အခန်း ၂၉
Vol. 3 Ch. 29
29
ရွာပြင်သို့ ထွက်လာသော ခရိုင်ဝန်ရှန်သည် ထိုကလေးမလေးကို ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
‘ငါ သူ့ကို ဘယ်မှာ တွေ့ဖူးပါလိမ့်’
‘မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ၊
ဒီကလေးမလေးက ၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို’
ယခုရက်ပိုင်း အလွန် အလုပ်များနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
‘ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’
ခရိုင်ဝန်ရှန်မှ သူ့လူများနှင့်အတူ ဂူထံသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ကျိုး၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေ၏။ ထျဲနျိုမှ ခြံဝင်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ရွာလူကြီးလေး၊ ရွာလူကြီးလေး၊ လူယုတ်မာ ရောက်နေပြီ"
'လူယုတ်မာ’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို အရင်တစ်ခေါက်က ရွာလူကြီးလေးဆီမှ သူ ကြားဖူးခဲ့ခြင်းပင်။ မိန်းမများကို ရိုက်သည့် ယောက်ျားများမှာ လူယုတ်မာများသာ ဖြစ်သည်ဟု ရွာလူကြီးလေးက ပြောခဲ့သည်။
ကလေးဆိုးလေး အချို့၏ အတင်းပြောချင်စိတ် ရေဒါများ 'ဝှစ်' ခနဲ ချက်ချင်း ပွင့်သွားကြသည်။
"ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ"
"မြစ်ကမ်းဘေးမှာလေ၊ ငါ့ဒေါ်လေး အဲ့ဒီမှာ အဝတ်လျှော်နေတုန်း ကျောက်တတို့ မိသားစုနဲ့ သွားတိုးတာ၊ အခု မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ငါ့အဒေါ်လေးကို သူတို့ ဝိုင်းထားကြတယ်"
ထျဲနျိုမှာ သူ့အဒေါ်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး လူယုတ်မာ၏ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှုနောက်သို့ ပါသွားမည် စိုး၍ ယခု အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများ ခြံဝင်းထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကြပြီး မြစ်ကမ်းဘေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြလေသည်။ ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကို လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေချိန် သွားကြည့်ရပေမည်။
မြစ်ကမ်းဘေး၌ ယခုဆိုလျှင် ဆူညံနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူတစ်စုမှ ရွှီရှောင်ရှောင်ကို ဝိုင်းထားပြီး တစ်ခုခုအား အတင်း ဆွဲယူနေကြသည်။ ရှောင်ကျိုးနှင့် တခြားသူများက ပွဲကြည့်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာကို ရွေးပြီး ရှေ့ဆုံးသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားကြသည်။ တနွီ ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထျဲနျိုကို မေးလိုက်သည်။
"နင့်အဘွားရော ဘယ်မှာလဲ"
"မြို့ကို သွားတယ်"
ထျဲနျို ပြန်ဖြေသည်။
ကျောက်တတို့ မိသားစု လာပြီး ပြဿနာရှာရဲသည်မှာ မဆန်းပါပေ။ သူတို့ အဘွားရွှီ မရှိချိန်အား အခွင့်ကောင်း ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
"အိမ်က ကြက်တွေ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ဥတွေချည်း အရူးအမူး ဥနေတာ၊ အဘွားက ရက်ခြားပြီး မြို့ကို ကြက်ဥသွားသွား ရောင်းနေရတယ်"
ထျဲနျို ဆက်ပြောလေသည်။
ရှောင်ကျိုးမှာ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
‘တခြား ဘာဖြစ်ရမှာလဲ’
ယွိဟွာ ရွာမှ ကြက်များအား ကြက်စာများ ထပ်ကျွေးနေခြင်း ဖြစ်မည်။
‘စနစ်ဆီက ကြက်စာတွေက ဘာပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ပါလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ’
