားခံခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအိုကမူ မည်သည့်စကားမျှ တုံ့ပြန်ပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"ရှင် သွားပြီး ကျန်းဟွေ့ချီနဲ့ စကားပြောကြည့်ပါလား။ အခုကိစ္စအားလုံးကို သူမကပဲ ဆုံးဖြတ်နေတာ" အစ်မလီသည် စ၍ နောင်တအနည်းငယ် ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ လုပ်သက်ရင့်မှုကို အခြေခံ၍ ကျန်းဟွေ့ချီကို ထိပ်တိုက်မတွေ့ခဲ့သင့်ပေ။ မကြာမီမှာပင် ဟန်မိသားစုက ကိုယ်တိုင်ငှားရမ်းထားသော ထမင်းချက်အသစ် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် သူမအတွက် ဤနေရာ၌ နေရာ လုံးဝရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ပင်စင်လစာလား။ ပင်စင်လစာက ဘယ်လောက်အထိ တန်ဖိုးရှိမှာမို့လို့လဲ။ စွင်းတဖူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဟန်မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို အသုံးပြု၍ သူ မည်မျှအထိ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့သည်ကို အပြည့်အဝ သိရှိထားသည်။ ယခုအခါ ၎င်းအရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စွင်းမြောင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲရသဖြင့် ငိုကြွေးချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဒုတိယမြောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ ကျန်းဟွေ့ချီကို နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျန်းဟွေ့ချီကမူ သူမကို တွေ့ဆုံလိုခြင်းမရှိဘဲ ဆင်ခြေတစ်ခုပေးကာ ရှောင်လွှဲခဲ့သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီ၏ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် စွင်းမြောင်သည် တွေဝေနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အလား စွင်းမြောင်သည် ဟန်ချန်ကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ "ဟန်ချန်၊ ကျွန်မအတွက် သခင်ကြီးဟန်ကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မမိသားစုက ဒီကိစ္စအတွက် ဘာမှပြင်ဆင်မထားရသေးဘူး။ အခုချိန်မှာ နေစရာနေရာ ရှာဖို့တောင် အချိန်မရသေးဘူး၊ ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှလည်း မရှိသေးဘူး။"

ဟန်ချန်သည် အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ ဝင်ရောက်ပြောပေးလို့ရမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟန်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး ထိုမိသားစုကလည်း သူ့အပေါ် ဟန်ကျိမင်နည်းတူ မခွဲခြားဘဲ ဆက်ဆံခဲ့ကြသော်လည်း…

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာလေလေ၊ မိမိသည် အဆုံးစွန်၌ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ၏ ကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ပိုနားလည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်မသွားခဲ့ပါက သို့မဟုတ် မိခင်ဖြစ်သူက အခြားအိမ်ထောင် ထပ်မပြုခဲ့ပါက သူသည် ယခုကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေရမည် မဟုတ်ပေ။ ဦးလေးဖြစ်သူက သူ့အား ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားသော အာရုံများကို မွေးမြူမထားသင့်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

စွင်းမြောင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ရှင့်အနေနဲ့ အဘိုးဟန်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ စကားပြောခွင့် ရှိတာပဲ။ အန်တီကျန်းက တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုက ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာကို အခုကြတော့ ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ချက်ချင်း အနားယူခိုင်းလိုက်တယ်။"

ဟန်ချန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နေထိုင်ဖို့ နေရာ ရှာတွေ့ပြီလား။"

စွင်းမြောင်သည် စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ပြန်လည်အစီရင်ခံသည့်အခါ ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်မိသားစုမှာ ဘာနွေးထွေးမှုမှ ရှိပုံမရဘူး။ သမီးတို့က တကယ်ပဲ သူတို့ကို သွားပြီး အသနားခံနေရမှာလား။ အမေ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာကို ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံးတောင် မဝယ်ခဲ့တာလဲ။"

ဤအလုပ်အကိုင် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းက သူတို့မိသားစုအတွက် လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ အဆုံးစွန်၌ သူတို့သည် အနီးအနားရှိ လမ်းကြားတစ်ခုတွင်သာ နေရာတစ်ခု ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ နေရာအကျယ်အဝန်းမှာ ကြီးမားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ သုံးဦးလုံး နေထိုင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်မှု ရှိသည်။

