အခန်း ၄၃
Vol. 5 Ch. 43
43
'မဟုတ်ဘူး’
အသက်အရွယ် မကိုက်ညီပေ။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရှီသည် သူ၏ အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ ရှောင်ကျိုး၏ အနားသို့ သွားလိုက်သည်။ သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ရှောင်ကျိုး၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။
"မင်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ"
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရှီ၏ အသံသည် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ငယ်ဘဝက အတူတူ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသော သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီမငယ်လေးတို့၏ အရိပ်အယောင်များကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများမှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရှီ၏ ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူတွင် ရန်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို ရှောင်ကျိုး အာရုံခံမိ၏။ သူမ ပုခုံးပေါ်မှ ထိုလူ၏ လက်များကို ရုန်းဖယ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ဆုတ်ခွာကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေးက သမီးကို သိလို့လား၊ သမီးက ထောင်ယွမ်ရွာက ရှောင်ကျိုးပါ၊ ဦးလေးကရော ဘယ်သူလဲ"
ရှီအန်းလေးမှာလည်း မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြနေ၏။
အိမ်ထဲမှ ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ အဘိုးကုနှင့် အခြားသူများမှာ အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာကြသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာရတာလဲ၊ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ အဲဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလား"
အဘိုးကု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။ လူကြီးတန်မဲ့ သေချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ဟု သူ ယူဆ၏။ အဘိုးကုသည် ထိုလူကို ဝါးကုတင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ပြန်တွန်းပို့လိုက်သည်။
သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထပ်မံ ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
"မင်းက ရှီမိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရစ်သူလေ၊ မင်းက ရန်သူတွေ အလိုအတိုင်း ရှီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ကို ပြတ်တောက်သွားအောင် လုပ်ချင်နေတာလား"
"ငါက မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါးနှစ်တောင် အချိန်ပေးပြီး ကယ်တင်ထားခဲ့တာ၊ မင်း တကယ်ပဲ သေချင်တယ်ဆိုရင် တခြားနေရာမှာ သွားသေစမ်း၊ ငါ့ရဲ့ ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းမှာတော့ လာမသေနဲ့"
"ငါက မင်းအဖေရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့သာ မဟုတ်ရင် မင်း အသက်ရှင်မရှင် ငါ ဂရုစိုက်နေမယ် ထင်နေလား"
တစ်ဖန် ရှီမိသားစုဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ရှောင်ကျိုး အရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ထိုအမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။
အဘိုးကု၏ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရှီသည် ရှောင်ကျိုးနှင့် ရှီအန်းတို့ကိုသာ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလားပင်။
ရှီအန်းလေးမှာ ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ရှောင်ကျိုး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။
"ရှီရှန့်၊ ငါ့နာမည်က ရှီရှန့် ပါ"
ရှီရှန့်သည် ဤကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူ၏ ပဉ္စမမြောက်ညီမလေးနှင့် တတိယမြောက်အစ်ကိုတို့၏ ကလေးများ ဖြစ်ရမည်ဟု အသေအချာ ယုံကြည်နေသည်။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ဆင်တူလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
ရှောင်ကျိုးနှင့် ရှီအန်းတို့မှာမူ ခေါင်းခါပြကြသည်။ သူတို့သည် ဤအမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ရှီ ဆိုသော မျိုးရိုးနာမည်ချင်း တူနေကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ရှီအန်းလေး ခေါင်းခါနေရင်းမှ တစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ ရှောင်ကျိုး၏ နောက်မှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာ၏။
"ဦးလေးလား"
ရှီအန်းသည် သူတို့မိသားစု၏ ဘိုးဘွားစင်မြင့်ပေါ်တွင် ဤအမည်ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်ကို မှတ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဦးလေးမှာ သေဆုံးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိကြသည်။ သူတို့သည် ခုနလေးတင်မှ ရှီမိသားစုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် သေဆုံးသွားပြီဟု ယူဆထားသော လူတစ်ယောက်မှာ အသက်ရှင်လျက် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