ရွာမှ ကြက်များ ထိုကြက်စာကို စားပြီးသည်နှင့် တစ်နေ့ကို ဥ အလုံးပေါင်းများစွာ ဥကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရှောင်ရှောင်၊ ကိုယ် မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ လာတာ"
ကျောက်တမှအရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြရင်း ရွှီရှောင်ရှောင်ကို လှမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မသိသူများက ရိုးသားသော လူမိုက်ကြီးမှ စိတ်ဆိုးနေသည့် သူ့မိန်းမကို အိမ်ပြန်ရန် လာတောင်းပန်နေသည်ဟု ထင်ကြမည်ပင်။
"ကျောက်တ၊ ရှင်နဲ့ကျွန်မ ကွာရှင်းပြီးပြီလေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရှင့်အိမ်မှာ ကျွန်မအမေ ပြောခဲ့တာကို သေချာ မရှင်းလင်းသေးဘူးလား"
ရွှီရှောင်ရှောင်မှ ကျောက်တ၏ လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ ကျောက်တသည် ထိုမိန်းမ ကျေးဇူးကန်းသည်ဟုသာ ခံစားနေရ၏။
‘ဒီလောက်လူတွေ အများကြီးရှေ့မှာ သူ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ သူကိုယ်တိုင် လာခဲ့ပြီးပြီကို’
"ရှောင်ရှောင်၊ ကိုယ် တကယ် မှားမှန်း သိပါပြီ"
"သူ ဒူးထောက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူးလို့ရော ကတိပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အရင်တုန်းက ရွာလူကြီးလေး ပြောဖူးသလိုပဲလေ၊ အစ်မရှောင်ရှောင်သာ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခံရပြီး ပြန်ပါသွားရင် သူက ပိုဆိုးလာမှာပဲ၊ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုဆိုတာ တစ်ခါစပြီးရင် ဘယ်တော့မှ မဆုံးတော့ဘူး၊ ခွေးက ချေးစားတဲ့ အကျင့်ကို ဖျောက်လို့မရဘူးတဲ့"
တနွီမှ ကျောက်တကို ကြည့်ရင်း ရွာလူကြီးလေးကို မေးလိုက်သည်။
ရွာလူကြီးလေး အရင်တုန်းက သူတို့ကို ပြောပြဖူး၏။ ထိုအရာများက လူယုတ်မာများ၏ ပုံမှန် နည်းလမ်းများသာ။ နောင်တစ်ချိန် အိမ်ထောင်ပြုလျှင် မျက်စိဖွင့်ထားရန်နှင့် သူတို့စကားကို အလွယ်တကူ မယုံရန် အကြံပေးထားခဲ့ခြင်းပင်။
သူမ ပြောလို့ မဆုံးသေးခင်တွင် ကျောက်တ ရွှီရှောင်ရှောင်၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
"ရှောင်ရှောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မရဲတော့ပါဘူး"
ကျောက်တမှာ ရွှီရှောင်ရှောင်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး နှပ်များ၊ မျက်ရည်များဖြင့် ငိုယိုတောင်းပန်နေသည်။ ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများက အလွန် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်များနှင့် ကြည့်နေကြ၏။
ရွှီရှောင်ရှောင် ထိုယောင်္ကျားအား ကြည့်ပြီး ရွံရှာမှုသာ ခံစားရကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေး ပိုကျယ်သွားစေရန် နောက်တစ်လှမ်း ထပ်ဆုတ်လိုက်သည်။
ကျောက်တ စကားပြောပြီးသွား၍ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာသားများ သူ့ဘက်မှ ဝင်ပြောပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူကမှ သူ့ကို မသနားကြပေ။ ရွာသားများမှာ ယင်းအား ရယ်စရာတစ်ခုဟုသာ ထင်နေကြသည်။ တနွီ ပြောသည့်စကားကို လူတိုင်း ကြားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်ပင် ခွေးက ချေးစားသော အကျင့်ကို ဖျောက်၍ မရပေ။
ရွှီရှောင်ရှောင် ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်၍ အဘွားကျောက်မှ အမြန် ဝင်ပြောလေသည်။
