အခန်း ၄၉
Vol. 5 Ch. 49
အခန်း (၄၉) - သူခိုးလား…
ထိုညက လျိုဟိုင်ကျုံး တစ်ယောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့အား ဆီးကြိုနေသည်ကကား မိသားစုဝင်များ၏ ညည်းတွား အပြစ်တင်သံများသာ ဖြစ်လေတော့သည်။
“အဖေရာ... ဒီည အဖေ ကျားမိသားစုကို အလှူငွေ သွားမထည့်သင့်ဘူး။ ယွမ် သုံးဆယ်တောင်လေ။ ကျွန်တော်တို့ဘာသာ သုံးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”
လျိုကွမ်ထျန်းက ညည်းတွားလေသည်။
လျိုကွမ်ဟိုင်ကလည်း ဝင်၍ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ် အဖေ… အဖေ မရိပ်မိဘူးလား။ ယီကျုံးဟိုင်နဲ့ ကျားမိသားစုက တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားတွေလေ။ ကျားမိသားစုက ဆင်းရဲတယ်လို့များ ပြောလို့ရမလား။ ကျားတုန်းရွှီက ဘယ်လောက်ပဲ ညံ့ညံ့ တစ်လကို လစာ ယွမ် သုံးဆယ်ကျော် ရနေတာပဲ။ ဒီဝင်းထဲက အလုပ်မရှိတဲ့ လူတွေထက် အများကြီး သာမနေဘူးလား။ သူများတွေတောင် အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်ကြသေးတာ ဘာလို့ သူတို့မိသားစုကျမှ အဆင်မပြေ ဖြစ်ရမှာလဲ”
ဒုတိယအဒေါ်ကြီးကပါ မနေနိုင်ဘဲ ပွစိပွစိ ဝင်ပြောလာသည်။
“ပြီးတော့ အဘိုးကြီးယီ ထည့်လိုက်တဲ့ သုံးဆယ် ဆိုတာကလည်း နောက်ကျရင် ကျားတုန်းရွှီက သူ့ကို ပြန်ပေးရင် ပေးမှာပေါ့။ အဘိုးကြီးက ဘာလို့ သူ့နောက်လိုက်ပြီး လျှောက်လုပ်ရတာလဲ”
လျိုဟိုင်ကျုံးက စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လို့လဲ။ အဘိုးကြီးယီက အရင်ဆုံး ယွမ် သုံးဆယ် လှူပြီးတာနဲ့ ငါ့ကို သဘောထား လှမ်းတောင်းတော့တာပဲလေ။ ငါက ဒုတိယဦးကြီး ဖြစ်နေပြီးတော့ သူ့အောက် အကျခံရမလား”
“အဖေရာ... အဖေ ဒီဒုတိယဦးကြီး လုပ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့အိမ်က ဘာ အကျိုးအမြတ်မှ မရပါဘူး။ ဝင်းထဲက ကိစ္စတွေကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဆိုတာလည်း အဖေ့အလှည့် ဘယ်တုန်းကမှ မရောက်ခဲ့ပါဘူး။ အမြဲတမ်း ယီကျုံးဟိုင်ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဆရာလုပ်နေတာ။ အဖေက သူများ အသုံးချတာ ခံနေရတာကို အခုထိ မသိသေးဘူးလား”
လျိုကွမ်းထျန်က ခပ်ဟဟ ပြောလိုက်သည်။
လျိုကွမ်းဟိုင်ကလည်း ထောက်ခံကာ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ် အဖေ… ဟို ယန်ပုကွေ့ကို ကြည့်ဦးလေ။ သူလည်း တတိယဦးကြီးပဲ။ သူကျတော့ ဘာလို့ လိုက်ပြီး ယွမ် သုံးဆယ် မလှူတာလဲ။ သူက ငါး ယွမ်ပဲ လှူတာ။ နောက်ဆို အဖေ သူ့ဆီကနေ ပညာအများကြီး သင်ယူရဦးမယ်”
ထိုစကားများကြောင့် လျိုဟိုင်ကျုံး၏ မျက်နှာမှာ အိုတိုတို ဖြစ်သွားရပြီး အရှက်သည်းကာ ဒေါသပေါက်ကွဲ သွားလေတော့သည်။
“ဒီကောင်စုတ်လေး နှစ်ကောင်... မင်းတို့က ငါ့ကို ဆရာလာလုပ်ရမဲ့ အလှည့် ရောက်နေပြီလား။ အရေပြားတွေ ယားနေကြပြီ ထင်တယ်”
ထိုသို့ဆိုရင်း တံခါးနောက်ရှိ တံမြက်စည်းရိုးကို ဆွဲယူ၍ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။
“မင်းတို့ကောင်တွေ လူကြီးလူငယ် အနိမ့်အမြင့် နားလည်သေးရဲ့လားလို့ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ဤသို့ဖြင့် လျိုအိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပြာယာခတ်ကာ ဆူညံပွက်လော ရိုက်သွားရ ပြန်လေသည်။
တစ်ဖက်အိမ်ရှိ ရွှီတာ့မောက်ကမူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အောင်ပွဲခံ လာရသူပမာ စိတ်ကျေနပ် ဝင့်ကြွားလျက် ရှိနေသည်။
“ဟွန်း... ယီကျုံးဟိုင်ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးက တစ်နေ့ တစ်နေ့ ငါ့ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ပဲ ကြံစည်နေတာ။ ဒီနေ့တော့ သူ့ဆန္ဒကို ငါ လုံးဝ အပြည့်မခံဘူးလေ။ သူက ငါ့ကို အလှူငွေ အများကြီး ထည့်စေချင်ပေမဲ့ ငါကတော့ လုံးဝ မထည့်ဘူး။ သူ စိတ်ကောင်း မရှိမှန်း ငါသိသားပဲ။ လူတိုင်းရဲ့ ပိုက်ဆံကိုယူပြီး ကျားမိသားစုကို သွားဖားချင်နေတာ”
