အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) - နေပါဦး မေမေနဲ့ ဖေဖေ ပြန်လာပြီ။

ယဲ့ချန်မှာ ယခုဆိုလျှင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တာအိုစွမ်းအင် (၃) ခုရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကလည်း အသင့်ရှိနေသည်။ သူ့ဘေးမှာလည်း အားကောင်းတဲ့ တစ္ဆေကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ လူငယ်လေးတွေကို ဖျားယောင်းပြီး မကောင်းတာတွေ လုပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။

ထိုအချိန်ထိ ရှယန်နန်က ဈေးဝယ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ပေ။ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်ပြီဖြစ်၍ သူမနှင့် ယဲ့ချန်တို့သည် အနီးအနားက အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဗိုက်ဖြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာကြီး ကျိုးဟွေလီကို သွားရှာဖို့က ညမှဆိုတော့... ဒီနေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ယဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

"တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာမှာ ခဏနားပြီး အားအင်ပြန်ဖြည့်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ့အိမ်ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းအိမ်ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ဟိုတယ်ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေတယ်။"

"အာ..."

ရှယန်နန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မအိမ်နဲ့ ကျွန်မငှားထားတဲ့ တိုက်ခန်းက အခုဆို ရဲတွေရဲ့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်တာ ခံနေရလောက်ပြီ... အဲ့ဒီကို ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး။ ဆရာကြီးအိမ်မှာ ခဏလောက် သွားနားလို့ ရမလား။"

"ရတာပေါ့ ဘာလို့မရရမှာလဲ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ စိတ်မပူနဲ့ ငါက တစ်ယောက်တည်း နေတာ။ ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး။"

ယဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း ဆရာ့ အပြုံးက အရမ်းကို လူဆိုးဆန်တယ်။"

ရှယန်နန် မျက်နှာ နည်းနည်း နီရဲသွားသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။

"ကောင်းပါပြီ ဆရာကြီးအိမ်ကိုပဲ ခဏလောက် သွားကြရအောင်။"

တကယ်ပြောရရင် ယဲ့ချန်တစ်ယောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပါသည်။ ဒါကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့တင် သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ယန်နန်က ဒီနေ့တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကားလည်း မပါလာတဲ့အတွက် ယဲ့ချန်က သူမကို Jinjiang Grand Hotel သို့ ခေါ်သွားကာ နေ့ရက်အတော်ကြာ ရပ်ထားခဲ့တဲ့ Mercedes-Benz G-Class ကားကို ယူပြီး အိမ်ကို တန်းမောင်းလာခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးကားက မိုက်တယ်။"

ရှယန်နန်က ချီးကျူးသည်။

"ငှားလာတာပါ။" ယဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဖြေသည်။

"အော်... ငှားလာတာတဲ့လား..."

ရှယန်နန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။

"ဆရာကြီး ကျွန်မက ဆရာကြီးကို ကားအသစ်တစ်စီးလောက် ဝယ်ပေးရင်ကော။ ဆရာကြီးဘယ်လိုကားမျိုး ကြိုက်လဲ။"

"ဟားဟားဟား... ယန်နန် မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို မင်းရဲ့ boy toy အဖြစ် ထားချင်နေတာလား။"

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန် ကားကို သူနေတဲ့ တိုက်ခန်းရှေ့ ရပ်လိုက်သည်။

"ကြည့်လေ... ငါဒီနေရာမှာ နေတာ။ သာမန် တိုက်ခန်းပါပဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး။ မင်းက အဲ့လောက်တောင် ဝယ်ပေးချင်ရင် အိမ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်ပေးပါလား။"

"လုပ်ပေးနိုင်တယ်။"

ရှယန်နန်က တည်ကြည်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးက ခြံကျယ်ကြီးနဲ့ အိမ်သီးသန့် ကြိုက်လား ဒါမှမဟုတ် Penthouse လား ဒါမှမဟုတ် ဥယျာဉ်ပါတဲ့ အောက်ထပ်အခန်းလား။"

"ကဲပါ ယန်နန် ဒီကိစ္စက နောက်မှပဲ ပြောကြရအောင်။"

ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်ရဲ့ လက်ဆောင်တွေကို တကယ် လက်ခံဖို့ မစဉ်းစားထားပေ။