အဘိုးကုမှာလည်း ရှီရှန့်မှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်သည်အား ဆက်၍ မဆူနိုင်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် ရှီရှန့်ထက်ပင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ပို၍ သိချင်နေတော့သည်။
လွန်ခဲ့သည့် အချိန်အနည်းငယ်က မြို့တော်မှ သတင်းများအရ ရှီမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးလေးမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရှီမိသားစုမှ အဘွားအိုမှာလည်း နာမကျန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အဘိုးကုသည် အဘွားအိုထံသို့ စာတစ်စောင်ရေးကာ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရှိနေပြီး မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးကြောင်း ပြောပြရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူး၏။
သို့သော် ရှီရှန့်မှ သူ၏ အသက်ရှင်ရန်ရက်မှာ နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မိခင်ကို နောက်ထပ် စိတ်ဒဏ်ရာ မပေးလိုတော့ဟု ဆိုကာ တားမြစ်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် သူ၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုများမှာ သူ့ကို ကာကွယ်ရင်း စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးခဲ့ကြရသဖြင့် သူတစ်ဦးတည်း ယုတ်ညံ့စွာ အသက်ရှင်နေရသည်မှာ မိသားစုကို မျက်နှာပြစရာ မရှိတော့ဟု ဆိုကာ သေခြင်းတရားကိုသာ ရွေးချယ်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှီရှန့်သည် ရှောင်ကျိုးကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သူ၏ ညီမငယ်လေး ငယ်စဉ်ကနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။ ရှီရှန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာ၏။
သူ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"ရှောင်ကျိုး၊ ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေးပါ"
ထို့နောက် ရှီအန်းကိုလည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်ပြန်၏။
"ရှီအန်း၊ ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေးငယ်ပါ"
ဝါးအိမ်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းသည့် ပွဲတစ်ခုအဖြစ် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။
ရှောင်ကျိုး ခေါင်းကိုစောင်းကာ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ"
အဘယ်ကြောင့် သူမက သူ့ကို 'ဦးလေး' ဟု ခေါ်ရပြီး၊ ရှီအန်းကမူ 'ဦးလေးငယ်’ ဟု ခေါ်ကာ၊ ရှီအန်းမှ သူမကို 'မမ' ဟု ခေါ်နေရသနည်း။ ရှောင်ကျိုးမှာလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။
ရှီရှန့် ရှောင်ကျိုး၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို မည်သို့ ပြောပြရမည်အား မသေချာ ဖြစ်နေရှာတော့၏။
မိခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည့်အပြင် ဖခင်ဖြစ်သူသည်လည်း မိခင်နှင့် မိခင်ဘက်မှ ဘိုးဘွားမိသားစုများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် တရားခံ ဖြစ်နေနိုင်ပါသလား။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။
"မင်းရဲ့ မေမေက ငါ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက် ညီမလေးပါ၊ သူမက "
ရှီရှန့် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ညီမငယ်လေးမှာ ချောက်ထဲကျကာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု သူ ပြောရန် ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှောင်ကျိုး မည်သို့ ပေါ်လာသနည်း။ ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
"မင်း မေမေနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းမေမေဆီက အမှတ်တရပစ္စည်း တစ်ခုခုများ ကျန်ခဲ့သလား"
ရှောင်ကျိုးသည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။
"သမီးကို ကောက်ရတုန်းက ဒီဆွဲပြားက ကိုယ်ပေါ်မှာ ပါလာခဲ့တာလို့ ရွာက လူကြီးတွေက ပြောကြတယ်"
ရှီရှန့်သည် ရှေးဟောင်းလက်ရာ အလွန် ပြောင်မြောက်သော ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လှမ်းယူလိုက်၏။ ဆွဲပြား၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပတ္တမြားငယ်လေးတစ်လုံး မြှုပ်နှံထားပြီး နေရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။ ထိုကျောက်မျက်ပေါ်တွင် "ရှီ" ဟူသော စာလုံးလေးကို ထွင်းထုထားသည်။
ရှီရှန့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောလိုက်၏။
"ဒါက မင်းမေမေ သက်ရှိ ထင်ရှားရှိစဉ်က အမြတ်နိုးဆုံး ဆွဲပြားပဲ၊ ဒီဆွဲပြားကို သူ့ရဲ့ ကလေးအတွက် အမွေပေးချင်တယ်လို့ သူ အမြဲပြောခဲ့တာ၊ သူက မင်းကို သိပ်ချစ်တာပါ၊ မင်းမေမေ အခုထိ အသက်ရှင်နေဦးမလားဆိုတာ ဦးလေး မသိတော့ဘူး"