ရွှီတာ့မောက်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။
လုံရှောင်အယ်ကလည်း ပြောလေသည်။
“ဒီပထမဦးကြီးက တကယ် ယုတ်မာလွန်းတယ်။ ကွယ်ရာမှာ ရှင့်အကြောင်း မကောင်းပြောတာက တစ်နေ့ကုန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလှူငွေ ကောက်တော့ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းဖို့ ကြံတယ်။ တာ့မောက်... ကျွန်မပြောရရင် ရှင် သူ့ကို တစ်ပြားမှကို မလှူသင့်ဘူး”
ရွှီတာ့မောက်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း ဤသို့ ရှင်းပြလေသည်။
“အယ်ဇီရ... မင်း ဒါကို နားမလည်သေးပါဘူး။ အလှူငွေ ကိစ္စဆိုတာ သူများတွေက တရားဝင် အကြောင်းပြချက်နဲ့ တောင်းဆိုလာရင် မလှူလို့ မရဘူးလေ။ အဲဒီလိုမှ မလှူရင် လူတွေရဲ့ အတင်းပြောတာနဲ့တင် အသက်ရှူကျပ် သေသွားနိုင်တယ်။ နည်းလမ်းရှာပြီး နည်းနည်းလေး လှူရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ယီကျုံးဟိုင်ဆိုတဲ့ လိပ်ဥကောင်က တော်တော် ယုတ်မာတာ။ ပထမဦးကြီး ရာထူးကို သုံးပြီး လူမျက်နှာ လုပ်ချင်နေတာ”
ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ ချီးမွမ်းစကား ဆိုပြန်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ချုံးဇီကိုပဲ ချီးကျူးရမယ်။ ဒီကောင်လေး ဒီနေ့ လုပ်သွားတာ တကယ်ကို လန်ထွက်နေတာပဲ။ ယီကျုံးဟိုင်နဲ့ ကျားတုန်းရွှီတို့ကို အောင့်သက်သက်နဲ့ ခံသွားရအောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာလေ။ သူ့ကို မြင်တယ်မလား… ဒီလို အလုပ်လုပ်တတ်တဲ့လူက မကြီးပွားပဲ မနေဘူး။ နောက်ဆို ငါတို့ သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင် လုပ်ထားရမယ်။ ဒါက ငါတို့အတွက် လုံးဝ နစ်နာစေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ပါ့ ကျွန်မလည်း ချုံးဇီကို တကယ် လေးစားမိတယ်။ အရည်အချင်းလည်း ရှိသလို ဉာဏ်လည်း ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်... ပထမဦးကြီးရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မြည်းမျက်နှာထက်တောင် ရှည်နေသေးတယ်။ ဟားဟား... ရယ်ရလွန်းလို့”
လုံရှောင်အယ်မှာ သဘောကျလွန်းလှသဖြင့် ဗိုက်နှိပ်၍ပင် ရယ်မောနေလေတော့သည်။
“ဟွန်း... ဒီဝင်းထဲမှာ ရှာကျူးဆိုတဲ့ လူအကြီးပဲ ရှိတာ။ ချင်ဟွိုင်ရူနဲ့ ယီကျုံးဟိုင်တို့ လှည့်စားတာကို အခုထိ မသိသေးဘူး။ ဒီနေ့ သူလည်း တော်တော် ဒေါသထွက်နေမှာ သေချာတယ်။ မူလက ယွမ် နှစ်ဆယ်ထုတ်ပြီး ချင်ဟွိုင်ရူကို ဖားပြီး ကျားတုန်းရွှီရဲ့ မိန်းမကို ကူကျွေးမလို့လေ။ အခုတော့ ကောင်းရော... ပိုက်ဆံက ချင်ဟွိုင်ရူလက်ထဲ မရောက်သွားဘူး။ ဟားဟား... ဒီလို အမြီးနန့်ပြီး ဖားတဲ့ ကောင်ကြီး သူ့ညီမကို ဘာနဲ့ ကျွေးမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ချုံးတို့ မိသားစုမှာ အိမ်တွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ မျက်ရည်ကျမတတ် ရယ်မောနေကြလေသည်။
ယနေ့တွင် မိမိတို့ဘက်မှ ငါးယွမ် လှူဒါန်းလိုက်ရသော်ငြား ဦးလေးဝမ်တို့ မိသားစုအတွက်မူ ယွမ် သုံးဆယ်ကျော်မျှသော အလှူငွေကို အခမဲ့ ရရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။ အခြားသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ကား မဟုတ်ပေ။ အတိတ်ကာလက ဦးလေးဝမ်နှင့် ဒေါ်လေးဝမ်တို့သည် မိမိတို့အပေါ် ကူညီစောင့်ရှောက်မှုများစွာ ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယန်ချုံးအနေဖြင့် ဤငါးယွမ်ကို လှူဒါန်းလိုက်ရခြင်းမှာ လုံးဝ တန်သည်ဟု ယူဆထားလေသည်။
ထို့အပြင် ယီကျုံးဟိုင်နှင့် ကျားမိသားစုတို့ကို အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲသွားစေခြင်းကပင် အကျေနပ်ဆုံးသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝင်းအတွင်းရှိ လူအများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သိမြင်နိုင်ပေသည်။
