အခန်း ၃၉၀

အပိုင်း(၄၉၀)

ဘုန်း...

နောက်ထပ် မိုးကြိုးပစ်ချသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူသည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ သူသည် အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးနေရသည်။ ဤအစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်များသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် များကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ကီရို နှင့် မေရာ က သူ့ကို ပြောခဲ့သော်လည်း သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူတို့က သူ့ကို...

သူ ပြေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သောကြောင့် သူ ခလုတ်တိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းဖြင့် စိုက်ကျသွားတော့၏။

သူသည် ဓားနှစ်လက်စလုံးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရင်ဘတ်ဖြင့် မှောက်လျက်သား လဲကျနေခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် သူ၏ သံချပ်ကာမှ အုပ်ချုပ်သူ မှော်ပစ္စည်း က ကျောက်တုံး ပဲ့ထိန်းဒုံးကျည်များကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်နေသောကြောင့် တဖြန်းဖြန်း အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူသည် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲထားသော အနက်ရောင် မာဒြာ စေးကပ်ကပ် ရေဘဝဲလက်တံတစ်ခုဆီသို့ ခေါင်းစောင်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။

မာစီသည် ကျောက်တုံးတစ်ခု၏ အကွယ်သို့ ဝင်လိုက်၊ မြှားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်၊ လေထဲမှ အခြား ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရိုက်ချလိုက်နှင့် နောက်ထပ် မြှားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်နေခဲ့၏။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အောက်ရှိ မည်သူ့ထံမှမျှ သူမမြင်ရဖူးသော စွမ်းရည်ပြသမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

အနက်ရောင် မြှားတစ်စင်းစီသည် ကျရောက်ရာ နေရာတွင် ကပ်ငြိသွားပြီး စေးကပ်သော အချွဲအကျိများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ သို့သော် သူ၏ သံချပ်ကာကို ထိမှန်သော မြှားများတွင်မူ အခြား နည်းစနစ် တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် နှင့် အသားအရေကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး သံချပ်ကာ၏ မှော်ပစ္စည်း များကို စားသုံးနေသည့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော အက်စစ် အဆိပ် တစ်မျိုးကဲ့သို့ သူ့ကို ကိုက်ခဲနေလေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက် ဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ ၎င်းတို့က များစွာ ဒုက္ခမပေးနိုင်သော်လည်း သူ၏ သံချပ်ကာ အဆစ်များတွင် ကပ်ငြိနေပြီး မှော်သင်္ကေတ များကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေကြ၏။

ထိုစဉ် သူမ ခလုတ်တိုက်မိသွားသည်။

နောက်ထပ် ကျောက်စရစ်ခဲ တစ်လုံးက သူမကို ထိမှန်သွားသောအခါ သူမသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင် ဖိအားများအောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီ။

သူသည် အနက်ရောင် ပင့်ကူအိမ်များကို ဖြတ်တောက်ကာ ဒူးထောက်လျက် တဖြည်းဖြည်း မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့၏။ နောက်ထပ် မြှားများ ရောက်လာသော်လည်း ဓားများဖြင့် ဘေးသို့ ခုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းလှ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကပင် မခံနိုင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အမျက်ဒေါသသည် သူ့ကို ကျော်လွန်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှနေ၍ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ သံချပ်ကာသည် စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း မှေးမှိန်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားလိုက်၏။ မာစီ က သူ့ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာကြက်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆွဲတင်ရန်အတွက် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထိုလှည့်ကွက်ကို ယခင်က သူ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

သူသည် သူ၏ ဓားနှစ်လက်စလုံးရှိ တိုက်ခိုက်သူ အမြုတေကြိုး များကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ အပြာရောင် တဖြတ်ဖြတ် တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများသည် သူ၏ ဓားသွားများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်က သူမ၏ ကြိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ နောက်တစ်ချက်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူမ၏ အစိမ်းရောင် ရင်အုပ်ကာ သံချပ်ကာသည် အက်ကွဲသွားပြီး သူမကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ခိုက်မှုက သူမကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သံချပ်ကာသည် ၎င်း၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့လေသည်။