စွင်းမြောင်၏ မိဘနှစ်ဦးလုံးသည် ပင်စင်လစာများ ရရှိကြသည်။ စောစီးစွာ အနားယူရခြင်းကြောင့် သူတို့၏ ဝင်ငွေ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်စုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက်မူ လုံလောက်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အသက်အရွယ်အရ အပြင်ထွက်၍ အလုပ်အကိုင်သစ်များ ထပ်မံရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်မှစ၍ ထိုမိသားစုသည် စနစ်တကျ ချွေတာအသုံးပြုခြင်းအားဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လျှင် သူတို့သည် ငွေကြေး အလွန်အမင်း သုံးစွဲခဲ့ခြင်းမရှိသော်လည်း စုဆောင်းငွေ အမြောက်အမြားကိုလည်း မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းကပင် စွင်းမြောင်၏ စိတ်နှလုံးကို မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။ သို့သော် ၎င်းမကျေနပ်ချက်များကို ဟန်မိသားစုအပေါ်၌မူ ထုတ်ဖော်ရန် မဝံ့ရဲပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအနေဖြင့် သူတို့ကို ရန်မစနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီမုန့်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူမ၏ ဒေါသတရားများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် တံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စွင်းမြောင်သည် သူမထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ဟန်လင်လင်သည် စွင်းမြောင်၏ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ နေအိမ်သို့ အမြဲတမ်း ပြေးလာတတ်သော အလေ့အထကို အလွန်း မုန်းတီးသည်။ ၎င်းကို မည်သို့ခေါ်ဆိုရမည်နည်း။ မိမိကိုယ်မိမိ အသိစိတ် လုံးဝမရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စွင်းမြောင် ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီမုန့်... နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"

ဟန်လင်လင်သည် စွင်းမြောင်အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ရွှီမုန့်အပေါ် ယခုမျှအထိ ရန်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ရွှီမုန့်သည် သူမအပေါ် မည်သည့်အရာမျှ ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းမရှိပါဘဲနှင့်လေ။

ယခုကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား မတည်ငြိမ်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူမအား လုံးဝဆွပေးခြင်းမရှိဘဲ နေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စွင်းမြောင်သည် ရွှီမုန့်၏ လက်ထဲရှိ မှတ်စုစာအုပ်အသေးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အို၊ ဒါက လင်လင်အတွက်လား။"

သူမ၏ အသံနေအသံထားမှာ အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခုကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်လှသော မှတ်စုစာအုပ်အသေးလေးကို ဟန်လင်လင်အား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ရန် သူမ တကယ်ပဲ သတ္တိရှိလှသည်။

ထို့ပြင် ဟန်လင်လင်သည်လည်း ဘာဖြစ်နေရသနည်း။ သူမ၏ ဦးနှောက် ချို့ယွင်းသွားတာလား။ ဤမိန်းကလေးသည် သူမ၏ မျက်နှာသာရရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသော်လည်း သူမကမူ မြင်တွေ့ပုံမရပေ။ သူမသည် ထက်မြက်လှသော နှုတ်စွမ်း၊ လျှာစွမ်းကို အသုံးပြု၍ ရွှီမုန့်ကို တုံ့ပြန်ခြင်းပင် မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်သည် တည်ငြိမ်ပွင့်လင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ငါ့အမေကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးထားတဲ့ မှတ်စုတွေ။"

စွင်းမြောင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်မိသားစုအနေနဲ့ ဘယ်လိုဆရာမျိုးကိုမဆို ငှားနိုင်တာပဲ။ ဒါကို နင့်အမေက ဘာဖြစ်လို့ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ပြင်ဆင်ပေးနေရတာလဲ။ ငါ ကောင်းကောင်းမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် နင့်အမေက ကျောင်းကနေ အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်လား။"

ရွှီမုန့် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ နင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ ငါတို့မှာ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ ဌာနမှူးရဲ့ သမီးဖြစ်သူ နေရာရသွားတာကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ငါ ကောင်းကောင်းမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းက ဆရာဖြစ်မွမ်းမံသင်တန်းကျောင်း တက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သူမ အထက်တန်းတောင် အောင်မြင်ခဲ့ပုံမရဘူး။ အဲဒါက အလယ်တန်းပညာရေးလား ဒါမှမဟုတ် မပြည့်စုံတဲ့ အထက်တန်းပညာရေးလို့ ယူဆရမလား။"

အကယ်၍ အားနည်းချက်ကို တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ထပ်တူထပ်မျှ တုံ့ပြန်ကြရုံသာ ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့် သူမ မိခင်ဖြစ်သူ ကျောင်းအလုပ်မှ ရပ်နားခံခဲ့ရသနည်း။ ၎င်းသည် သူမ၏ ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကျန်းဟောက်ဟောက်ကြောင့် မဟုတ်ပါလား။