“အစ်ကို... အဲဒီ ယီမျိုးနွယ် အဘိုးကြီးက ကျွန်မတို့အိမ်ကို အမြဲ ရန်ရှာချင်နေတာ။ တစ်ရက် နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာမှ မဟုတ်တာ”
ယွီရှို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလေသည်။
“ဟုတ်တယ် အစ်ကို။ ဒီဝင်းထဲက လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာကြတာလဲ မသိဘူး”
ယန်ရှောင်ကျွမ်းကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံ လေသည်။
ယန်ချုံးကမူ ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“သူတို့ ယုတ်မာတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့မှာ သူတို့ကို ဆုံးမဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီလူတွေက တိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ။ ငါတို့ အဆင်မပြေ ဖြစ်တုန်းက ငါတို့ကို အထင်သေးပြီး အမြဲ နှိပ်စက်ချင်ကြတာ။ ငါတို့ အဆင်ပြေသွားတော့လည်း သူတို့အားလုံးက မနာလိုဝန်တို စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ငါတို့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ညှစ်ထုတ်ဖို့ပဲ ကြံနေကြတာလေ။ နှမြောစရာ ကောင်းတာက သူတို့ လူမှားသွားတာပဲ။ ငါ ယန်ချုံးက သူတို့ သဘောတိုင်း လာနှိပ်စက်လို့ရတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး”
သူ၏ စကားသံပင် မဆုံးသေးမှီ စနစ်၏ အသံက ကြိုတင် သတိပေးချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။
“ဒင်… အိမ်ရှင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ တစ်ဖက်လူကိုပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကာ တိရစ္ဆာန်များကို အောင်မြင်စွာ အပြစ်ပေးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် စနစ်၏ ဆုလာဘ်ကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ပါသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့် တရုတ်တိုင်းရင်း ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်ပါသည်”
နတ်ဘုရားအဆင့် တရုတ်တိုင်းရင်း ဆေးပညာတဲ့လား။
ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်နောင်၌ မိမိသည် နတ်သမားတော်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်လာချေရှိသည်။ ယခင်က ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုများထဲမှ နတ်သမားတော်များကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုး မိမိထံသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်နည်းဟု ယန်ချုံး တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ဤပညာရပ်ကို ရရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ယွီရှို့နှင့် ယန်ရှောင်ကျွမ်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ဦးစွာ ပြုစုပျိုးထောင် ပေးရပေမည်။ သူတို့နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ လေပြင်းနှင့် နှင်းတောများကြားတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှည့်လည် တောင်းရမ်းခဲ့ရပြီး တခြားတစ်ဦးမှာလည်း ကျေးလက်ဒေသတွင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးစွာဖြင့် ဒုက္ခအဖုံဖုံကို ခံစားခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားတွင် ရောဂါဝေဒနာများ စွဲကပ်နေနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်ပြုစု ပျိုးထောင်ပေးရန် လိုအပ်လျက် ရှိနေပေသည်။
သို့ရာတွင် ယန်ချုံးသည် ချက်ချင်း လက်မလှုပ်သေးပေ။ ယနေ့ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်ကာ မနက်ဖြန်၌ အလုပ်တက်ရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့် နောက်မှသာ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ မကြာမီမှာပင် မီးငြိမ်းလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက် အိပ်စက်ကြလေတော့သည်။