ဒါဂျီသည် တိုက်တန် ဓား နည်းစနစ် ကို အသုံးပြုကာ ဓားသွား နှစ်ခုစလုံးကို ဧရာမ အရွယ်အစား ဖြစ်လာစေရန် ဖန်တီးလိုက်၏။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ဦး၏ ခွန်အားဖြင့် သူသည် ဓားနှစ်လက်စလုံးကို သူမအပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုအင်အားသည် ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူမ တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူသည် ဓားများကို ပြန်ရုတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက် သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ သံချပ်ကာကဲ့သို့ပင် တစ်ကိုယ်လုံး အပြည့်အစုံ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် အထွတ်အထိပ် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ဦး၏ ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူမ အဆင့်တက်သွားတာလား။ သူမက အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်လား။ နောက်ပြီး... သူမမှာ သံချပ်ကာ အလွှာ ဘယ်နှစ်ခုတောင် ရှိနေသနည်း။

သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် သူ၏ ဧရာမ ဓားကြီးများကို သူမအပေါ်သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခုတ်ချနေခဲ့၏။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာသည် သူမ၏ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား ရင်အုပ်ကာကဲ့သို့ပင် ဖန်တီးထားပုံရသည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ် ပန်းပဲဆရာ များ ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလိုအလျောက် ပေါက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အက်ကွဲသွားခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်... အနှေးနှင့်အမြန်တော့ ကွဲသွားမည်မှာ သေချာလှ၏။ သူမကို ထိုသို့ ရိုက်နှက်နေရခြင်းက သူ၏ စိတ်ကို ကုစားပေးနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်၏။ သံချပ်ကာ အရည်ပျော်သွားပြီး သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သံချပ်ကာကဲ့သို့ပင် ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း မကြာမီ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့၏။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည်လည်း အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး သူမသည် အသက်ရှူရ ကြပ်နေလေသည်။

တုန်ယင်နေသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူမသည် ယခုအခါ တောင်ဝှေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လေးကို အားပြုကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

"ငါ ရှုံးပါပြီ..."

သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါဂျီ သည် သူ၏ ဓားများ ပိုမို ရှည်လျားစေရန် အသုံးပြုထားသည့် ဖန်တီးသူ နည်းစနစ် ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ရာ မူလ အနှစ်သာရများအဖြစ် ပြန်လည် ပျော်ဝင်သွားတော့၏။ သူသည် အားစိုက်ထားရသောကြောင့် မောဟိုက်နေပြီး ဓားများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် သူမ၏ အထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အောင်ပွဲ၏ ကျေနပ်မှုကို အပြည့်အဝ မခံစားရသေးချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဓားပြားဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းဘေးဘက်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ဘုန်း...

သူမသည် လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်သွားမတတ် ဖြစ်သွားပြီး လဲကျသွားသောအခါ သေခါနီး ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူ့ကို ပို၍ စိတ်ကျေနပ်သွားစေခဲ့၏။

"မင်းက အဲဒီလောက် လွယ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။ သေချာပေါက် သူမ ထိုသို့ ထင်နေခဲ့မည် ဖြစ်၏။ သူမသည် အာကူရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ သူမ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသည်။

သူသည် သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်စေရန် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖိနပ်ဖြင့် ဖိနင်းထားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်နိုင်ရန် သူ၏ သံခမောက်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း... သူ မျှော်လင့်ထားသလောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူသည် သစ်သားကျိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖိချေလိုက်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမထံမှ အသံများများစားစား မထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တတ်နိုင်သမျှ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ လေကို ပိုမို ရှူသွင်းရန် ကြိုးစားရင်း အဆုတ်ထဲတွင် ပြည့်သွားသည်အထိ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမသည် လူးလှိမ့်နေခဲ့၏။ သူက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆက်လက် ဖိနင်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ၏ အချိန်များကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ အပေါ်မှ ဖိနပ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူမကို သတ်ရမည်လား၊ မသတ်ရမည်လား ဆုံးဖြတ်ရန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ယခုအခါ ဒေါသများကို ဖွင့်ထုတ်ခွင့်ရလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အမျက်ဒေါသသည် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူမကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချက်ကို သူ သိနေခဲ့သည်။ သူသည် အာကူရာ ခံတပ်ကြီး၏ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့က ပိုမို အစွမ်းထက်နေသောကြောင့်သာ သူတို့ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်နေရခြင်းကို သူ မကျေနပ်သော်လည်း သူ လုံးဝ မိုက်မဲနေသူ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ လောလောဆယ်တွင်မူ သူတို့ကို နားထောင်ရမည် ဖြစ်၏။ သူသည် အခြားလူတိုင်းထက် ပို၍ အစွမ်းထက်လာသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် သူ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ရပေမည်။