ဟန်လင်လင်က ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။"ဘာရယ်... အဲ့ဒီကျန်းဆရာမဆိုတဲ့လူက မွမ်းမံသင်တန်းကျောင်းကပဲ ဆင်းတာလား။ အဲ့ဒီလိုမျိုး နောက်ခံနဲ့ သူမက အမှတ် (၁၇) အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ရသွားတာလဲ။ သူမ ကိုယ်တိုင် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား။ သူမ စင်ပေါ်မှာ သင်ခန်းစာစီမံချက်ကိုပဲ ဖတ်ပြနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ စွင်းမြောင်... နင့်သူငယ်ချင်းက အထက်တန်းတောင် မတက်ခဲ့ဖူးဘူးမလား။ နင်က အဲ့ဒီလိုလူမျိုးကို ငါ့အိမ်ခေါ်လာပြီး ငါ့ကို ကျူရှင်ပြခိုင်းရလား။ နင် ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရသွားမှာကို စိုးရိမ်နေလို့လား။"

ဆရာဖြစ်မွမ်းမံသင်တန်းကျောင်းများသည် လက်ရှိလုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေသော ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ အရည်အသွေး မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး တရားဝင် အဆင့်မြင့်ပညာရေး ဘွဲ့ဒီပလိုမာအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းမရှိပေ။

ထိုကျောင်းသို့ တက်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် အခြေခံအားဖြင့် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ကျန်းဟောက်ဟောက်သည် မူလကတည်းက အလယ်တန်းပညာရေးမျှသာ ရှိသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဒီပလိုမာမှာလည်း ဆရာဖြစ်သင်တန်းကျောင်းမှ အဝေးသင်လက်မှတ်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အထူးတလည် ဂုဏ်သတင်းကြီးလှသည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ထိုနေ့က ကျောင်း၌ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အတင်းအဖျင်းစကားများကို ကြားဖြတ်မကြားခဲ့ပါက ကျန်းဟောက်ဟောက်၏ နောက်ခံသည် ဤမျှအထိ အားနည်းနေကြောင်း မည်သည့်အခါမျှ သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

စွင်းမြောင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကျန်းဟောက်ဟောက်၏ အမြင့်ဆုံးပညာရေးမှာ အလယ်တန်းအဆင့်မျှသာ ရှိကြောင်း မသိရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမ ကြိုတင်သိရှိခဲ့ပါက... မဟုတ်သေး၊ သူမသည် ကျန်းဟောက်ဟောက်ကို ဟန်လင်လင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးဦးမည်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျူရှင်ဆရာမအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဟန်လင်လင်သည် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ထခုန်ကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့မည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တစ်ခုခု ပြောစမ်းပါဦး။"

"လင်လင်၊ ငါတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ပေါင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ၊ နင်က လူတစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောရလား။" စွင်းမြောင်သည် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် စတင်ကြိုးစားခဲ့သည်။

"နင့်သူငယ်ချင်းရဲ့ ပညာအရည်အချင်းက အလယ်တန်းအဆင့်ပဲလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ငါ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။ ငါသိတာကတော့ သူမက အမှတ် (၁၇) အလယ်တန်းကျောင်းက ဆရာမတစ်ယောက်ဆိုတာပဲ။" ၎င်းအချက်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလယ်တန်းပညာရေးမျှသာ ရှိသည်ဟူသောအချက်ကို ကျန်းဟောက်ဟောက်အနေဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှည့်လည်ပြောဆိုနေမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အေးလေ... အခုမှပဲ ငါ အကုန်နားလည်တော့တယ်။ နင်တို့အားလုံးက ငါ့အမေရဲ့ မျက်နှာသာရဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြတာ၊ ဒါပေမယ့် ကိစ္စရပ်တွေကို သေချာစဉ်းစားဖို့တောင် အားမထုတ်ကြဘူး။"

စွင်းမြောင်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ယနေ့ ဟန်လင်လင် ဘာဖြစ်နေရသနည်း။ သူမ ယမ်းဆေးများ စားလာမိသည်လား။ သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ဟန်လင်လင်ကို ပြန်လည်အော်ဟစ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

ထို့ပြင် ထိုရွှီမုန့်သည်လည်း ဟန်မိသားစု၏ အနီးတွင် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း တဝဲဝဲလည်နေခဲ့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၌ အရည်အချင်းမရှိဘဲ ယခုအခါ ကျန်းဟောက်ဟောက် ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်မူ ကျန်းဟောက်ဟောက်က သူမ၏ အလုပ်နေရာကို လုယူသွားသည်ဟု လွယ်ကူစွာ စွပ်စွဲနေတော့သည်။ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။ တကယ့်ကို ရှုံးနိမ့်သူတစ်ဦး၏ ဒုက္ခသည်အသွင် ဖန်တီးသော အတွေးအခေါ်မျိုးပင် ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ အရည်အချင်းမရှိမှုကို မသုံးသပ်ဘဲ ဘေးလူအားလုံးကို လိုက်လံအပြစ်တင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသုံးမကျသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

သူမအနေဖြင့် ပြန်တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟန်လင်လင်သည် ရုတ်တရက် အံ့ဩဝမ်းသာလှသော အသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ရွှီမုန့်၊ နင့်အမေက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။"

