အခန်း ၃၈၀

အပိုင်း(၄၈၀)

မျက်နှာများ ပူထူလာလျက် လင်းတုန်းက အာ့ချ်ကျောက်တုံး ကို ယူလိုက်၏။ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ကို သူ ဖွင့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှများပြားသော လူအများအပြားရှေ့တွင် ၎င်းရှိနေကြောင်းကို သူ ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မရပေ။

ထို့အစား သူက ၎င်းကို သူ၏ ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

၎င်းသည် သူ၏ ဆာလောင်ခြင်း မာဒြာ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် မာဒြာ များကို စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ကြည့်ကာ မာဒြာ များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများကြားတွင် အာ့ချ်ကျောက်တုံး က လွင့်မျောနေသည်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ သူ မြင်တွေ့နိုင်၏။ ၎င်းက သူ၏ အမြုတေ များအပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေပြီး အပြာရောင် ကြယ်တစ်ပွင့်နှင့် အမည်းရောင် ကြယ်တစ်ပွင့်အထက်မှ အဖြူရောင် လမင်းကြီး တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက ပစ္စည်းများကို အသွင်းအထုတ် လုပ်ရန် သူ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘာကို သိမ်းဆည်းထားရမည်ဆိုတာကို သူ မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။ အကယ်၍ သူက လက်နက်တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် သင်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပါက အထွတ်အမြတ် ကိရိယာတစ်ခုကို သိမ်းဆည်းထားမည် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းကို မည်သည့်အရာနှင့်မျှ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေအောင် လုပ်မည်မဟုတ်ဘဲ အံ့သြစရာများကို ထိုနေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားမည် ဖြစ်နိုင်၏။ အာ့ချ်ကျောက်တုံး က ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အီသန်..."

အကြည့်များစွာကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားရင်း သူက ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါင်းမော့ပါ... တကယ်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

ထူးခြားသည့်အရာ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ အီသန် က မတ်မတ် ပြန်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်း အဲဒါကို ဖန်တီးဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်မချင်း အဲ့တာကို မခွဲစေချင်ဘူး..."

ရှည်လျားသော ရွှေဝါရောင် ဆံပင်များကို ပခုံးတစ်ဖက်ကျော်သို့ လွှဲတင်ရင်း သူက ပြောလိုက်၏။

"မာဒြာ တွေ စွမ်းအား လျော့ကျသွားတာကို မင်း လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ မင်း အဲဒါကို ခွဲလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်..."

လက်သီးများကို ပူးကာ သူက အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ပြီးတော့ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အီသန်က ၎င်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး ကပ်ဆီးယပ်စ် နှင့် နာရူဂျင်း တို့ကို စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အင်ပါယာ အရှင် ဆီသို့ ပြန်သွားရန် လှည့်လိုက်စဉ် သူ တစ်ခုခုကို မေ့နေသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လှည့်လာ၏။ ယီရင် ဆီသို့ ဖြစ်သည်။

သူက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို တင်လိုက်၏။

"စိတ်အေးအေးထားပါ ညီမလေး..."

သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင့် ရှေ့မှာ နှစ်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်..."

ထို့နောက် သူက လှည့်ကာ ထွက်သွား၏။ ထိုသို့ လုပ်ရင်း အနောက်သို့ လက်ပြသွား၏။

ယီရင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ လင်းတုန်းက သူမ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်လိုက်သည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် က လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ စွပ်လိုက်၏။

"တစ်နေ့ကျရင်တော့ သူ တကယ် အံ့သြသွားတာကို ငါ မြင်ရမှာပါ... အဲဒီလို လန့်သွားရင် ငါတောင် သေသွားနိုင်တယ် ထင်တယ်..."

