အခန်း ၉၃

အခန်း (၉၃) - နုပျိုခြင်းဆေးလုံးကြောင့် ပြဿနာဖြစ်တာလား။

ကျားဝေ (Jiawei) ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းသုံးခုသည် လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားပြီလားဟု စိုးရိမ်ရချိန်တွင်...

"ကျားဝေ..."

မိုချင်းက အံ့အားသင့်ဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယဲ့ချန်လည်း မိုချင်းညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည် တစ်ခုသည် တုန်ရီလျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး နံ့သာတိုင်ကို လာရောက်စားသုံးရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိသည်။

ဤဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်သည် ပိုးဖလံတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး တစ်ချက်တို့လိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားမည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ ယဲ့ချန်သည် ကျားဝေကို အရင်က မြင်ဖူးထားသည်ဖြစ်၍ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ထိုလူငယ်၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းသုံးခု အမှန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် မိုချင်း၏ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် ကျားဝေ၏ ဝိညာဉ်မှာ လန့်သွားပြီး လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

"ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမလို့လဲ ငါရှာနေတာ မင်းပဲ ရပ်လိုက်။"

ယဲ့ချန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လက်ချောင်းကို ယမ်းလိုက်သည်။ တာအိုစွမ်းအင် ဖြင့် ပံ့ပိုးထားသော ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ရေး ဆောင်လက်ဖွဲ့သည် ဓားပျံကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကျားဝေ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းသုံးခုဆီသို့ တင်းကျပ်စွာ ကပ်တွယ်သွားသည်။

ဘုန်းး

ရွှေရောင်တောက်နေသော နှိမ်နင်းခြင်းဟူသည့် စာလုံးသည် တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိချလိုက်သည်။ မိုချင်းတစ်ယောက် ဘေးမှာရပ်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

"အစ်မမို ဒီအတိုင်း ရပ်မကြည့်နေနဲ့ သွားမယ်။"

ယဲ့ချန်က အပြေးသွားကာ ဝိညာဉ်ခေါ်အလံ ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ အေးခဲသွားသော ကျားဝေ၏ ဝိညာဉ်များကို အလံထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။

"တစ်ဝက်တော့ အောင်မြင်သွားပြီ။"

ယဲ့ချန်က ဝိညာဉ်ခေါ်အလံကို ကိုင်ကာ ကျားဝေ နေထိုင်သည့် အိမ်ရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မိုချင်းလည်း နောက်မှ အပြေးလိုက်လာသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ယဲ့ချန်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားပြီး လေးစားမှုများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ယဲ့ချန် မင်းက တကယ်ကို လက်စွမ်းပြလိုက်တာပဲ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် တော်ရတာလဲ။"

ယဲ့ချန်က မောက်မာစွာ ရယ်မောသည်။

"အသေးအဖွဲပါ... ဒီည ကျားဝေရဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်ရတာ တော်တော်လေး ချောမွေ့တယ်။ ကံကောင်းလို့ပါ တကယ်ကို ကံကောင်းလို့ပါပဲ။"

"ကံကောင်းတာလည်း စွမ်းရည်တစ်မျိုးပါပဲ။"

မိုချင်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အရှိန်မြှင့်၍ ကျားဝေ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လှေကားထစ်တွင် စုရုံးနေကြသော ကျားဝေ၏ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသည်။

"အားလုံးပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါ ယဲ့ချန်ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ အခုတော့ တစ်ဝက်အောင်မြင်နေပြီ။"

မိုချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"အောက်မှာပဲ စောင့်နေကြပါ.တိုးတက်မှုရှိရင် ကျွန်မ အသိပေးပါ့မယ်။ ယဲ့ချန် အပေါ်တက်ရအောင်။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ၂၂ ထပ်ရှိ ကျားဝေ၏ အိမ်သို့ တက်သွားသည်။ အိမ်ထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျားဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တက္ကစီသမား ကောမင် ၏ ဝိညာဉ်မှာ ယခုအခါ လွန်စွာ နာခံမှုရှိနေသည်။ အခန်းထဲရောက်သော် ယဲ့ချန်က ယင်ယန်မျက်စိကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ... ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို နောက်ဆုံးတစ်ခါ မြင်ချင်တယ်... ငါ ပြန်လည်မွေးဖွားချင်တယ်..."