အပြင်ခန်းရှိ ယန်ရှောင်ကျွမ်းမှာ မကြာမီမှာပင် အိပ်မောကျသွားခဲ့သော်လည်း ယွီရှို့မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မပြယ်သေးဘဲ ယန်ချုံး၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားတကြီးဖြင့် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေလေသည်။ စကားပြောရုံသာမက လက်ပါခြေပါ လာရောက် ထိတွေ့နေသေးသည်။
ယန်ချုံးကလည်း အလိုအလျောက် ငြိမ်သက်မနေဘဲ အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်သွားရသူမှာ ယွီရှို့သာ ဖြစ်လေသည်။
ယွီရှို့ တစ်ယောက် စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်ဖြင့် ယန်ချုံး၏ ဘေးနားတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်ငြား ယန်ချုံးမှာမူ လိုအင် မပြည့်သေးပေ။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး အထူးသဖြင့် အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် ပုံမှန်ထက် ထူးကဲကာ သဘာဝလွန်လောက်အောင်ပင် သန်မာနေသည်ကို သူ သတိထားမိလာသည်။ ယွီရှို့ အနေဖြင့် မိမိ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို မခံနိုင်မည်ကိုသာ မစိုးရိမ်ရပါက သူသည် တစ်ညလုံး နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် ဆက်လက်သွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ယွီရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ကောင်းမွန်အောင် ပြုစုပျိုးထောင် ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ယန်ချုံးသည် ယွီရှို့၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းများတင်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုး သွားလေတော့သည်။ အခြေအနေမှာ သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပေသည်။ ယွီရှို့သည် အပေါ်ယံအားဖြင့် ကျန်းမာပုံပေါက်နေသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ယခင်က လှည့်လည် တောင်းရမ်းခဲ့ရသည့် ရက်များတွင် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကလီစာအချို့မှာ ပျက်စီးထိခိုက် နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက လူနေမှုဘဝ တိုးတက်လာမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန် လာသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
နည်းလမ်းရှာ၍ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို ရှာဖွေကာ ရှို့အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန် လာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးရပေမည်။
ယန်ချုံး တစ်ယောက် ယွီရှို့အပေါ် သနားဂရုဏာ သက်ရင်း စိတ်တွင်းမှ စီစဉ်တွေးတော နေခိုက်မှာပင် သူ၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် တွန့်သွားပြီး နားကို စွင့်လိုက်မိလေသည်။ အပြင်ဘက်ဆီမှ တရှရှ ခြောက်ကပ်ကပ် အသံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
အစပိုင်းတွင် အပြင်ခန်းမှ ယန်ရှောင်ကျွမ်း အိပ်မပျော်သေးဘဲ လူးလိမ့်နေသည်ဟုသာ သူ ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ ဝင်းအတွင်းရှိ လွတ်နေသော အခန်းကို အမြန်ဆုံး ရယူပြီး သူမအတွက် သီးသန့် နေရာချပေး ရပေမည်။ မိမိနှင့် ယွီရှို့တို့ ချစ်တင်းနှီးနှောနေသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ နောက်တစ်နေ့၌ နီရဲနေတတ်သည်ကို သူ သတိထားမိသည်။
သို့သော် သေချာစွာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သူ သတိပြုမိသွားလေသည်။ ထိုအသံမှာ လူတစ်ယောက် လူးလိမ့်နေသည့် အသံနှင့် မတူဘဲ တံခါးမင်းတုတ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်ဆွနေသည့် အသံနှင့် ပို၍ တူနေပေသည်။
သူခိုးများလား...