ဒါဂျီ သည် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် မာစီ ၏ ခြေရင်းသို့ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

မာစီသည် နာကျင်စွာ အသက်ရှူနေရသည့် ကြားမှပင် နောက်ထပ် စကားလုံးများကို အတင်းအကြပ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့ကို... မသတ်ပါနဲ့..."

ဒါဂျီ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒီအတိုင်း... ထွက်သွားလိုက်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား... နင့်ရဲ့... အောင်ပွဲကို... ယူသွားပါ... ဖျက်ဆီး... မပစ်လိုက်ပါနဲ့..."

သူမ၏ အသက်အတွက် တောင်းပန်နေရချိန်မှာပင် သူမသည် သူ့ကို ဘာလုပ်ရမည်ဟု ညွှန်ကြားနေဆဲ ဖြစ်၏။ သေခါနီး အချိန်မှာပင် အာကူရာသည် သူမ၏ မိသားစု နာမည်ဖြင့် လူတိုင်းကို အမိန့်ပေးနိုင်သေးသည်ဟု ထင်မှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့ပြီး တုန်ယင်နေသော်လည်း အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် အတင်းအကြပ် ကြိုးစားလိုက်၏။

"...ကျေးဇူးပြုပြီး..."

သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

အကျည်းတန်ပြီး ပူလောင်သော ဒေါသများသည် သူ၏ အတွင်းမှ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"မင်းကို ငါ မထိရဲဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတော်စင် က မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဒါဂျီသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဓားများကို မြှောက်ကိုင်ကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်၏။ သူ သူမကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ အောင်ပွဲခံရသေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်မှသာ အစစ်အမှန် အောင်ပွဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်စဉ် မျက်လုံးထောင့်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်၏။ သူ ဓားများကို မြှောက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြန်လည် လှည့်လိုက်သည်။

အာကူရာ မာစီသည် သူ၏ ဓားများအပေါ်သို့ သူမကိုယ်သူမ ပစ်တင်လိုက်၏။

လက်နက်များသည် သူမ၏ နံရိုးများကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများသည် လက်တစ်ကမ်း အကွာမှနေ၍ နာကျင်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ သူသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အေးခဲသွားခဲ့၏။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့ထံသို့ ယိမ်းယိုင်လျှောက်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင် သူ၏ ဓားများပေါ်သို့ တမင်တကာ ခုန်ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ချေ။

သူမသည် အောက်သို့ လျှောကျသွားပြီး သူ၏ ဓားများပေါ်တွင် သူမ၏ သွေးများကို ချန်ရစ်ခဲ့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနီရောင် စွန်းထင်းနေခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများတော့ မရှိချေ။

‘အာကူရာ မိသားစုထဲက လူတိုင်းက ရူးနေကြတာလား...’

ဒါဂျီ သည် အံ့သြမှုကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဆီသို့ ပြန်လည် လျှောက်သွားလိုက်၏။ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ သံချပ်ကာသည် စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းကို ချွတ်ပစ်ကာ သံချပ်ကာ မပါဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်လေသည်။

ငွေရောင်နှလုံးသား သူတော်စင် သည် အာကူရာ ကလန် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့်အတွက် သူ့ကို ကျေနပ်မည်မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းမှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သေချာပေါက် သူမ ထိုသို့ မြင်ပါလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူသာ ပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ပြီး သူတို့အတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေများကို ရယူပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ဤကိစ္စကို သူတို့ လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားကြလိမ့်မည်။ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် ခွန်အားသည်သာ အဆုံးအဖြတ်ပေးသော အချက် ဖြစ်လေသည်။

ဒါဂျီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရပ်တန့်သွား၏။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူ၏ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

***