"ရှောင်ရှောင်၊ တလန်က သူမှားမှန်းသိပြီး ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေနေပါပြီ၊ သူက သမီးကို အမြဲတမ်း ရင်ထဲမှာ ထားတာပါ၊ ကြည့်ပါဦး၊ သမီး ကလေးမရနိုင်ပေမယ့် သူက သမီးကို ပြန်ခေါ်ပြီး အတူတူ နေချင်နေတုန်းပဲလေ၊ လင်မယားဆိုတာ ရန်မဖြစ်ဘဲ မနေပါဘူး၊ အိပ်ရာခေါင်းရင်းမှာ ရန်ဖြစ်ပေမယ့် ခြေရင်းရောက်ရင် ပြန်တည့်သွားကြတာပါပဲ၊ ရှောင်ရှောင်ရယ်၊ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါတော့"
သူ့အမေ ရွှီရှောင်ရှောင်နှင့် စကားပြောနေစဉ် ကျောက်တမှာ ရွှီရှောင်ရှောင်၏ လက်ကို ချက်ချင်း လှမ်းဆွဲလိုက်၏။ ယနေ့ ဤမိန်းမကို သေချာပေါက် ပြန်ခေါ်သွားရမည်ဟု သူ တွေးထားသည်။
ရွှီရှောင်ရှောင် သူမလက် အဆွဲခံလိုက်ရသည်အား သိလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ပြီး ကျောက်တ၏ လက်ကောက်ဝတ်အား ပြန်ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ကျောက်တ သူ့လက်ကို ပြန်အဆွဲခံလိုက်ရ၍ ဝမ်းသာသွားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ ကမ္ဘာကြီး လည်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဘဲ ရွှီရှောင်ရှောင်မှ သူ့ကို ပခုံးကျော်ပြီး ပစ်ပေါက်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရွှီရှောင်ရှောင် ကျောက်တ၏ ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားလိုက်၏။
"ဘာလဲ၊ ငါ့ကို ရှင်တို့ မိသားစုရဲ့ ခိုင်းနွားအဖြစ် ပြန်ခေါ်သွားချင်လို့လား"
"ပုန်ကန်နေပြီ၊ ပုန်ကန်နေပြီ၊ အမလေး ငါ့သားလေး"
အဘွားကျောက် အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် လုပ်လိုက်သည်။ ရွှီရှောင်ရှောင်မှ ခြေထောက်ကို ပို၍ ဖိချလိုက်ရာ ကျောက်တမှာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ငါ့သားကို လွှတ်လိုက်စမ်း"
ရွှီရှောင်ရှောင် ကျောက်တကို သေအောင် နင်းထားမည်အား ကြောက်၍ အဘွားကျောက် ရှေ့ဆက်မတိုးရဲတော့ပေ။
ရွှီရှောင်ရှောင်မှ ကျောက်တ၏ ခေါင်းကို နင်းထားရင်း မထီမဲ့မြင်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ပြန်ခေါ်သွားမလို့ မဟုတ်ဘူးလား၊ အတော်ပဲ၊ ရှင်တို့ မိသားစုရဲ့ ခိုင်းနွားအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီး ရှင့်ရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို ဒီလောက် ကြာကြာ ခံခဲ့ရတာ၊ ငါ့ဒေါသတွေ မပြေသေးဘူး၊ အတိုးနည်းနည်းတော့ ပြန်ယူရမှာပေါ့"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ မြေကြီးပေါ်မှ လူကို နောက်တစ်ကြိမ် အားကုန် နင်းချလိုက်ပြန်၏။
ကျောက်တမှာ နာကျင်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဟန်လည်း မဆောင်နိုင်တော့ပေ။
ယခု သူလိုချင်သည်မှာ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ခြေထောက်ကို အမြန် ဖယ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။
ကျောက်တ၏ သနားစရာ အခြေအနေကို မြင်သောကြောင့် အဘွားကျောက်မှာ ရွှီရှောင်ရှောင်ကို ပြန်မခေါ်တော့ချေ။ သူမ အမြန် ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ သမီးကို ပြန်မခေါ်တော့ပါဘူး၊ ခြေထောက်ကို မြန်မြန် ဖယ်ပေးပါ"
ရွှီရှောင်ရှောင်မှ ထိုစကားကို ကြားပြီး အောက်ကလူလည်း သနားစရာကောင်းအောင် ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်နေသည်အား မြင်လိုက်ရ၏။
ဒေါသမပြေသေးသော ရွှီရှောင်ရှောင်မှ ကျောက်တ၏ ခေါင်းပေါ်က ခြေထောက်ကို မ,ပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ခြေထောက်ကို ပြန်တင်ပြီး ခြေဖဝါးဖြင့် ပွတ်ချေလိုက်၏။
"ထွက်သွား၊ နင့်ကို တွေ့တိုင်း ရိုက်မယ်"
ရွှီရှောင်ရှောင် စကားကို အလျှော့မပေးဘဲ ခြေထောက်အား ရုတ်လိုက်သည်။ အဘွားကျောက်မှ ကျောက်တကို အမြန် ထူပေးပြီး ထိုအရူးမထံမှ လွတ်အောင် ပြာပြာသလဲ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။
