အခန်း ၄၆
Vol. 5 Ch. 46
46
"အဲဒီဝတ်ရုံနက်အဖွဲ့တွေမှာ ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာ ဘာတွေရှိလဲ"
ရှီရှန့်မှာ ရှောင်ကျိုးကိုမေးလိုက်၏။
ရှောင်ကျိုး ခရိုင်ဝန်ရှန် ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒီဝတ်ရုံနက်တွေမှာ ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာရယ်လို့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်ဝန်ရှန်က ခရိုင်အစိုးရအဖွဲ့ဝင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီလူတွေက အဖမ်းခံရတာနဲ့ ချက်ချင်း သေသွားကြတာပဲ”
"အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းကြောင့်လား"
ချင်းရွှီ ဝင်ရောက်မေးမြန်း၏။
"ခရိုင်ဝန်ရှန်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်တာလို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယွိဟွာ ပြောတာကတော့ အဲဒီဝတ်ရုံနက်အဖွဲ့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးမစီရင်ခင်မှာ အသံတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရပုံရတယ်တဲ့"
ရှောင်ကျိုး အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။
ချင်းရွှီ ထပ်မေးလိုက်၏။
‘အဲဒီအသံမှာ အတိအကျ ဘယ်လို အသံမျိုးလဲ ဆိုတာ သိလား’
ထို့သို့ မေးမြန်းရာ ရှောင်ကျိုး ခေါင်းခါပြ၏။ ယွိဟွာ ပြောပြချက်အရ ထိုအသံမှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး ငှက်အော်သံ သို့မဟုတ် ပုလွေသံနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော အသံမျိုး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။
ရှောင်ကျိုး ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သော မန်ချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ငါတို့နဲ့အတူ ရွာကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ ကိုယ်ခံပညာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ရန်သူတွေကို ရှာတွေ့တဲ့အခါ အတူတူ လက်စားချေကြတာပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား"
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အတူတူ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ကြမယ်၊ နောင်ကျရင် မင်းအတွက် ငါတို့ အတူတူ လက်စားချေပေးမယ်"
ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများလည်း မန်ချန်းကို လေးနက်စွာ ကတိပေးကြ၏။
မန်ချန်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ပြတ်သားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများ ပြည့်နှက်လာ၏။ သူသည် မြို့ထဲမှ အခြားသော ကလေးငယ်များကို ပြန်ရှာတွေ့ရန်နှင့် ဖခင်အတွက် လက်စားချေရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်တော့သည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် မန်ချန်းအား ကူညီ၍ မြို့သူမြို့သားတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးကြ၏။ တည်းခိုခန်းရှိ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မန်ချန်း သူကြီးပြင်းခဲ့ရာ နေရာကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရင်း ဖော်ပြမတတ်သော ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားနေရ၏။
မန်ချန်း မြို့အဝင်ဝတွင် ဒူးထောက်ကာ ရွာသားများကို သင်္ဂြိုဟ်ထားသော တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ အကြိမ်ကြိမ် ဦးချကန်တော့လိုက်သည်။
"ရှန်းယွန်းမြို့က ဦးလေးတွေ၊ အဒေါ်တွေ စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မြို့ထဲက ကလေးတွေကို သေချာပေါက် ပြန်ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပါ့မယ်"
"ပြီးတော့ အဖေ၊ မန်ချန်း ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် တည်းခိုခန်းမှာ လာတည်းတဲ့သူတွေနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့တယ်၊ သူတို့က အရမ်းကို စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူတွေပါ၊ သူတို့ မန်ချန်းကို ကယ်ခဲ့တာ၊ အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မန်ချန်း ကိုယ်ခံပညာကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေအတွက်ရော၊ အဖေ့အတွက်ပါ လက်စားချေပါ့မယ်၊ အဖေ ကောင်းကင်ဘုံမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေပါနော်၊ သား သွားတော့မယ်”
မန်ချန်း သူ၏ လက်ထဲမှ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ထိုအထဲတွင် သူ၏ ဖခင်အနှစ်သက်ဆုံး ခက်ရင်းပါရှိပြီး အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
မထွက်ခွာမီ ရှောင်ကျိုးသည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် တစ်မြို့လုံးကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မတွေ့သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်သည်။ လေးလံသော စိတ်နှလုံးများဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် ထောင်ယွမ် ကျေးရွာသို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြ၏။
လမ်းခရီးတွင် ကလေးငယ်များမှာ လာစဉ်ကကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ညှိုးနွမ်းနေသော ခရမ်းသီးများကဲ့သို့ မှိုင်တွေနေကြသည်။ ရှောင်ကျိုး ချင်းရွှီကို မေးလိုက်၏။
"နင် သံသယရှိတဲ့သူ ရှိလား"