"ကဲ အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် နားကြရအောင်။"

ကားရပ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန် ရှယန်နန်ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့သည်။

"အာ... ယန်နန် ငါ့အခန်းက သေးသေးလေးနော်၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မနေပါနဲ့ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ယဲ့ချန် နည်းနည်း အားနာသလို ဖြစ်နေသည်။

"ဒီအခန်းလေးကလည်း ကောင်းသားပဲ။"

ရှယန်နန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ တကယ်ပါပဲ သူမ ဘာလို့ မစူးစမ်းဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အိမ်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးပါသည်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် သူမနေတဲ့ ဗီလာက ရေချိုးခန်းတစ်ခန်းတည်းကတင် ယဲ့ချန်ရဲ့ အခန်းတစ်ခုလုံးထက်တောင် ပိုကြီးပါသေးသည်။

ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ နေ့လယ်နေရောင်ခြည်က အမြဲတမ်း ပျင်းရိစရာကောင်းပြီး နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပါသည်။ ယဲ့ချန်နဲ့အတူ ရှိနေရတာက ရှယန်နန်အတွက် ပြောပြလို့မရနိုင်တဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးနေပါသည်။ ပြီးတော့ အလွန်အားကိုးရတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။

ဒီအချိန်မှာ ရှယန်နန်တောင် သူမ အန္တရာယ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဒါမှမဟုတ် သူမ ထောင်ကျသွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို မေ့လျော့နေသလောက်ပင်။ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကလည်း ရှင်းပြရခက်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေပါသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းကပ်ပြီး ထိုင်နေမိကြသည်။

"ဆရာကြီး..."

ရှယန်နန်က ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဆရာကြီးကို သိခွင့်ရတာ ကျွန်မအတွက် တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းတယ်။"

ရှယန်နန်က ယဲ့ချန်ကို ရှင်းလင်းတောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်တွေက ရှက်ရွံ့စွာ တုန်ယင်နေပြီး ချောမွေ့တဲ့ အရေပြားက ပန်းရောင်သမ်းနေကာနှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေကလည်း ပန်းပွင့်လေးတွေလို ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ခဏတန့်ပြီးနောက် ရှယန်နန်က တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည်။

"ဆရာကြီးရယ် ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေတာ ကြာပြီ။ ကျွန်မတို့ ရှမိသားစုက ကျိုးမိသားစုလို မဟုတ်ဘူး။ ကျိုးမိသားစုမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ရှ မိသားစုကတော့... ကျွန်မမှာ အစ်ကိုတွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့က... အဖေပြောသလိုပါပဲနံရံမှာ မကပ်နိုင်တဲ့ ရွှံ့တွေလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့် ရှ မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းအများစုကို ကျွန်မပဲ ကိုင်တွယ်နေရပါသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘယ်တော့မှ မနားရဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာ။ လူတော်တော်များများက ကျွန်မကို မနာလို ဖြစ်ကြပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဒီလိုဘဝမျိုးကို မလိုချင်ပါဘူး... အပေါ်ယံမှာတော့ တောက်ပနေသလိုပဲ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ် မပျော်ပါဘူး..."

ရုတ်တရက် စကားပြောနေရင်းနဲ့ပဲ ရှယန်နန်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ယဲ့ချန်ရဲ့ ပခုံးပေါ် မှီလိုက်သည်။

"ခဏလောက် နားခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ။ တကယ်ကို ပင်ပန်းလွန်းလို့ပါ။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရှယန်နန်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝအနံ့လေးက ယဲ့ချန်ရဲ့ နှာခေါင်းထဲကို စီးဝင်လာပြီး သူ့ကို လန်းဆန်းသွားစေကာ တကယ့်ကို နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်နေစေပါသည်။ ယဲ့ချန်က တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ပဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှယန်နန်ရဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အရမ်းကို နူးညံ့လွန်းလို့ အရိုးမရှိသလိုပါပဲ အဲ့ဒီခံစားချက်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းပါသည်။

ရှယန်နန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး နည်းနည်း တုန်ယင်သွားပေမဲ့ သူမ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပါဘူး။ သူမ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပေမဲ့ ဆံပင်ကြားကနေ ယဲ့ချန်က သူမရဲ့ နားရွက်တွေက လုံးဝ နီရဲနေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပါသည်။