လေများ တိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲသွား၏။ သင်္ဘော၏ အနောက်ဘက်ရှိ တွန်းကန်အား မှော်ပစ္စည်း များဆီသို့ စွမ်းအားများ စုစည်းသွားရာ သင်္ဘောတစ်စီးလုံး ထိတွေ့ခံစားနိုင်သော အားတစ်ခုဖြင့် တုန်ခါသွားသည်။

မျက်လုံးများ အားလုံး သဘာဝအလျောက် အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်သွားကြ၏။ အင်ပါယာ အရှင် ဆီသို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဝတ်အစားများ ထပ်မံ လဲလှယ်ထားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စစ်မြေပြင်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေပုံရ၏။ သူက အစိမ်းရောင် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတောင်ပံများကို သူ၏ အနောက်တွင် ဖြန့်ကားထားရာ စစ်ဘုရင် တစ်ပါး၏ အော်ရာ များ ဖြာထွက်နေသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ လင်းတုန်း၏ ကြေးအဆင့် အမြင်တွင် သူ၏ ပတ်လည်ရှိ အော်ရာ များက အစိမ်းဖျော့ရောင် လောင်ကျွမ်းသွား၏။

သင်္ဘောက အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး တွန်းကန်အား မှော်ပစ္စည်း များက စွမ်းအားများကို ပိုမို စုစည်းလာသည်။ လည်ပတ်နေသော ဓားသွားများကဲ့သို့ ၎င်းတို့ကို ယခုအခါ လင်းတုန်း ကြားနေရပြီ ဖြစ်၏။

အဆင့်မြင့် အရှင်သခင်၏ လက်ဟန် တစ်ချက်နှင့်အတူ တိမ်ပျံသင်္ဘောက အရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားသည်။

မာစီက သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ကြိုးစောင့် မာဒြာ ဖြင့် ကုန်းပတ်နှင့် ချည်နှောင်ထား၏။ အီသန် နှင့် နာရူဆေယာ တို့က သူ၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် မဟူရာ မီးတောက် မြို့တော်မှ လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး အမည်းရောင် စွမ်းအား တိုင်ကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

ယီရင်၏ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် က ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ အောက်ဆုံးမှ ဓားလက်မောင်း တစ်စုံက ကုန်းပတ်၏ သစ်သားထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသော်လည်း ကျန်သော လက်မောင်းများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းထား၏။ သူမသည် ဖြတ်သန်းသွားသော လေများကြောင့် ဆံပင်များ လွင့်စဉ်နေလျက် အမှောင်ထုကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ရပ်နေသည်။

လင်းတုန်းက ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ချောင်းများကို သစ်သားထဲသို့ စိုက်ဝင်စေကာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်သည်အထိ အစစ်အမှန် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးထား၏။ အသက်ရှူ အကြိမ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သင်္ဘောမှာ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ လင်းတုန်း သူ့ကိုယ်သူ မြဲမြံအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

သူ့ အတွက် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်က တစ်ဖက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

အဆုံးအစမဲ့ပုံရသော အမှောင်ထုကြီးကို သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လင်းတုန်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများထဲမှ အခြားသူများ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်၏။

'မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား...'

သူက ဒရော့စ် ကို မေးလိုက်သည်။

"အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား... သေချာပေါက် အဆင်သင့် ဖြစ်တာပေါ့... တကယ်တော့ ငါက စောင့်တောင် မျှော်နေတာ... နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာပေါ့... ငါက ယီရင် ကို ပိုပြီး စိတ်ပူနေတာ... သူ သေသွားနိုင်တယ်နော်... ပြီးတော့ သူ ရှင်သန်နိုင်မလား ဆိုတာက သူ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လေ... ငါတို့က လုံးဝကို စွမ်းအားမဲ့နေတာ... သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး..."

လင်းတုန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိပ်ပြီး မခံစားရသော်လည်း တောင့်တင်းသွားသည်ကိုတော့ သေချာ သိနေ၏။

"ဒါပေမဲ့ သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

ဒရော့စ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကမ္ဘာကြီး ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့သည် ယခင်က လင်းတုန်း မြင်ဖူးသည်ထက် များစွာ ပိုမြန်သော နှုန်းဖြင့် အရိပ်တိုင်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အီသန် နှင့် နာရူဆေယာ တို့က အင်ပါယာ အရှင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ပြောနေကြသော်လည်း လေတိုက်သံများကြောင့် သူတို့ ဘာပြောနေသည်ကို လင်းတုန်း သေချာ မကြားရပေ။

ငွေရောင်နှင့် အဝါရောင် ကြိုးမျှင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် အလင်းရောင် တံတိုင်းကြီး တစ်ခုက သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထား၏။ ၎င်းသည် မဟူရာ မီးတောက် တံခါးပေါက်ကို ဝန်းရံထားပြီး မြေပြင်မှ တိမ်တိုက်များအထိ နေရာလပ်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ အဆုံးအစမဲ့ စွမ်းအားများကို ဖြာထွက်နေသည်။

အင်ပါယာ အရှင် ၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာ၏။

"ချွန်မာ... ကိုတိုင်ရေနာ..."