၎င်းက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ စွင်းမြောင်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရွှီမုန့်ကို ယခုကဲ့သို့ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေရန် တကယ်ပဲ လိုအပ်သလား။ သူမသည် ဟန်လင်လင်အား တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဟန်လင်လင် မော့ကြည့်လာချိန်တွင်မူ ခုနကတင် ပြုံးရွှင်နေသော သူမ၏ မျက်နှာသည် ယခုအခါ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ တည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စွင်းမြောင် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "လင်လင်၊ တကယ်တော့ ဟောက်ဟောက်ရဲ့ သင်ကြားရေးစွမ်းရည်က တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ သူမ ကျောင်းရဲ့ သင်ကြားရေးပြိုင်ပွဲတချို့မှာ ပထမဆုတွေတောင် ရဖူးတယ်။ နင် သူမရဲ့ ပညာရေးနောက်ခံတစ်ခုတည်းအပေါ် ကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူမက တချို့ ဘာသာရပ်တွေမှာ ပိုပြီးတော်တာမျိုးနေမှာပေါ့၊ အင်္ဂလိပ်စာက သူမရဲ့ အားသာချက် ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲမလား။"

ဟန်လင်လင် သူမအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။

ထိုဆုများဟူသည်မှာ သင်ကြားရေးပြိုင်ပွဲ ဆုတံဆိပ်များလား။ ဦးနှောက် အနည်းငယ်မျှ ရှိသူတိုင်း ထိုဆုများကို မည်ကဲ့သို့ ပေးအပ်ချီးမြှင့်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟူသော ကိစ္စရပ်များကို သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သေချာရေရာပုံမရပေ။ သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မိမိထံသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ စွင်းမြောင်သည် သူမအား ကူညီရန် ဘယ်သောအခါမျှ အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သူမသည် နောက် semester တွင် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်သို့ တက်ရောက်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ စွင်းမြောင်ကမူ သူမအား အထက်တန်းပညာရေးကိုပင် စနစ်တကျ မအောင်မြင်သေးသော ကျူရှင်ဆရာမတစ်ဦးနှင့် ပိတ်မိနေစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်မဟုတ်လား။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် နောက်ဘက်မှ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူတို့၏ စကားပြောသံကို မတော်တဆ ကြားဖြတ်ကြားခဲ့ရသည်။ သူမ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

လတ်တလောတွင်မှ သူမအနေဖြင့် အစ်မလီကို အရေးယူခဲ့ခြင်းကြောင့် စွင်းမြောင်ကိုပါ မတရားသဖြင့် ဆွဲထည့်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမလားဟူ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ နောင်တရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ စွင်းမြောင်သည် အမှန်ပင် မည်သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်လင်သည် လာမည့် semester တွင် နောက်ဆုံးနှစ်သို့ တက်ရောက်ရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း စွင်းမြောင်ကမူ စနစ်တကျ အထက်တန်းပင် မတက်ရောက်ခဲ့ဖူးသော သူတစ်ဦးကို အင်္ဂလိပ်စာ ကျူရှင်ပြသရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

"စွင်းမြောင်... ငါ နင့်အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့တယ်လို့ ထင်ထားတာ။ နင် ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး ပြန်လည်တုံ့ပြန်တယ်လား၊ လင်လင့်အပေါ်ကို ဒီလို ဆက်ဆံရသလား။ နင်က သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူမရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိလဲဆိုတာ နင် မသိဘူးလား။"

စွင်းမြောင်သည် စိတ်နှလုံး ထိခိုက်သွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းဟွေ့ချီသည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ ယခုအခါ မိမိ ထွက်ခွာသွားရမည့် တိုင်အောင်ပင် ထိုသံယောဇဉ်ကို ဆက်၍ထိန်းသိမ်းထားလိုသေးသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှီကျားလမ်းကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူတစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူငယ်ချင်းများကိုပင် စနစ်တကျ ရွေးချယ်ပေါင်းသင်းတတ်ပြီး အခြေခံနောက်ခံ ကောင်းမွန်သူများ သို့မဟုတ် သူမအတွက် အသုံးဝင်မည့်သူများကိုသာ ပိုနှစ်သက်တတ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အတွေးအခေါ်များက သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို မှန်ကန်စွာ ပြုပြင်နိုင်ခြင်းမရှိအောင် တားဆီးထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမအပေါ် ဂရုအစိုက်ဆုံးဖြစ်သော ကျန်းဟွေ့ချီပင်လျှင် သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အန်တီကျန်း၊ သမီး တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"တော်လောက်ပြီ။ ငါ ဘာစကားမှ ထပ်မကြားချင်တော့ဘူး။ သွားပြီး နင်တို့ ပစ္စည်းရွှေ့ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။"

သူမသည် စွင်းမြောင်အား အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရန် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။