အဘိုးကု၏ တပည့်ဖြစ်သော ချင်းရွှီမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သိထားပုံရသည်ကို သူမ သတိပြုမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချင်းရွှီ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ဆို၏။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နှစ်တုန်းက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာအစ်မဟာ ဆရာကြီးနဲ့အတူ တောင်အောက်ဆင်းရင်း မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်၊ သူတို့က ကျွန်တော်နဲ့ စီနီယာအစ်မကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဆရာကြီးက ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်လို့ အဲဒီလူတွေကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဖမ်းခံရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီနေရာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြတယ်”
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးကတော့ သူတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံရပြီး အသေခံခိုင်းလိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"
"ကျွန်တော့်ဦးလေးက အဲဒီအလောင်းနှစ်လောင်းကို သုတေသနလုပ်ဖို့ ချိုင့်ဝှမ်းကို ယူသွားချင်ပေမဲ့ အမှောင်ထဲက လူတစ်စု ပြေးထွက်လာပြီး အလောင်းတွေကို လုယူသွားခဲ့ကြတယ်”
"ဒီအဖွဲ့အစည်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စတင်ခဲ့ပုံရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေအများကြီး သေနေပြီး ကလေးတွေ အများကြီး ပျောက်ဆုံးနေတာတောင် နန်းတော်က ဘာသတင်းမှ မရသေးတာ ထူးဆန်းတယ်"
ရှီရှန့် ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။
နန်းတော်မှ သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရများက အလေးအနက်ထား၍ အစီရင်ခံစာ မတင်ဘဲ ထိန်ချန်ထားခြင်းလော ဆိုသည်မှာ မရှင်းလင်းပေ။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှီရှန့် ဆက်ပြောလိုက်၏။
"ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုက ကြိုးကိုင်နေတာ သေချာတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ဒီသေဆုံးမှုတွေဟာ ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်၊ သူတို့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အစီအစဉ်တွေက ငါတို့ မှန်းဆထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး နက်နဲရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်"
ချင်းရွှီ ထိုစကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက တကယ်လို့ ဒီအင်အားစုက နန်းတော်ထဲက သတင်းတွေကိုပါ လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေတယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ လူနည်းစုရဲ့ အင်အားနဲ့ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားတာက ကျောက်ခဲကို ကြက်ဥနဲ့ ပေါက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာပဲ"
ရှောင်ကျိုး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်၏။
"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေနေ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူ့ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်"
ရှီရှန့် ရှောင်ကျိုး၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်စလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးကာ ကြင်နာစွာ ဆို၏။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ ဦးလေးက ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ရှာဖွေဖို့ မင်းကို ကူညီပေးပါ့မယ်"
ယခုတစ်ခေါက်တွင် ကလေးငယ်များ၌ အောင်မြင်ရမည့် နောက်ထပ် ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိလာလေပြီ။
လက်စားချေရန်နှင့် ပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများကို ပြန်ရှာရန်ပင်။
…………
တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာကြသဖြင့် အဖွဲ့သားအားလုံး အပြန်လမ်းတွင် ပို၍ပင် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ လေ့ကျင့်ကြတော့သည်။ သူတို့ ခေတ္တမျှပင် ရပ်နားခြင်း မရှိကြပေ။
ရှီရှန့်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက နယ်စပ်ဒေသတွင် ရှီမိသားစု စစ်တပ်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ကလေးများကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားပေးရုံသာမက နည်းဗျူဟာများကိုပါ သင်ကြားပြသပေးသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရှီရှန့်၏ ယုံကြည်ချက်ရှိမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများမှာ စစ်မြေပြင်မှပင် မွေးရာပါ ပါလာသည့်နှယ် ရှိသည်။
"မှတ်ထားကြ၊ တကယ့် သူရဲကောင်းဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာရုံတင်မကဘဲ အသိဉာဏ်နဲ့ သတ္တိ နှစ်မျိုးလုံး ပြည့်စုံရမယ်"
ရှီရှန့်၏ စကားများမှာ အားမာန်ပါပြီး ပြတ်သားလှရာ ဝါကျတိုင်းမှာ ကလေးငယ်များ၏ နှလုံးသားကို တူနှင့် ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။
ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများမှာ ရှီရှန့်၏ သင်ကြားပြသမှုများကို အာရုံစိုက် နားထောင်ကြ၏။
"စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာ ကျမ်းစာမှာ ဆိုထားတာက ‘မိမိကိုယ်ကို သိပြီး ရန်သူကိုလည်း သိပါက မည်သည့်အခါမျှ ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်’တဲ့"
ရှီရှန့် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ သမိုင်းတစ်လျှောက် ကျော်ကြားခဲ့သော တိုက်ပွဲများနှင့် ဗျူဟာများအကြောင်းကို ပြောပြတော့သည်။
သူ၏ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျရှိသော အသံနေအထားမှာ ကလေးငယ်များကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်မြေပြင်များထံ ခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ ရှိရာ၊ သူတို့အား စစ်ပွဲ၏ ရက်စက်မှုနှင့် အသိဉာဏ်ပညာ၏ အရေးပါပုံကို သိမြင်လာစေသည်။ အဖွဲ့သားများမှာ စစ်မြေပြင်မှ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော သူရဲကောင်းများကို မြင်ယောင်နေကြပြီး ရှေးဟောင်းစစ်ဗုံသံများနှင့် စစ်သည်တော်တို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြ၏။
သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသော စစ်သည်တော်များအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး ၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူလိုသော စိတ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေတော့သည်။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မြင်းလှည်းသည် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
"ဒီမှာ ခဏနားကြမလား"
ချင်းရွှီ အကြံပြုရာ အားလုံး သဘောတူကြသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်လာပြီး သူတို့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကာ နေရာပေး၏။
"လူကြီးမင်းတို့ ခရီးပန်းလာကြပြီ ထင်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် နွေးထွေးသွားအောင် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး သောက်ကြပါဦးလား"
ဆိုင်ရှင်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ မကာ အားလုံးအတွက် လက်ဖက်ရည်များ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်နံ့ သင်းပျံ့ပျံ့လေးမှာ အားလုံး၏ ချမ်းအေးမှုများကို ပြေပျောက်စေပြီး ခရီးပန်းလာသမျှကိုလည်း သက်သာစေ၏။
ရှောင်ကျိုး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အသာအယာ မှုတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်အတွင်း စားပွဲ ဆယ်လုံးခန့်ရှိရာ ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်နေ၏။
ရှောင်ကျိုး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည် ။
"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ"
"ဒီနေရာက ရန်ဖျင်ခရိုင်နဲ့ နီးတဲ့နေရာလေ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ခရိုင်တစ်ခုစီရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ခရီးသွားတွေ နားနားနေနေ ရှိဖို့ ဒီလို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ ရှိတတ်တယ်"
ရှီရှန့် ပြန်ဖြေ၏။
ရှောင်ကျိုး နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ခု မေးမြန်းရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်သော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများ၏ စကားသံကို ဖြတ်တောက်သွားတော့၏။
"သူဌေး လက်ဖက်ရည်ပူပူ တစ်ခွက်နဲ့ ရိက္ခာခြောက် တချို့ပေးပါ"
တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ အိတ်ထဲမှ ငွေစတစ်စကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေ၏။ ထိုလူငယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေရသည့်နှယ် အလွန်ပင် အလျင်စလို ဖြစ်နေပုံရသည်။ ရှောင်ကျိုး ထိုတာအိုဆရာလေးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေမိ၏။
တာအိုဆရာဆိုသည်မှာ တည်ငြိမ်လေးနက်ပြီး အခြားလောကမှ လာသူကဲ့သို့ အဘိုးကြီးများသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤကောင်လေးမှာ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး သိပ်မရင့်ကျက်သေးပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ တာအိုဆရာနှင့်ပင် မည်သို့မှ မသက်ဆိုင်သယောင် ရှိနေ၏။
ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်လေး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ကျိုး၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားတော့သည်။ ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကောင်လေးမှာ ဝေခွဲမရသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။
‘ဟမ်’
မိန်းကလေးငယ်သည် မြူနှင်းများကြားတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မရေမရာနှင့် ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားစုမှ ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို အတတ်ဟောရန် ခက်ခဲနေ၏။
ယင်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
ထိုကောင်လေးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ ကောင်လေး ရှောင်ကျိုးကို ကြည့်၍ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
ထိုအပြုံးမှာ ကောင်လေးမှ ရှောင်ကျိုးအား အကြံတစ်ခုခုကြောင့် ပြုံးပြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လွန်စွာ အတုအယောင်ဆန်လှ၏။