"ဆရာကြီး အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲ။"

ရှယန်နန်က ရုတ်တရက် မဆိုင်တာတစ်ခုကို မေးလိုက်ပြန်ပါသည်။

"အချစ်လား။"

ယဲ့ချန် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"အချစ်ဆိုတာ ဝိုင်းရံထားတဲ့ ခံတပ် လိုပါပဲ အပြင်ကလူတွေက ဝင်ချင်ကြတယ် အထဲကလူတွေကတော့ ဘယ်လိုကစားရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိကြတယ်။"

"ဆရာကြီးက တကယ်ပဲ စကားပြောတတ်တယ်။ အင်း... ဟို... ဆရာကြီး... ကျွန်မအတွက် ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်မှုတစ်ခါလောက် လုပ်ပေးလို့ ရမလား။"

ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်မှု...

ယဲ့ချန် တံတွေး တစ်ချက် မြိုချလိုက်သည်။

ရှယန်နန်ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ငါ လှည့်စားတာ မဟုတ်ဘူးနော် မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းတိုတာ။

"ကောင်းပြီ ငါကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်ရမှာဆိုတော့ အဲ့ဒီအရာတွေကို တွေ့နိုင်တာမို့ မင်းအတွက် ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်မှု လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ မဟုတ်ရင် ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်ပါသည်။

"ဆရာကြီး ကျွန်မကို မလှည့်စားပါနဲ့... ကျွန်မ မရူးပါဘူး..."

ရှယန်နန် ယဲ့ချန်ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကနေ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွာလိုက်ပါသည်။ သူမ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ကာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေက ယဲ့ချန်နဲ့ လက်မအနည်းငယ်ပဲ ဝေးတော့ပါသည်။ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံက နှင်းဆီပန်းတွေလို လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်နေသည်။ ယဲ့ချန်က သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ ပိုမြန်လာတာကိုတောင် ကြားနေရသည်။

ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘဲ ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်အတွက် ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်မှုကို စတင်ပြုလုပ်ပေးလိုက်ပါသည်။ ၅ မိနစ်၆ မိနစ်လောက် ကြာသွားတဲ့အခါ ရှယန်နန်တစ်ကိုယ်လုံး ခေါက်ဆွဲဖတ်လို နူးညံ့သွားပါသည်။

သို့သော်။

'ကလစ်'

အပြင်ဘက်က တံခါးပွင့်သွားတဲ့ အသံပြီးတော့ ယဲ့ချန်ရဲ့ မိဘတွေ စကားပြောရင်း ရယ်မောနေတဲ့ အသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟင်"

ရှယန်နန် သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပါသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခိုးရာလိုက်တဲ့သူတွေလိုပါပဲ။

"ငါ့ မိဘတွေ ပြန်လာတာပါ။"

ယဲ့ချန်ရဲ့ နှလုံးသားလည်း ခုန်ပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါသည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး သူတို့နဲ့ တွေ့လိုက်ပါလား။"

"မရဘူး ဆရာကြီးကျွန်မ ဘာမှ ပြင်ဆင်မထားရသေးပါဘူး။"

ဒီအချိန်မှာ ရှယန်နန် တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ အသက်ရှူမဝတော့မလို ဖြစ်သွားပါသည်။ သူမ တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ စီးပွားရေး စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု လုပ်နေရတာထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်လို့ ကျိန်ဆိုလိုက်ပါသည်။

"ဆရာကြီး ကျွန်မ ဒီနေ့ မိတ်ကပ်လည်း မလိမ်းထားဘူး လက်ဆောင်တွေလည်း မပါဘူး ပြီးပါပြီဒါက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာအရမ်းမြန်လွန်းတယ်။"

ရှယန်နန် အိတ်ထဲကနေ နှုတ်ခမ်းနီတစ်ချောင်းနဲ့ တိုနာပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေက မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ရီနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဇကာပေါက်လို တုန်ယင်နေပါသည်။ ယဲ့ချန်၏ အိမ်တံခါးဝမှ ရယ်မောသံများသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်ရာ ရှယန်နန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။