ကောမင်၏ ဝိညာဉ်က တောင်းပန်သည်။

"စမ်းကြည့်တာပေါ့..."

ယဲ့ချန်က ကျားဝေ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ခေါ်အလံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကျားဝေ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်း သုံးခုသည် အလံပေါ်တွင် ကပ်နေသည်။

"ကျားဝေ မင်းနေရာ မင်း မပြန်တော့ဘူးလား မင်းမိသားစုတွေ စိုးရိမ်နေတာ မင်းမသိဘူးလား မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့။"

ချက်ချင်းပင် ကျားဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်း သုံးခုမှာ ဆွဲငင်အား ပြင်းထန်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျားဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွယ်ကပ်နေသော ကောမင်၏ ဝိညာဉ်မှာ အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်။ ကောမင်၏ ဝိညာဉ်မှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် သွေးများစက်ကျနေသော်လည်း သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ယဲ့ချန်ကို ကန်တော့နေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ သွားတော့မယ်။"

"ကောင်းပြီ သွားတော့။"

ယဲ့ချန်က ဝိညာဉ်ပြုပြင်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို စားပြီး ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်လိုက် ပြီးရင် ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ သွားတော့။"

ကောမင်လည်း ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အလင်းတန်းအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရာကို နှင်ထုတ်လိုက်နိုင်ပြီလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

ယဲ့ချန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျားဝေမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိရလာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ချည်ထားတာလဲ။"

"ကျားဝေ နင်သတိရလာပြီလား။"

မိုချင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ကျားဝေ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပမှု ပြန်လည်ရှိလာပြီး အသံမှာလည်း နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာသည်။

"အစ်မမို အစ်မတို့ ရောက်နေတာလား ကျွန်တော့်ကို ချည်ထားတာလား။"

"ကံကောင်းလိုက်တာ ကျားဝေ။ နင် အစ်မကို ပြန်မှတ်မိပြီ။"

ယဲ့ချန်က ဆေးလိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စနစ်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျားဝေအတွက် ဝိညာဉ်ခေါ်ပေးသည့် တာဝန် ကောမင်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေရန် စေလွှတ်သည့် တာဝန်တို့ ပြီးဆုံးကြောင်းနှင့် ဆုလာဘ်များ ရရှိကြောင်း အသိပေးသည်။ ယဲ့ချန်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထိုစွမ်းအင်များကို မိမိကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ ရုတ်ချည်းပင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း တာအိုစွမ်းအင်များ တိုးပွားလာပြီး အလွန်အားကောင်းလာသည်။

ယဲ့ချန်က ဝိညာဉ်ငြိမ်ဆေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မိုချင်းကို ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မမို ကျားဝေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပြန်ဝင်လာပေမဲ့ မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ ဒါကို ရေခွက်ထဲမှာ ဖျော်ပြီး တိုက်လိုက်ပါ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

မိုချင်းက လက်ခံယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။ ကျားဝေလည်း သတိရလာပြီဆိုတော့ မိသားစုနဲ့ စကားပြောစရာတွေ ရှိဦးမှာပါ။"

ယဲ့ချန်က နှုတ်ဆက်သည်။

"နေပါဦး WeChat အရင်အပ်ထားရအောင်။ နောက်ပြီး ငါရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းနံပါတ်ပါ ပေးထားမယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက်ပါ ငါ ဖုန်းကို ၂၄ နာရီ ဖွင့်ထားပါတယ်။"

မိုချင်းက အမြန်ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ။"

ယဲ့ချန်လည်း အိတ်ထဲမှ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ WeChat ဖြည့်လိုက်သည်။ ယဲ့ချန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းယွီရှီးထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။

"ယဲ့ချန် အဆင်ပြေရဲ့လား အမေကို ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးက ဘာဆေးလဲ အမေ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက..."

လင်းယွီရှီး၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲအဒေါ် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။