တိမ်တိုက်တူ ကျောင်းတော်မှ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်က သူ၏ ခါးပတ်မှ တူနှစ်လက်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်က လျှပ်စီးများ လက်သွား၏။ သူက သင်္ဘောထက်ပင် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။

ခြေတစ်လှမ်းအကြာတွင် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အသစ်များထဲမှ တစ်ယောက်မှာ သူ့ထံသို့ ပူးပေါင်းလာ၏။ သူမသည် အရှင်သခင်မ တစ်ယောက် ဖြစ်ကာ မီးခိုးရောင် အသားအရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် ခရမ်းရောင် ဖဲကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည့် ငွေရောင် ဆံပင်ရှည်များ လွင့်စဉ်နေသည်။ သူမ ပျံသန်းသွားစဉ် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အပြာရောင် မှော်ပစ္စည်း များက သူမ၏ ပတ်လည် လေထုထဲတွင် ပန်းများကဲ့သို့ ပွင့်လန်းလာသည်။

ချွန်မာသည် လေပေါ်တွင် ပြေးလွှားသွားရာ သူ ခြေချလိုက်တိုင်း သူ၏ ခြေအောက်တွင် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခု ပွင့်လန်းလာ၏။ သူက အဝါနှင့် ငွေရောင် တံတိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တူနှစ်လက်လုံးကို လွှဲချလိုက်သည်။ သူ ထံမှ မြူခိုးများက ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု အဖြစ် ပစ်ထွက်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မက ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ပျံတက်သွားရာ အပြာရောင် ပန်း မှော်ပစ္စည်း များက သူမ၏ ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့က ပွင့်အာသွားပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပသော နီလာရောင် စွမ်းအင်တန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ တံတိုင်းကို နေရာ ခြောက်ခုခန့်တွင် ဖောက်ထွင်းသွား၏။

တိမ်ပျံသင်္ဘောက အရှိန်လျော့မသွားခဲ့ပေ။ သင်္ဘောက ရောက်လာသောအခါ ချွန်မာ က အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ကျလာ၏။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မ ကလည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာဖြင့် အောက်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် တံတိုင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း များစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အပေါက်ငယ်များသာ ဖောက်နိုင်ခဲ့၏။ သင်္ဘော ဖြတ်သန်းသွားရန် လုံလောက်အောင် ကြီးမားခြင်း မရှိပေ။

တိမ်ပျံသင်္ဘော ဝင်တိုက်လိုက်ချိန်တွင် လင်းတုန်းက သူ့ကိုယ်သူ မြဲမြံအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

တံတိုင်းသည် ဖန်သားတစ်ခုလို ကွဲအက်သွားပြီး သင်္ဘော၏ ဦးပိုင်း ဖောက်ထွက်သွားစဉ် အပိုင်းအစများ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။ အသံက နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုဖြစ်ကာ ငွေရောင်နှင့် အဝါရောင် မာဒြာ အပိုင်းအစများ လေထဲတွင် လွင့်စဉ်သွားသည်။