ထောင်ယွမ်ရွာမှ ရွာသားများက ရွှီရှောင်ရှောင်ကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
‘ဘုရားရေ၊ ဒါက ရွှီမိသားစုရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေး တကယ် ဟုတ်သေးရဲ့လား’
အားလုံးက သူမကို ကြည့်နေကြတာ မြင်တော့ ရွှီရှောင်ရှောင် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး နားရွက်နားမှ ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရွာသားတွေနဲ့အတူ သိုင်းလေ့ကျင့်နေတာ အတော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက် အကျိုးရှိလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး၊ ကြည့်ရတာ တော်တော် အသုံးဝင်ပုံပဲ၊ နောက်ဆိုရင် ပိုကြိုးစားပြီး သိုင်းဆက်လေ့ကျင့်ရမယ်"
ထိုစကားအား ကြားရ၍ ရွာသားများ၏ စကားဝိုင်းမှာ သိုင်းလေ့ကျင့်သည့် အကြောင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားတော့သည်။
"ငါက အကြာကြီး လေ့ကျင့်ထားတာဆိုတော့ အပြင်မှာ လူ ၃ ယောက်လောက်ကို ယှဉ်နိုင်လောက်တယ် ထင်တယ်"
ကျောက်တလန်မှာ ရွှီရှောင်ရှောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းမတစ်ယောက်ပင် သိုင်းလေ့ကျင့်၍ ဤမျှ ရလဒ်ကောင်းများ ရနေသည်အား မြင်ရာ သူလည်း ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် လူအတော်များများကို ယှဉ်နိုင်လောက်ပြီလို့ တွေးလိုက်သည်။
"ဟွန်း၊ ငါကတော့ မင်းထက် ပိုသန်မာတာ သေချာတယ်"
"ကြွားနေတာ၊ မင်းက အဲ့လောက်စွမ်းရင် နောက်တစ်ခါ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့"
"ယှဉ်ပြိုင်မယ်လေ၊ ပြိုင်မယ်"
လူမိုက်တစ်စုမှာ မည်သူအသန်မာဆုံးလဲဆိုသည်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဆူဆူညံညံ တောင်းဆိုနေကြသည်။ အနီးနားမှ အဒေါ်ကြီးများကလည်း အလျှော့မပေးကြပေ။ သူတို့က ကိုယ့်ယောင်္ကျားများထက် ပိုသန်မာသည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေကြ၏။
ကျောက်ဟူ သူ့ဘေးမှ ဖက်တီးလေးကို တိတ်တဆိတ် ပြောပြလိုက်သည်။
"ငါက ငါ့အဖေထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်၊ အခုဆို ငါ့အဖေက ငါ့ကို ရိုက်ချင်ရင်တောင် ဖမ်းလို့မမိတော့ဘူး"
"တကယ်လား"
ဖက်တီးလေး စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။
‘သူသာ သိုင်းလေ့ကျင့်ရင် သူ့အဖေ သူ့ကို ရိုက်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့’
"ငါ ပျံတောင်ပျံနိုင်တယ်၊ ငါ့အဖေက မပျံနိုင်ဘူး၊ ငါ့အဖေက အခုလောလောဆယ်ပဲ ငါ့ထက် သန်မာနေတာ၊ ငါ အသက်နည်းနည်း ကြီးလာရင် ငါ့ခွန်အားက သူ့ထက် သေချာပေါက် သာသွားမှာ"
ကျောက်ဟူမှ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျိုးက ရွာသားများ သိုင်းပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့အတွက် သိုင်းပြိုင်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးရန် အချိန်တန်ပြီဟု တွေးလိုက်၏။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ဈေးဝယ်စင်တာထဲ၌ ပစ္စည်းများ များစွာ ရှိသောကြောင့် ဆုလက်ဆောင်အဖြစ် အချို့ကို လဲလှယ်ပေး၍ ရသည်ပင်။
အနီးနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ပွဲကြည့်နေသည့် ရှန်ကျစ်ယွမ်ကို မည်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်နေပြီး သူမစိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
'ငါ သင်ခန်းစာ ရသွားပြီ၊ ငါ သင်ခန်းစာ ရသွားပြီ'
နောက်တစ်ချိန် သူမ လူယုတ်မာနှင် တွေ့လျှင် အစ်မရွှီကဲ့သို့ လုပ်ပစ်မည်။