အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆) - တကယ်ကို ကံကြမ္မာက တွေ့ဆုံစေတာပဲ။

Xintiandi Shopping Plaza ၏ ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမအတွင်း၌ ကျိုးဟွေရှုံ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများမှာ နံရံများကြား၌ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ မောက်မာသော လေသံများနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။

ဈေးဝယ်နေကြသူများ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများအားလုံး အံ့အားသင့်ကာ ယဲ့ချန်ရှိရာသို့ အာရုံစိုက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယဲ့ချန် အား ငွေကြေးချမ်းသာသူများနောက် လိုက်ကပ်နေသည့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော စားဖားကောင်တစ်ယောက်အဖြစ် တံဆိပ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုလူများ၏ အကြည့်ထဲတွင် မနာလိုမှုစက်ဆုပ်မှုနှင့် နှိမ်ချမှုများ ရောယှက်နေပြီး ယဲ့ချန်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ယဲ့ချန်ကမူ ရှယန်နန် ကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာစိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူ့ဆီမှာ ထိန်းထားခံရတာလည်း မဟုတ်ဘူး တစ်ခါမှလည်း အလကားမစားဖူးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့လိုလူဆိုပြီး လူတွေရဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံလိုက်ရပြီ... တကယ်ကို အခက်သားပဲ။"

သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုနှင့် ဟန်မပျက်သော အမူအရာက ကျိုးဟွေရှုံကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။ ရှယန်နန် မှာမူ ကျိုးဟွေရှုံ ၏ အရှက်ရစေသော စကားများကြောင့် အပြစ်ရှိသလိုလိုနှင့် ရှက်ရွံ့နေဟန် ရှိပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်နေကာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို မကြုံဖူးသဖြင့် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိဘဲ အားကိုးတကြီးနှင့် ယဲ့ချန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း မင်းလို ကောင်က ငါ့ရှေ့မှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မင်းရဲ့ မျက်နှာကိုက ကြည့်ရတာ ရွံဖို့ကောင်းတယ်။"

ကျိုးဟွေရှုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေပြီး သူ၏ လျှာမှာ အဆိပ်သင့်သကဲ့သို့ ယဲ့ချန်အပေါ် ဒေါသအားလုံးကို ပုံချနေသည်။

"ဘာလဲ... ငါက မင်းကို အတင်းဆွဲထုတ်ရမလား။ ဒီအမှိုက်ကောင်မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာတောင် ရွံဖို့ကောင်းတယ် မင်း ရှယန်နန်ကို ဘာတွေ လုပ်ထားလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။"

ကလေးဘဝကတည်းက ကျိုးဟွေရှုံ သည် ညီဖြစ်သူ ကျိုးဟွေလီနှင့် အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ညီဖြစ်သူမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အသက်ရှင်လျက်ရှိ မရှိ မသိရတော့သဖြင့် ရှယန်နန်ကိုသာ အဓိကတရားခံဟု စွပ်စွဲကာ ရူးသွပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှယန်နန် ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားပြီး ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးမည်ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူ၏ အာဃာတမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး လူအများရှေ့တွင်ပင် အရှက်မရှိ အော်ဟစ်နေသည်။

ယဲ့ချန်လည်း သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးလာသည်။

"ငါ့ကို စားဖားကောင်လို့ ခေါ်တာကိုတော့ ခွေးဟောင်သလို သဘောထားပြီး သည်းခံပေးနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မိဘတွေကို ဆဲဆိုပြီး အမှိုက်ကောင်လို့ ခေါ်တာကတော့ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ကဲ... အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက် ဒါဆိုရင် မင်းပြောတာတွေကို လေထဲက အသံလို့ပဲ သဘောထားပေးမယ်။ ငါပြောတာကို သေချာနားထောင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုကို စမ်းသပ်မနေနဲ့။"

"မင်းက ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေမှန်း သိရဲ့လား။ ငါက ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဒုတိယ သားကျိုးဟွေရှုံပဲ ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းရအောင် မင်းက ဘယ်သူမိုလို့လဲ။"

ကျိုးဟွေရှုံရယ်မောရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး ပြောရဲတာ မင်းရဲ့ မိုက်မဲမှုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရှယန်နန် ကျိုးမိသားစု က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်း မပြောပြထားဘူးလား။ ဒီကောင်လေးက သေချင်နေတာပဲ။"

လူအများစုမှာ ကျိုးမိသားစု၏ အမည်ကို ကြားသည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ယန်မြို့ ၏ ရာပေါင်းများစွာသော ဘီလီယံပိုင်ဆိုင်သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သူများ မဟုတ်ပါလား။ ဈေးဝယ်သူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ကျိုးဟွေရှုံမှာ ယန်မြို့၏ ထိပ်တန်း စီးပွားရေးပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကို တော်ရုံလူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။

"ဒီနေရာက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ဖို့ မကောင်းဘူး အပြင်မှာပဲ ရှင်းကြမယ်။"

ကျိုးဟွေရှုံ က ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကိုယ်ရံတော်များက အလွန်ကြံ့ခိုင်ပြီး သန်မာသော လူကြီးများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်ကို လေးထောင့်ပုံစံ ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်က တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် စနောက်ခြင်း စက္ကူရုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဤစက္ကူရုပ်မှာ လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အမိန့်ပေးနိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။ သူသည် စက္ကူရုပ်၏ နောက်ကျောတွင် ၁၀ မိနစ် ဒူးထောက်ပါဟု ရေးသားလိုက်ပြီး ကျိုးဟွေရှုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

"ကျိုးဟွေရှုံ ဒူးထောက်ပြီး မတောင်းပန်သေးဘူးလား။"

ယဲ့ချန် က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"မင်း..."

ကျိုးဟွေရှုံ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပင် သူ့ခြေထောက်များမှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဂုဏ်သရေရှိ ကျိုးဟွေရှုံ သည် အမှန်တကယ်ပင် ဒူးထောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ရဲတွတ်နေသည်။

"မလုပ်နဲ့ ငါ ဒူးမထောက်ဘူး ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျိုးဟွေရှုံအော်ဟစ်သည်။ သူသည် ထရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်တွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်နိုင်ပေ။ ယဲ့ချန် က နောက်ထပ် စက္ကူရုပ်တစ်ခုကို ထပ်ထုတ်ကာ ဦး ၅၀ ချပါဟု ရေးလိုက်သည်။

ကျိုးဟွေရှုံ မှာ အတင်းအကျပ် ဦးချရတော့သည်။ တဒုန်းဒုန်းမြည်အောင် ဦးချနေခြင်းမှာ သွေးများပင် စက်ကျလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရဲကားများ ရောက်ရှိလာသည်။ ရဲအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ မိုချင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှပြီး သူမ၏ ရဲဝတ်စုံနှင့်ပင် လှပနေကာ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည်။

"ရှယန်နန် ကျိုးဟွေလီပျောက်ဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းစရာရှိလို့ ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ။"

မိုချင်း က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြတ်သားသည်။

ကျိုးဟွေရှုံ က အခွင့်ကောင်းယူကာ အော်တော့သည်။

"အရာရှိမို ဒီအမှိုက်ကောင်ကလည်း အပေါင်းအပါပဲ သူတို့က ညီလေးကို အန္တရာယ်ပြုထားတာ သူတို့ကို ဖမ်းပေးပါ။"

ယဲ့ချန် က မိုချင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်မမို မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို ကံကြမ္မာက တွေ့ဆုံစေတာပါပဲ။ အစ်မနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီကိစ္စက တကယ်တော့ အထင်မှားမှုတစ်ခုပါ။"