လင်းတုန်းက နောက်သို့ လွင့်မသွားစေရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ထားရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းဖြင့် ကုန်းပတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။ သို့မှသာ အပေါ်သို့ လှမ်း၍ သူ၏ ရင်ဘတ် အရွယ်အစားခန့်ရှိသော စွမ်းအား အပိုင်းအစ တစ်ခုကို ရိုက်ဖယ်လိုက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ မည်သူကမျှ ထိုပျက်စီးမှုများထဲတွင် ပါသွားလောက်အောင် အားနည်းမနေကြပေ။ အပိုင်းအစများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ ယီရင် ၏ အနီးသို့ ရောက်မလာခဲ့သလို အီသန် ကလည်း မာစီ ၏ အရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်နေနိုင်ခဲ့၏။ မာဒြာက သူ၏ အရေပြားနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ ရိုးရှင်းစွာပင် ပျော်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး တောင်ကြား ၏ အမည်းရောင် သစ်ပင်များပေါ်မှ ပျံသန်းသွားကြ၏။ ညဘီးကြီး ကိုယ်တိုင်က သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နှေးကွေးစွာ လည်ပတ်နေပြီး ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများကို စုစည်းပေးနေသည်။ ဤနေရာရှိ အော်ရာ ၏ စွမ်းအားက စွမ်းအား သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ သင်္ဘောက အရှေ့ဘက် တောင်ကို ဝါးမျိုထားသည့် ကြီးမားသော အထပ်ထပ် ခံတပ်ကြီးဆီသို့ လှည့်သွားပြီး ခရမ်းရောင်၊ သို့မဟုတ် လိမ္မော်ရောင် မီးရောင် အနည်းငယ်သာ လင်းလက်နေသည်။

လင်းတုန်းက ကုန်းပတ်ကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ တိမ်ပျံသင်္ဘောက ယခုအခါ စောင်းနေပြီး ဦးပိုင်းက မြင့်တက်နေသဖြင့် သူ နောက်သို့ လျှောကျသွားမည့် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။

သူက သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အပြင်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အော်ရာ၏ ပေါင်းစည်းမှုကို အာရုံခံကာ အဆင့်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဒရော့စ် ဘာမှမပြောခင်ကတည်းက ပြဿနာကို သူ သိနေသည်။

"မင်းကို စိတ်ဓာတ်မကျစေချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း အဆင့်တက်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အပြည့်အဝ လိုအပ်လိမ့်မယ်... အဲဒီတော့ မင်းရဲ့ လက်မောင်းဆီကို အော်ရာ တွေ ဆက်ပြီး မပို့နိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... အဲဒါဆို မင်း ပြုတ်ကျလိမ့်မယ်…”

လင်းတုန်းက ထိုထက်ပို၍ ရှုပ်ထွေးကြောင်း သိထား၏။ သူက အဆင့်တက်ချိန်တွင် အာ့ချ်ကျောက်တုံး ကို သူ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပေါင်းစပ် ဖန်တီးချင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ လုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူက ကုန်းပတ်ကို လွှတ်ထားရမည် ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက လက်မောင်းက ကုန်းပတ်နှင့် အမြဲတမ်း ပေါင်းစပ်သွားမည် ဖြစ်၏။

လင်းတုန်းက ယီရင် ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလာသည်။ သူက အော်ရာ ၏ ပေါင်းစည်းမှုကို တစ်ဖန် ပြန်လည် အာရုံစိုက်ရင်း သူ၏ အသား လက်ဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သင်္ဘောနှင့် ချည်နှောင်ထားသည့်အလား သူမက သူ့ကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားပေးသည်။

"အို... အဲဒါက ပိုကောင်းတဲ့ အကြံပဲ... ယီရင် ဘာဖြစ်သွားသွား မင်း ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုရင်ပေါ့... သူက အဆင့်တက်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးတော့ ဝိညာဉ်မီးတောက်က သူ့ရဲ့ လက်ကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်း ရှိနေတော့..."

လင်းတုန်းက သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ယီရင် ကို ခေါင်းယမ်းပြကာ သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

"မြေပြင်ပေါ် ရောက်တဲ့အထိ ငါ စောင့်နိုင်ပါတယ်..."

သူက ဝန်ခံလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ အပေါ် ဖိကပ်လာသော ပေါကြွယ်ဝလှသည့် အော်ရာ များက သူ့ကို သွေးဆောင်နေ၏။ သူ အလွန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤနေရာတွင် သူ၏ ပတ်လည်၌ လုံလောက်သော သဘာဝ ရတနာ များကို ဖြန့်ခင်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ထဲမှ ၎င်းတို့ကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားရမည် ဖြစ်၏။ သူက သော့ကို ဖွင့်ထားခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို ဆွဲယူနိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို နောက်မှ မေးရန် မှတ်ထားလိုက်လေသည်။

***