သူ၏ ညီမငယ်လေးသာ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုလျှင် သူမ၏ သမီးကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယူဆထား၏။ ရှီရှန့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ရှောင်ကျိုးထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ကျိုးသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဆွဲပြားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားမိ၏။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလိုမရှိ၍ စွန့်ပစ်ခံရသည့် ကလေးတစ်ဦးဟုသာ အမြဲထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားကျေးရွာများမှ အဒေါ်ကြီးများက မိန်းကလေးဖြစ်၍ အသုံးမကျဟုဆိုကာ စွန့်ပစ်တတ်ကြကြောင်း ပြောသည်ကို သူမ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မိဘများသည်လည်း သူမကို အသုံးမကျဟု ယူဆကာ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဟု သူမက ထင်ခဲ့မိ၏။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၌ မိသားစုရှိကြောင်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို အလွန် ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း၊ စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ရှောင်ကျိုး ထိုခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပြန်ကာ ချစ်လှစွာသော ရွာသားများကို မြင်တွေ့ချင်စိတ်များ ပြင်းပြလာတော့သည်။
ရှောင်ကျိုး ဆွဲပြားကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သေချာစွာ ထည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
"သမီး ဒါကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်"
ရှီရှန့်၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူမ တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ကို "ဦးလေး" ဟု ခေါ်လိုက်၏။ ရှီရှန့်၏ မျက်လုံးများတွင် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သူ သာယာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကို အစအဆုံး ကြည့်နေသော အဘိုးကုမှ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။
"မင်း အခုထိ သေချင်သေးတာလား၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ပြီး နှိပ်စက်ချင်သေးသလား"
ရှီရှန့်မှာ အနည်းငယ် အရှက်ရသွား၏။ လူကြီးတန်မဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို လူပုံအလယ်တွင် အပြောခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။
ယခုအခါ ရှီရှန့်သည် သေချင်စိတ် မရှိတော့ရုံသာမက ချက်ချင်းပင် ကျန်းမာလာချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေတော့သည်။ ထိုစဉ်က မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို စုံစမ်းချင်သကဲ့သို့၊ သူ၏ မိသားစုကိုလည်း စောင့်ရှောက်ချင်နေ၏။ ထို့ပြင် ရှီမိသားစု စစ်တပ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း သူ သွားကြည့်ချင်သေးသည်။ သူ လုပ်စရာများ များစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ရန် သဘောတူလိုက်သဖြင့် အဘိုးကု ရှီရှန့် အနားယူနိုင်ရန် အားလုံးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်သည်။
ရှောင်ကျိုး ဝါးအိမ်အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အတွေးနက်နေမိ၏။ ကျောက်ဟူနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာလည်း သူမ၏ အနားတွင် ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေကြ၏။
"ပြောစရာရှိတာ ပြောကြစမ်းပါ"
ရှောင်ကျိုး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော ကျောက်ဟူတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ရွာလူကြီးလေး၊ ရွာလူကြီးလေးက သူတို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်သွားတော့မှာလား"
ကျောက်ဟူတို့ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ကြ၏။
ရွာလူကြီးလေးမှာ သူမ၏ မိသားစုကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်ကာ မြို့တော်သို့ သွားတော့မည်လား။ သူမ၏ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်တော့မည်လား။ သူတို့ကို ထားခဲ့တော့မည်လား။ အတွေးများပြားလာလေလေ သူတို့အတွက် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာကြသည်။
ရှောင်ကျိုး ကျောက်ဟူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သဖြင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။
"နင်တို့ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ ငါ့အိမ်က ထောင်ယွမ်ရွာမှာ ရှိတာလေ၊ နင်တို့အားလုံးက ငါ့မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ငါ မြို့တော်ကို သွားရင်တောင် နင်တို့ကိုပါ ခေါ်သွားမှာ၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ငါ့မှာ စားစရာရှိနေသရွေ့ နင်တို့လည်း ငတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ရွာလူကြီးက ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ"
ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများ သက်ပြင်းချကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။